Je belooft wat. Je bluft wat. Schier onmogelijk lijkt het. Binnen twee maanden een boekje uitgeven. Wel, onder druk presteer ik. Het is gelukt. Het is er. Deze week gaat het naar de uitgever. "Gehandicapt voor Beginners". Laat de bestellingen nu maar vast komen!

Gehandicapt voor Beginners, het is klaar en af en gedaan, op naar het volgende moois!

Het is nog maar drie weken weg vanaf morgen. Dan mag ik het jawoord geven aan mijn Marloes. En zij zal datzelfde als het goed is ook doen richting mij. Zou anders wel heel zonde zijn, prachtige jurk aan, in de makeup een kapseltje om U tegen te zeggen, ik strak in het pak, een hele familie aanwezig en dan is het wel zo netjes om het goede antwoord te geven op de vraag of de een de ander tot wettige echtgeno(o)t(e) wil aannemen.

Ik ben Marloes erg dankbaar. Niet alleen omdat ze in mijn leven is gekomen en mij liet en laat zien hoe simpel het leven eigenlijk wel niet is. Alles is mogelijk zolang je maar bereid bent er voor te vechten of er voor te gaan. Beperkingen bestaan niet, de limiet valt altijd te overtreffen. Dankzij haar heb ik dat ingezien. Mede dankzij haar, ik heb er zelf natuurlijk ook wat aan gedaan.

Een goede twee maanden terug kwam ik op het lumineuze idee en eigenlijk was het te belachelijk voor woorden, om een boek te schrijven over hoe ik mijn relatie met Marloes en dan met name ons leven met haar handicap, zie en ervaar. De problematiek die we tegenkwamen en nog komen, de bureaucratie, de spierziekte zelf en meer van dit soort zaken.

Ik heb geprobeerd het op een tragikomische wijze te verwoorden. Veel humor, maar zeker ook een traan. En tegelijkertijd wilde ik de boodschap meegeven dat men respect voor iedereen dient te hebben. Als was het alleen maar om het zelf ook te verdienen. Niet meer in hokjes kijken, maar juist achter de mens in de rolstoel, achter de autist, achter de gelovige, de gekleurde, de homo of banketbakker. We zijn allemaal mens en we moeten het op dit moment op deze wereld met elkaar doen. Of we willen of niet.

Ook geef ik in het boek een schop aan de bureaucratie, de kortzichtigheid van de mens en de politiek die zieltjes wint door het op te nemen voor de zwakkeren in de samenleving, maar diezelfde zwakkeren genadeloos afstraft wanneer een zege is gevierd. Of het een politiek statement is geworden? Een beetje, maar dan wel eentje met een pak zout en een vette knipoog. Het moet wel luchtig blijven, nietwaar?

Het is een spraakwaterval, liever gezegd een woordenwaterval, een emmer met uitgekotste grappen en grollen, een boosheid die beter op papier dan door de lucht kan vliegen, een lekker wegleesboek. Ik hoop dan ook dat mensen in dezelfde situatie als Marloes en ik, verzorgers, instanties, eigenlijk iedereen, het boek gaat lezen om eens te zien hoe simpel het leven is. Je hoeft niet weg te kwijnen als je iets mankeert, je hoeft niet achter de geraniums te zitten als het kut met je gaat. Het leven is niet zo verkeerd als men soms denkt.

En nee, het is ook geen feel good verhaal, maar laat ik de lezer meegeven, neem het gewoon lekker licht op. Het is niet alles zwaar wat er weegt en deze zin slaat werkelijk helemaal nergens op. Maar ik schrijf nu eenmaal zulke zinnen. Verwarring ten top. Vind ik leuk. Dus?

Nog drie weken en dan mag ik Marloes als mijn vrouw noemen. De liefde weer gevonden. Haar stoel zie ik al niet meer, het is net zo gewoon als dat je partner andere schoenen draagt. Ik voel de stoel wel af en toe, maar dat is omdat Marloes weleens over mijn poten heen rijdt. En dat doet verdomme zeer! Wij spreken niet van een handicap, wij spreken van een uitdaging. En ik vind het inmiddels niet meer dan normaal om haar te helpen met dat wat zij niet kan. Uit liefde, uit respect en omdat we mensen zijn. Zo hoort het en niet anders. Omdat we mensen zijn.

Morgen de laatste hand eraan leggen, check, check, dubbel check en misschien nog wat toevoegen of aanpassen. Marloes heeft hem net helemaal uit en gierde en lachte, dus dat is een goed teken. Haar goedkeuring heb ik en dat is het belangrijkste, het gaat wel over haar. En ik ga diep. Ik ga privé. Ik ga delicaat. Dus logisch dat zij het mocht lezen en haar kritiek mocht spuien. Zou ik ook graag willen als iemand iets over mij schreef. Maar ik denk dat ik een mooi beeld heb gegeven over hoe Marloes zich redt in deze wereld. En hoe zij mensen inspireert.

Ook al is het boekje niet echt dik, het is genoeg. Genoeg verhalen, meer dan voldoende informatie. Ik dacht het dubbele te moeten halen, maar less is more. Dat is gewoon zo. Na het uitgeven van dit boek, begin ik aan een tweede. Het zal een thriller worden en dus totaal anders dan dit. Een titel heb ik al, dus er komt geen prijsvraag. Gaat het weer naar Spanje en dat wordt mij te gortig. Eerst maar eens trouwen. Daar gaan we nu naar toe leven. Het schrijven zit erop. Het is klaar. Goedenacht allen!