High door een surrealistische autorit door Argentini�

We snapten het niet, net geland in Buenos Aires na een vliegreis van 13 uur en een totale reisduur van 17 uur staan we, voor het hotel waar we net ingecheckt hebben, te wachten op Eric, onze zakenpartner. Ons hotel staat pal in het oude centrum. We staan met grote ogen te kijken naar het verkeer dat over een 12-baans autoweg door het centrum rijdt.

Na een kwartiertje arriveert Eric. Na een hartelijke begroeting zegt hij: “checken jullie maar weer uit want we gaan meteen met de auto naar het zuiden i.p.v. over 3 dagen met het vliegtuig want we hebben haast”. Wij als echte Nederlanders kunnen dit niet bevatten, 2300 km rijden i.p.v. vliegen omdat we haast hebben.

Vervolgens gingen we eerst met zijn pick-up truck naar zijn huis want we moesten op Mickey wachten en die moest nog uit Cordoba komen, 500 km ten noorden van Buenos Aires. Maar we hadden toch haast, waarom wachten we dan eerst op Mickey? Na 2,5 uur wachten arriveert Mickey en beginnen we het een beetje te begrijpen. Mickey heeft een snelle auto, een Audi A6. We laden onze bagage in en Eric stapt achter het stuur en we gaan op weg.
Eric woont in een buitenwijk van Buenos Aires dus we zijn in een kwartier de stad uit. Daar begint een weidegebied waar de beroemde Argentijnse vleeskoeien grazen.

Door dit gebied loopt een tweebaansweg naar het zuiden.De maximum snelheid is volgens de borden die voorbijflitsten 80 km per uur. Wij rijden dit heel af en toe als we in moeten houden achter een vrachtwagen om een tegenligger te laten passeren. Maar meestentijds rijden we 200 km per uur.We rijden ongeveer een uur door het weideland, voor mij al onvoorstelbaar, 200 km alleen maar gras met in de verte her en der een eenzame boerderij.

Dan begint het graan, overal graan,graan graan, voor ons graan, links en rechts van ons graan, tot aan de horizon graan. Na een uur met een snelheid van continu 200 km per uur door alleen maar graan, word mijn gevoel van verbazing al groot. Na 2 uur met deze hoge snelheid door alleen maar graan krijg ik een gevoel van ruimte in mijn hoofd. Na 3 uur door alleen maar graan krijg ik een gevoel van vrijheid en na 4,5 uur door alleen maar graan voel ik me euforisch. 900 km graan, graan en nog eens graan.
Deze graanvlakte wordt door honderden wegen doorkruist voor het transport van het graan. Deze wegen verdelen de vlakte in kavels van 15000 hectare. Het land is niet duur, zo’n 80 euro per hectare, alleen wordt het, om praktische redenen, verkocht per kavel van 15000 hectare. Toen begreep ik opeens waarom het meeste land in handen is van grootgrondbezitters.

Na het graan volgt weer een half uurtje gras en dan begint Patagonia.

Ruig, ongerept en eindeloos. 220 km per uur, uur na uur na uur. Leeg, leeg, leeg. Eindeloos leeg. Deze oneindige ruimte vult langzaam maar zeker je hoofd. Wat nou overbevolking, wat nou kernafval probleem. Dump hier een met radioactief afval gevuld betonblok en niemand heeft er ooit last van. Er komt geen mens en het regent er bijna nooit. Na zo’n 6 uur eindeloze vlakte met alleen maar her en der kleine struikjes, verbazingwekkend netjes verdeeld over het oppervlak, doemen in de verte bergen op.

Jurassic park:
Ondertussen ben je door al die eindeloze leegtes het gevoel van de werkelijk kwijt. En als je vervolgens een breed, ongerept, prehistorisch ogend rivierdal, aan weerszijden begrenst door loodrechte rotswanden, waar vroeger de dinosaurussen liepen inrijd, verwacht je ieder moment na de volgende bocht dinosaurussen te zien lopen.

Dit rivierdal is een kilometer of 10 lang en de weg gaat daarna weer oneindig verder door een weidse hoogvlakte met aan de weerzijde aan de horizon bergen.

En dan doemen de echte woeste bergen op. Indrukwekkend en massief.

Midden in deze onherbergzame woestenij komen we uiteindelijk aan op een vruchtbare hoogvlakte. Dit is het einddoel van onze race tegen de klok.

Na netto 13 uur rijden arriveren we net op tijd bij een bloemenzee van pioenrozen. De meeste staan al te bloeien door de extreme warmte maar er staan er net nog genoeg in knop om de mensen daar te kunnen leren in welk knopstadium ze gesneden moeten worden.

Bedankt voor het lezen van mijn artikel:
Graag lees ik je reactie, positief of negatief, ik waardeer elke reactie want daar leer ik zelf weer van. Vind je mijn artikel het lezen waard, stuur de link dan a.u.b. door naar je contacten. Ik wens je veel plezier met het lezen van mijn andere artikelen.
M.vr.gr. Dik Laan

© Dik Laan 2011 (voor ieder gebruik van de tekst van dit artikel is toestemming nodig zoals beschreven op http://www.auteursrecht.nl/auteursrecht/22090/ )