Als cursusleider anti-stresstraining maakte ik fouten en geestige ervaringen mee. Bomans leerde mij de humor in mijn leven.

MIJN GEESTIGE VERHALEN ALS CURSUSLEIDER EN WAT IK VAN GODFRIED BOMANS LEERDE!

GELUKKIG NIEUW JAAR!

Als directeur van mijn bedrijf wordt er van mij verwacht dat ik een Nieuwjaarsspeech uitspreek. Als ik iedereen een voorspoedig, sportief en gezond nieuw jaar heb gewenst. Vraagt iemand mij bruut, wat mijn voornemens zijn. Op die vraag heb ik niet gerekend, het is even pijnlijk stil en dan zeg ik: ‘mijn voornemens vertel ik hier niet in het openbaar, want dan leren jullie mijn zwakheden kennen’. Een wat besmuikte lach is het antwoord.

 

                                                                 Friese Omroep

TIEN JAAR GELEDEN

Mijn dochter Vivian en ik werden geïnviteerd om mee te werken aan een Fries TV programma. Er kwamen in Friesland 5 nieuwe tacoyo vestigingen. We zouden een demonstratie geven. Ik vertrouwde er op dat ik het Fries goed versta maar vroeg in het Nederlands te antwoorden. Toen we voor de studio stonden van de ‘FRYSKE OMROEP’, hing er een met viltstift geschreven mededeling. In verband met de M. K. Z. crisis, gelieve door de bak te lopen. Ik kijk in de ijzeren bak en ik zie een schuimende vloeistof. Een lichtgevende gifgroene vitriool. Een cocktail met een lichtgevende, gifgroene vloeistof van salpeterzuur, zoutzuur en maagzuur; waar Tom Cruise [Cocktail] niet tegen op kan. We hebben net nieuwe Gucci laarzen voor Vivian gekocht en ik een Armani pantalon. Gelukkig is de lezende portier in een glazen kooi zich niet van ons bewust, maar wij zijn ons uiterst bewust van hem. Ik denk aan steeple chasers die met een voet op de balk staan en met de andere voet in het water springen. Een Gucci en een broekspijp opofferen voor Mond en Klauwzeer. Dan zie ik ook nog camera’s gericht op de bak. Die zullen ons bezoedeld en bevlekt registreren. Iemand met het logo van de omroep, moet vroeger als Obelix in de soep zijn gevallen want hij mag zonder problemen passeren. Immuun voor de besmetting. Hij maakt een praatje met de portier.

 

HET CRUCIALE DILEMMA IS:

 

                                              Armani spijkerbroek!

Ons dilemma is: offeren we de kalfsleren laarzen op, of de kalveren zelf. Mijn keuze is gauw gemaakt en ik fluister als een tweede Karel Doorman: ‘ik val aan en volg mij’, wat ze gedwee doet, zoals een dochter betaamt. We schuifelen langs de bak en tonen de uitnodigingen aan de verbaasde portier. Die wel iets vermoed maar het niet zeker weet.

SCHULD EN BOETE!

                                                                Stresskoe

Mijn vroegere dominee Kloek [nooit een dominee ontmoet met een toepasselijker naam] preekte hel en verdoemenis. Hij krijgt wat ik al vermoedde gelijk. De volgende dag breekt Mond en Klauwzeer uit in heel Friesland. Ik had ondanks alle berichten ook over B.S.E, Kreuzfeld Jacob, varkenspest, hormonen, tegen mijn vrienden met bravoure gezegd: ‘Ik blijf tournado’s en karbonades eten. Zo bouw je resistentie op volgens het Darwiniaanse adagium: ’een schepsel adapteert zich langzaam aan de omstandigheden waar het zich in verkeert’. Ik was ook tegen het onnodig doden en de dieronterende behandeling daarna. Vroeger liet mijn oom die boer was de Mond en Klauwzeer ziekte uitzieken.

PENITENTIE

Mijn vrouw denkt daar anders over het eten van vlees. Ze hoort ons verhaal aan en de rest van het jaar vervangt ze vlees voor muffe, vegetarische schnitzels en soja, soja en nog eens soja.         
 

9/11

Vroeg in de ochtend reis ik met mijn Volvo naar Gent voor een workshop bij Volvo Cars. Ik heb er al meer workshops gegeven en luister naar heerlijke klassieke CD’s, waardoor ik ‘HET NIEUWS’ mis. Bij aankomst ontvangt de directeur De Cock [ook met c.o.c.k] mij gereserveerd. De opkomst is bescheiden, maar U zult wel begrijpen waarom. Ik vat het op als een kritische noot op mijn presentatie. Zes deelnemers de Cock incluis, ontvangen me in een grafstemming. Om de boel wat op te vrolijken draai ik als prelude: Joe Cocker’s : ‘Give me a ticket for an airplane, ain’t no time to take a fast train’ . Hij zingt het met zijn doorrookte Glenfidisch stem. Ze kijken me ongelovig aan. Bij een anti R.S.I. oefening klinkt het mooie duet van Jennifer Warnes en een sonore Lennart Cohen: ‘First we take Manhatten, then we take Berlin’. Drie cursisten verlaten de zaal en bij mij slaat de wanhoop  toe. Zorgvuldig voegde ik er nog ‘The Man from Manhatten’ aan toe van Queen. Er is daarna niemand meer in de zaal. Alleen De Cock. Ik voel me rood aanlopen van schaamte. Maar De Cock is al net zo intelligent als de rechercheur, zaliger. Hij heeft begrepen dat ik nog van niets weet. Hij legt een arm om mijn schouder en vertelt me over de ongelofelijke gebeurtenissen in New York. Quasi verwijtend zegt hij: ‘was the Eve of Destruction’ van Barry McQuire niet meer van toepassing geweest?
‘Maar je komt volgende week weer en ik zal het de cursisten uitleggen’. Ik kreeg ondanks mijn enormiteit een langere aanstelling.

                                                                           9/11

VERGELIJKING MET DE MOORD OP KENNEDY!   

Waar was je toen het gebeurde? Ik was bij mijn ouders aan het dineren toen op de radio het bericht dat Kennedy was neergeschoten en aan zijn verwondingen was overleden. We waren in shock. De volgende dag krijgen we eerst les van een foute leraar Duits. Bij hem was het altijd rumoerig omdat hij geen orde kon houden. Maar dat was ook zijn eigen schuld. Hij dweepte met de foute Nietzche. Terwijl wij existentialisten waren en Sartre en Camus lazen. Hij liet ons Duitse schlagers zingen van Rex Gildo, Connie Froboes ’Zwei kleine Italiener’ en Freddy Queen: ‘Jungen komm bald wieder’. Wij luisterden naar modern jazz van John Coltrane, Miles Davis, het Modern Jazz Quartet en het Dave Brubeck Quartet etc.  Wij gingen naar de film: ‘Les Tricheurs’, heel suggestief vertaald als: ’Zondaars in Spijkerbroek’ met Jean Paul Belmondo en de erotische Pascale Petit. Hij droeg C en A Confectie pakken, wij spijkerbroeken en zwarte coltruien.

                                                       De moord op Kennedy

BERLINER BOL

Maar wat we hem het meest verweten was zijn zijn foute hoofd. Zijn roze, ronde, vlezige gezicht vertoonde een verrassende gelijkenis met een Berliner bol. Het werd ook zijn bijnaam. Jeugd in het onderwijs is meedogenloos. Hij komt een kwartier te laat, te neer geslagen de klas binnen. Voor het eerst is het stil bij hem. Oorverdovend stil. Aarzelend, wankelend gaat hij voor ons staan. Hij wil wat zeggen maar zijn stem verstikt. Plotseling draait hij zich om en schrijft met grote letters ’ ICH BIN EIN BERLINER’. De beroemde woorden die Kennedy een jaar daarvoor in Berlijn uitsprak. Maar nu een dubbelzinnige betekenis kreeg. Wouter Kloek, mijn vriend en nota bene de zoon van de dominee, probeert een zenuwachtige lach te onderdrukken. Te vergeefs hij proest het uit, zo aanstekelijk dat de hele klas onbedaarlijk meelacht. Der Berliner, roder dan ooit, loopt de klas uit en is nooit meer terug gekeerd.

                                                                         Berliner Bol

HUMOR VAN BOMANS

Een paar weken later neemt onze leraar Nederlands, epigoon en imitator van Godfried Bomans teksten van Godfried door. Een zin blijft me mijn leven lang bij:

‘HUMOR IS HET LITTEKEN VAN DE WOND, HUMOR IS OVERWONNEN DROEFHEID, ANGST EN WOEDE!

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.