Eens ooit geweest , lang geleden, toen een heldere geest , nu troebel heden.

Moeder

Behoedzaam nam ik moeders hand en legde die in de mijne,
die zachte hand met doorzichtige huid en fijne blauwe lijnen.

Zij keek mij aan, maar zag me niet.
Ik vraag me af…had ze pijn of verdriet.

Ik vroeg het haar, ze keek me aan,
ik denk niet dat ze me zag staan.

Ze keek wat wazig voor zich uit
en streelde mijn hand, mijn arm zonder geluid.

Toen brabbelde ze wat en lachte een keer,
doch even later was die afwezige blik er weer.

Stil vroeg ik mij af of ze me nog herkent,
ik denk het niet…moeder was dement.

Ik hield zielsveel van dat lieve mens
en hoop dat ze nu gelukkig is, 't is mijn grootste wens.

Machteloos

Terug in het bewuste, ontdek ik
dat ik niet spreken kan.

Ik sein commando's naar mijn lippen
maar mijn mond wil niet gehoorzamen.
Ik zie de mensen om me heen
ik hoor ze vragen en ik zie
ze mijn antwoorden niet begrijpen.
Langzaam begrijpen zij dat ik......
dan drijf ik weg uit hun midden,
hun ogen zien machteloos toe,
hoe ik verdrink in eenzaamheid!

Er zijn...

Gevoel van onrust
Woede en onmacht
Kan niet worden weg gekust
Wordt hoogstens verzacht.

Kwijt

Zoek in mijn geheugen
Naar dingen die ik kwijt ben
Verzin meermalen een "leugen"
Omdat ik de waarheid niet meer ken.

Innerlijke strijd

Geestelijke spinnenwebben
Gevangen in tijd
Angstgevoelens hebben
Innerlijke strijd.

Het denken

Stormende golven
in mijn hoofd
De gedachten bedolven
Van denken beroofd

============================================

Niemand weet

Niemand weet wat jij ziet als jij mij aankijkt
Zie je soms de beelden van weleer
en besef je niet; ze komen niet meer.

Niemand weet wat jij hoort als je luistert naar mijn stem
Dringen ze nog tot je door, de woorden die ik spreek
of hoor je nog het ruisen van het water uit de beek
die vroeger achter jouw huisje stroomde
en al jouw gedachten lijken te hebben meegenomen.

Niemand weet wat jij voelt als je zachtjes jouw eigen taal praat
Ogen zoeken die van mij en houden me vast
ze lachen al dragen ze een hele zware last.

Niemand weet wat er omgaat in jouw hoofd
en of je alle verhalen nog wel zelf geloofd.

Het verleden zoveel dichterbij dan ooit
maar een heden, dat wordt het nooit
Niemand weet
Jij vergeet
Totdat je niet meer weet
Dat je vergeet...

=================================================

Mam,

Je vraagt me keer op keer, hetzelfde weer
Dan antwoord ik je weer hetzelfde, keer op keer
Vroeger, dat herinner je nog wel, maar gisteren niet meer.

Je bent nu iemand van het moment
Zo blij ben ik, dat je me nog herkent.

Jij vraagt je af, wat doe ik hier
Jij voelt je gevangen als een wild dier
Het huis, waarin je bijna 50 jaren hebt geleefd.

Waar je geluk, liefde en verdriet hebt beleefd,
Thuis daar wil je zijn
Thuis was jouw terrein.
Maar het huis is geen thuis meer
En dat,….dat doet zo’n zeer.

Mam, jij hebt me opgevoed van baby tot vrouw
Nu, lieve Mammie, ben ik er voor jou.

Liefs,
je dochter