Dit is een gedicht ooit door mij zelf geschreven. Er is zoveel om te huilen, maar men staat daar nooit echt bij stil hoewel dit de hele wereld aangaat. Dit plaats ik om mijn vorige artikel min of meer te ondersteunen waar het ging over het focusten op het rookverbod, en andere nutteloze zaken die niet van levensbelang zijn. Terwijl er zoveel andere trieste zaken onze aandacht moeten hebben.

ALLES HUILT

De Wind huilt omdat hij niet bij het vuur kan komen.

De Regen huilt,

Omdat het water altijd naar de zee zal stromen.

De Zon huilt,

Omdat hij steeds verdreven wordt.

De Wolken huilen,

Ze kunnen niet blijven, opgejaagd door de wind.

De Maan huilt,

Omdat hij niet eeuwig rond zal blijven.

Sterren huilen,

Hun schittering en licht worden verduisterd.

De Hemel huilt,

Omdat de mens bezig is alles te vervuilen.

De Regenbogen huilen,

Je ziet te weinig hun schitterende kleuren

 Planten en Bloemen huilen,

Vervuiling maakt dat ze niet lekker meer geuren.

De Oceaan huilt mee,

Nog even....En er zijn geen vissen meer.

Alle wilde dieren huilen,

Er komt gèèn vrijheid meer voor hen.

Achter tralies kijken ze naar de mens.

Vogels huilen, het zingen voorbij.

Er zijn gèèn lege nestjes meer of vrij.

Alles huilt van het kind, dat gèèn Kind mag zijn.

Gedwongen in het harnas van de Maatschappij

 Die niet zijn eigen richting mag bepalen,

En om zijn eigen koers te varen.

De Hele Wereld huilt bittere tranen,

Om alles wat wordt nagelaten

Onze  Moeder Aarde huilt dag en nacht

Om een mens die wordt veroordeelt,

omdat hij gebruik maakt van haar gaven en pracht

Ze biedt zoveel aan om te kunnen overleven

De mensen huilen bittere tranen

Want er wordt hun door de staat niets voor niks  gegeven

Bittere Tranen alom door de mensheid

Omdat datgene wat vrijheid was ons is ontnomen

Je ergste nachtmerrie en je wreedste dromen

Alles huilt van het onrecht

Alles, de Liefde verdwenen

 

 

 

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.