Hoe een volkstuin je aan het werk kan zetten en wat dat oplevert aan sapjes en drankjes .

Flierefluiterlikeur voor de voedselbank

Sinds inmiddels ruim een jaar ben ik werkloos, weer single maar ook wonderbaarlijk genezen van borstkanker die ik overigens niet eens had. Verdere details uit de voortrazende wetgeving van Murphy binnen een hele korte periode, zal ik hier niet geven, maar mijn grenzen werden maximaal opgerekt en op de proefgesteld.

“Tel je zegeningen”, zei een goede vriendin regelmatig en die raad hielp, zeker zolang de avondschemering nog niet was ingetreden. Ik keek dan wel eens wat om mij heen in het zwakke schijnsel van het kaarslicht en bedacht net op tijd dat het opheffen van mijn volkstuin misschien niet verstandig zou zijn. Daar had ik immers al meer dan 20 jaar houvast gevonden door mij af te reageren op te hoge hagen,prikkende netels en ander ongewenst groen. Het had mij dan nooit groene vingers opgeleverd maar des te meer zwarte of diep donkerbruine.

Oké, ik hoefde ook niet naar de sportschool en kon buiten ongegeneerd en gehuld in afgedankte kleren te keer gaan en tot mezelf  komen. De vogels en kikkers waren meestal vrolijke toeschouwers en ik kon het zelfs verdragen dat de geluiden van die kant vaak meer weg hadden van schaamteloos puur leedvermaak.

Uiteindelijk heb ik vanuit schemerdonker besloten om die tuin voorlopig vooral wel aan te houden en ook het oplappen van het oude houten huisje tot een persoonlijke uitdaging te bombarderen. Echt bombarderen was beter geweest want het houtwerk nader onder de loep genomen leerde, dat de tijd hier zeker niet automatisch alle wonden heelt.

Al ruim een maand was ik toch zeker drie dagen in de week aan het klussen geweest en ook gisteren had ik de planning van die dag volbracht. De nieuwe verf zat er inmiddels voor 90% op en het afronden van de rest moest verder maar in hapklare brokken omdat het ging om de kleinere tijdrovende hoekjes en gaatjes die nog aardig zorgvuldig gerepareerd waren.

Terwijl ik mijn plamuurmes ontdeed van de resten stopverf hoorde ik gedag roepen vanuit de richting van mijn toegangshekje! Er stond een andere tuinder, eentje die al eerder zo vriendelijk zijn bewondering had uitgesproken over die prachtige Berkenboom die op de hoek staat van mijn territorium.

In zijn enthousiasme van vandaag kwam hij melden dat mijn Vlier vol met bessen zat en dat ik daar sap van kon maken: “maar 10 minuutjes koken…”.  "Ja, ik heb het gezien" zei ik hem en bedankte voor zijn betrokkenheid. Het ging over die struik die ik pas dit jaar voor het eerst herkend had als zijnde een Vlier en, dat na al mijn eerdere pogingen deze wilgroeier met wortel en tak uit te roeien!  De volhouder wint,  was dus ook hier weer een boodschap waar ik wat mee zou moeten.

Mijn medetuinder heeft uiteindelijk veroorzaakt dat ik in dit ontoegankelijke stuk struikgewas flink heb toegeslagen. De lange takken gelijk maar gesnoeid om makkelijker te kunnen oogsten. Daar loop ik dan meestal de nodige verwondingen bij op die pas later via bloederige krassen en blauwe plakken aan het licht komen. Dat mag de pret niet drukken. Al dat soort wonden helen gelukkig altijd wel.

Enfin,  om 7 uur ’s avonds kwam ik thuis met een grote plastik tas vol met trossen met de kleine bijna  zwartgekleurde besjes. Direct heb ik op internet gezocht wat ik daar nou verder mee zou kunnen. In de paniekerige hoop dat ik het tijdrovende zogenaamde” ritsen”  van de takken vooral zou kunnen overslaan, zocht ik verder bij Google onder “makkelijke” recepten. Helaas,  echt makkelijk zou het dus niet worden. Het ritsen kon beslist niet overgeslagen worden, ook de onrijpe groene besjes moesten er nog uit want die waren giftig, en natuurlijk ook alles aan wat verder nog zelfstandig durfde te bewegen aan ongedierte. En dat ook nog eens binnen 24 uur na de pluk…. Een prachtige uitdaging al met al, zullen we maar zeggen.

Dus enthousiast aan de slag met het om mij heen verzamelen wat ik zoal nodig zou hebben aan praktische zaken. Dat gigantische vergiet, die afwasteil, de grote snelkookpan met dikke bodem  en zelfs de passeerzeef, al die attributen die minimaal net zo lang werkeloos in de kast stonden als ikzelf, zei het dan met veel meer geduld.

In twee etappes heb ik de volledige productielijn afgewerkt, steeds zoekend naar een logische structuur in werken maar ook redelijk teleurgesteld in juist die wispelturige bessen die het toch voor elkaar kregen om als ongeleide projectielen op de verkeerde plek terecht te komen. Ze zorgden voor een aanhoudende angst voor nog meer rode vlekken in mijn eikenhouten vloer of paarse spatten  - die langzaam in blauwe vlekken transformeerden - op de muur van mijn nog recent gewitte keukentje.

Opgeven kon natuurlijk niet want dan zou ik alsnog de loop van de natuur geweld aan doen en de ongebruikte materialen verspillen en via de achterdeur afvoeren, waar dan in ieder geval de vogels tekort mee werden gedaan. Daarnaast zit opgeven helaas ook niet automatisch ingebakken in mijn systeem. Het werd een lange worstelpartij met een opbrengst die niet meer dan marginaal genoemd mag worden. En toch tevreden, want twee maal driekwart liter likeur (de resterende wodka en brandy beiden risicovol opgeofferd) en een petfles van anderhalve liter smakelijk en puur sap.

Enigszins dronken van het proeven realiseerde ik mij dat dit soort acties nou eigenlijk precies in een werkelozenproject zouden passen. Geen hond die er in is geïnteresseerd om van dit soort fruit in het algemeen en van Vlier in het bijzonder iets commercieels van de grond te tillen. Inzet van mensen die zich nu vervelen zou dus zeker geen echte arbeidsplaatsen gaan kosten en ik vermoed dat de intensiteit om toch een betaalde baan te zoeken ineens enorm zou kunnen exploderen.

Het zou ook nog eens een beetje meer kennis opleveren over al wat groeit en bloeit in de natuur en hoeveel tijd en moeite het kost om daar iets bruikbaars van te maken en in dit geval dan bijvoorbeeld voor de Kerst. Wel natuurlijk bedoeld om op te nemen in het assortiment van de pakketten te verstrekken door de voedselbank.

In mijn fantasie zag ik de mooie kleine flesjes al in grote getale afgevuld worden. De naam op het etiket werd “Vlierefluiterlikeur”, met een plaatje van een heks want ik heb gelezen “daar waar de heks gaat wonen, zal de Vlier zich tonen”… Natuurlijk mag allerlei informatie niet ontbreken over de medicinale krachten die aan de Vlier ontleend worden: “Vlierbessen zijn niet alleen rijk aan vitaminen en mineralen, maar stimuleren ook nog eens de spijsvertering en bloedsomloop. Daarnaast heeft het ook nog een opbeurende werking....dus is het een prima aanbeveling om de vlierbessen jenever te drinken als je een beetje grieperig bent en daardoor ook nog een beetje depri!!!”. Een prachtige kans als vergeten geneesmiddeltje juist voor mensen die zich de grootgrutters  al een tijdje niet meer konden permitteren.

In mijn inspiratie zag ik ook nog mogelijkheden voor een jaarlijkse workshop “Maken van Vlierbessensap voor personeels managers”,  welke iets positiefs zou kunnen opleveren aan de ontwikkeling van het begrip voor de andere zijde. Een workshop dan wel bij voorkeur te ondergaan in de eigen strakke designkeukens van de managers thuis. Geheel in aansluiting op de tendens van het zogenaamde nieuwe werken. Maar vooral dus in het kader van de ontwikkeling van het inlevingsvermogen juist voor die mensen die ondanks vaak alle vergeefse moeite de harde en repeterende boodschap kregen dat er voor hen geen plaats is in de herberg.

Voor mij de komende tijd zo af en toe een heerlijk  drankje, in tevredenheid, ontspanning en in volle overtuiging dat ik de oogst van volgend jaar zou mogen gunnen aan de roodborstjes, goudvinkjes en andere ongedefinieerde boomklevertjes.

Reageren?