De winter is er dan eindelijk. Ik geniet van de sneeuw en de kou. De billenglijder, de slee, de schaatsen en de sneeuwschuiver komen uit hun holletje. Mijn handschoenen doen meer dienst dan ooit! Maar toch zijn er van die dingen die dan tegenzitten met deze temperaturen.

Leuk is het woord dat ik heb voor de sneeuw. Met vier kinderen kun je niet anders dan genieten van de lol die je kunt beleven met bevroren en gekristaliseerde regendruppels. Wat ik vooral zo bijzonder vind is dat al het geluid zo mooi wordt gedempt. Loop in de avonduren maar eens door de sneeuw, dan hoor je bijna niets, enkel het gekraak onder je voeten van de sneeuw die je in elkaar drukt. Zelfs een auto die je in de verte aan ziet komen hoor je nauwelijks. Pas wanneer zo'n auto dichterbij komt hoor je het geronk van de motor. Het is een genot voor je gehoor, dat krijgt eindelijk een beetje rust in deze drukke wereld. De piep verdwijnt langzaamaan en je gehoor kan zich voorbereiden op een herrievol voorjaar. Toch zijn er van die dingen die me dan wel eens tegenzitten. Er zijn altijd mensen die moeten werken, ook in het weekend, zoals ik.

Natuurlijk schreef ik dit stuk al thuis, maar zal altijd nog wat aanpassingen maken alvorens ik het daadwerkelijk plaats op Xead. Dat zijn dan de momentjes dat ik op mijn werk even een pauze heb en tijd voor mezelf neem tussen de gesprekken door. Tja, ik ben hulpverlener en soms is het goed om even te ontladen. Er komt nogal wat op je af, met name frustratie van andere mensen. Ik voer dan vele gesprekken en hoor frustratie aan, toon begrip en denk mee naar oplossingen voor hun problemen. Dat is wat ik doe, ik help de ander zichzelf helpen. Wow! Mooie metafoor: "Help de ander zichzelf helpen".

Herken je dat gevoel? Voordat je naar bed gaat met dit weer, bereidt je jezelf alvast voor. Er kan je niets meer gebeuren denk je dan. Zo zorgde ik gisterenavond al dat ik mijn auto sneeuwvrij had gemaakt. Ik had, met mijn mooie erfstuk van opa zaliger, het pad van voordeur naar trottoir sneeuwvrij geschoven met de sneeuwschuiver en na mijn laatste rondje met de hondjes had ik mijn handschoenen, das en muts al klaarliggen bij de voordeur. Niets kon er mis gaan, of toch? Jawel! Vanmorgen was het zo ver. Ik stak de contactsleutel in het contact van mijn trouwe vierwieler en toen gebeurde het. Ik mocht voor een beperkte periode luisteren naar het ronddraaien van een geweldige Franse startmotor. Braaf liet ik mijn dieseltje voor gloeien, maar toch mocht hij niet starten. Ik was al een beetje bang dat het niet zou lukken en bedacht in mijn hoofd al het oplossingsscenario dat ik ging uitvoeren op het moment dat het echt zover was. Het duurde niet lang voordat ik het mocht uitvoeren. Even later hing ik aan de telefoon met de nachtwaker van mijn werk, dat ik wat later zou komen. De ANWB was al onderweg. Zo komt mijn dure lidmaatschap toch nog van pas! "Uw wachttijd bedraagt ongeveer 60 tot 90 minuten", klonk het aan de andere kant van de lijn. Geheel verwacht besloot ik om mijn auto verder ijsvrij te maken en even binnen op te warmen. Die 60 tot 90 minuten bleken slechts 30 minuten te zijn, dus ANWB complimenten! Dat stukje pech viel reuze mee, toch zat het me even tegen!

Met dit weer kun je wel een goede sneeuwschuiver gebruiken toch?

Van de week was ik gezellig aan het schilderen bij mijn zus thuis en toen zag ik mijn zwager vrolijk een grote pan uit de kast pakken. Hij vulde deze tot aan de nok met sneeuwballen en bekogelde zijn kinderen vervolgens met zijn voorraad munitie. Een volautomatische sneeuwballenmaker zou dan van pas komen, want met drie kinderen en nog een spelend vriendje van school, moest hij toch echt het onderspit delven.

De sneeuw brengt veel problemen met zich mee. Gisteren hoorde ik op het nieuws dat je beter niet kon gaan werken of als je op je werk was, dat je beter op je werk kon blijven. Is ons land dan niet ingericht op sneeuw? Hebben we na zo'n winter van vorig jaar dan niets geleerd? Denken we gewoon dat het maar eenmalig is? Je went snel aan het mooie weer als dat een paar dagen zich voordoet. We zijn dan al zo vergeten hoe het ook al weer was met het slechte weer. De kosten voor het onderhoud van je auto liegen er al niet minder om. Denk over een half jaar maar eens terug aan wat ik hier schrijf. Winters zoals deze zorgen voor heel wat problemen. Je accu wordt gruwelijk slechter, de ophanging van je wielen en de schokbrekers krijgen heel wat te verduren. Ga zelf maar eens als je ijskoud bent meteen een stuk hardlopen. Je loopt spierscheuringen op. Zo ook met een auto. De kou maakt veel scheuren in het staal dat meteen flinke klappen op moet vangen.

Eigenlijk is dat al niet anders met ons hele Nederland? We wennen snel als het goed gaat met ons. We vergeten snel de slechte momenten en de momenten dat we beter wensen. Als dadelijk onze koopkracht gaat stijgen volgens de berichten zullen we even genieten van een weerbare portemonnee. Toch zal er weer een moment komen dat we opnieuw beginnen te klagen en dan is het weer te laat, want dan zijn er wetten en regelgevingen doorgevoerd waar we het eigenlijk op voorhand niet mee eens waren. Denk maar aan onze pensioenen en aan de zorgverzekering, de wegenbelasting of de WOZ-waarde die gewoon stijgt terwijl de huizenprijzen dalen. Er gebeuren vreemde dingen in dit land, waar we allemaal vraagtekens bij zetten. Op het moment dat die vraagtekens tot echte vragen worden geformuleert en we echt beginnen te klagen, komt er even mooi weer om de hoek kijken. Intussen vedwijnen de vraagtekens en geniet je van het mooie weer.

Ik, als optimist, vergeet nooit om positief te blijven kijken en toch vergeet ik de vraagtekens niet!

www.sjoerdjong.nl

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.