Vijf jaar oud was hij toen ik hem pedagogisch onverantwoord uit bed heb getrokken om het huis te verlossen van een pad, die zelfs de kat de stuipen op het lijf aan het jagen was.

Onuitgenodigde dieren

 

 

http://www.xead.nl/vogels-in-je-tuin

Naar aanleiding van ''Vogels in je tuin''  (zie link hierboven)  van ingrid2 wil ik jullie meenemen naar het ontstaan van mijn fobie over allles dat kruipt, loopt, vliegt en niet in mensentaal spreekt.
De dieren en in het bijzonder de dieren die onuitgenodigd sporen achterlaten in mijn huis.

De kikker en de pad

De eerste keer dat zo'n amfibie het lef had om via een openstaande achterdeur mijn huis te betreden moet in de avonuren geweest zijn op het moment waarop de kat nog geen zin had om huiswaarts te keren. Pas in de ochtend maakte deze insluiper zich openbaar door mijn toen vierjarige zoon, die erg nodig naar het toilet moest te groeten op z'n kwaaks.
Ettelijke seconden staarde hij naar het wezen waarvan hij niet wist of het nog een droom was of keiharde werkelijkheid.
''Mama. Mama. Er zit een kikker!''
Een kikker? Ik staakte mijn bezigheden boven en wist na even nagedacht te hebben absoluut zeker dat mijn zoon teveel fantasie had.
''Dat is de kat lieverd.''
''Nietwaar, het is een kikker - hij plopt.''

Gelijktijdig dat hij dat zei hoorde ik daadwerkelijk ook rare plopjes op het laminaat die de kat echt niet geprodoceerd krijgt. Ik staakte dus mijn bezigheden boven om met eigen ogen te zien of de jongste aan het hallucineren was of ik gewoon niet wilde toegeven aan een manier van wakker worden die de top tien van prettig niet haalt.
In mijn weg naar beneden toe struikelde ik bijna over de kat, die niet van plan was in de buurt van dat beest te komen en ik hield mijn pas in op de trap toen er echt een kikker in de gang zat.

 

Te laat

 

En dan?
Dan is het ochtend... hebben de minuten opeens haast en breekt het moment van gaan toch werkelijk aan.
Maar gaan met dat beest in huis vond ik geen optie en mijn beide kinderen weigerde ook maar één hand naar dat beest uit te steken, terwijl de kat boven aan het mauwen was.
Ik schatte zo in dat die kat waarschijnlijk de hele nacht al boven zat en dat met de kattenbak beneden zijn behoefde om beneden te komen aanwezig konden zijn.

Op tijd komen is mijn sterkste kant niet, maar ik kon het niet maken weer te laat te komen, daar ik tijdens een ouderavond van de meester van mijn oudste het dringende verzoek had gekregen mijn zoon eens een keer op tijd te brengen.

Hallo. Overmacht!  

Mijn oudste was inmiddels op het aanrecht gaan zitten en hoewel ook hij weinig zin had om weer te laat komen, won het komische schouwspel het van de angst om weer een opmerking te krijgen.
Lachend gaf hij me aanwijzing hoe ik dat ding het beste vangen kan, terwijl de jongste er enigszins onbewogen bijstond.
Pakken wilde hij dat beest niet, maar het zo observeren vond hij prima.

En terwijl hij observeerde - ik met mijn handen in het haar zat en mijn oudste dubbel lag van het lachen verstreek de tijd. Tikte de minuten naar de schooltijd toe en dreigde daar nog ver over heen te komen ook.

Met een wasmand, een bezem en een stoffer en blik is het me uiteindelijk gelukt die kikker te vangen en met een ongekende vaart de achtertuin in de smijten met wasmand en al.

 

Twee jaar later...

 

Twee jaar later hoorde ik 's nachts datzelfde geplop weer en was sneller wakker dan een wekker mij ooit wakker heeft gekregen.
Mijn jongste zoon had inmiddels de leeftijd bereikt waarop hij elk dier fascinerend vond en ik achtte hem zeker in staat de kikker of pad voor mij te vangen.
''Lieverd...wakker worden''  schudde ik hem wakker.
Het kostte me moeite om hem ook daadwerkelijk wakker te krijgen.
De kleine wijzer van de klok wees naar de drie en niet bepaald het tijdstip waarop hij gewekt wilde worden, maar de aanhouder wint.

Slaapdronken sjokte hij achter me aan naar beneden toe om daar een beest te vangen dat ik niet in huis wilde hebben. Waarschijnlijk was het ook zijn moeheid die hem zo radicaal maakte, want in no time trok hij een pad achter de bank vandaan en liep ermee naar de achterdeur, alsof het om de kat ging.
''Mag ik nu alsjeblieft naar bed toe?''  smeekte hij me toen het beest buiten was.

Ik voelde me ter plekke falen en heel slecht en probeerde dat goed te maken door hem lekker toe te dekken.

 

De Vogels

 

Dan heb je nog de vogels. Van dat gevleugelte dat in de lucht een vrijheid kan uitdrukken die wij mensen zo benijden.   in de lucht hoor, want binnen wil je ze niet hebben, maar als je iets niet wilt dan is het of de duvel ermee speelt.
Ze weten altijd wel een ingang te vinden. Is het niet die openstaande achterdeur dan is het wel een openstaand raam en eenmaal binnen...komen ze niet meer buiten.

Neem dat samen met een kat, die haarfijn aanvoelt wanneer er bezoek is waarmee hij zich kan vermaken en je kunt de ellende wel invullen.

Binnen enkele minuten is de ruimte waar de vogel zich ophoudt veranderd is een ware veldslag. Heeft de vogel meer inhoud geloosd dan alle veestapels bij elkaar en zit jezelf compleet met je handen in het haar, omdat die vogel echt niet te vangen is.
Je kunt namelijk openzetten wat je wilt... maar de uitgang weet die vogel niet meer te vinden.

En na een lang stressvol gefladder, grijpt de kat zijn kans om het dier als presentje te schenken. Zo van: ''Dit wilde je toch hebben? Ik hou van je!''

Ja, ik ook. 

 

 

http://yrsa.jouwpagina.nl/

 

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.