Ben jij jezelf bewust van je rol in een gesprek? Heeft iemand je wel eens feedback gegeven van de rol die je aanneemt en wat vond je daarvan? Wat denk jij dat een ander over jou denkt? Heeft een ander je wel eens eerlijk verteld hoe hij of zij over jou denkt?

Inleiding:

Dit zijn hersenspinsels die bij ons allemaal wel eens voorkomen als we
in gesprek zijn, of zijn geweest met een ieder. Ze zorgen voor
faalangst of conflicten in het dagelijks leven met allerlei negatieve
gevolgen waar je helemaal niet op zat te wachten.

Spreekbeurt

Om maar een voorbeeld te geven van je eerste spreekbeurt. Je had je al
weken hier op voorbereidt en het werkstuk dat je had gemaakt was het
mooiste wat je ooit had gemaakt. De nacht voor je spreekbeurt had je
bijna niet geslapen want nu moest je dat mooie werkstuk gaan
presenteren voor de hele klas. Je had al eens voor de spiegel en voor
papa en mama je hele verhaal gedaan en de feedback die je daar op
kreeg was altijd geweldig!

Was ze ook verliefd op mij?

Maar die ene nacht begon je toch te twijfelen hoe die ene pestkop in
de klas zou reageren. Zou hij je uitlachen en te kakken zetten voor de
hele klas? Dat mooie meisje uit de klas, waar je stiekem verliefd op
was, hoe zou die reageren? Zou je nog verder praten als ze aandachtig
naar je verhaal luistert en je daarbij nog aankijkt ook? Laat staan
dat ze ook nog eens die lieve glimlach laat zien! Jeetje, dan klap je
toch helemaal dicht? En dan van al dat gepieker val je uitgeput in
slaap. Het volgende moment roept je moeder al weer dat je uit bed moet
komen want je moet zo meteen toch echt naar school. Je schiet wakker en
staat op. Je stapt met je benen, die net nog zo rustig lagen in bed,
tussen je kleren en je speelgoed door naar het toilet. Je gaat zitten
en bedenkt je waarom je gisteren avond toch zo lag te piekeren over
die stomme spreekbeurt. En op dat moment roept je moeder je ook nog
eens vanaf beneden: "vergeet je spreekbeurt niet mee naar beneden te
nemen"! Jeetje ma hou alsjeblieft je mond dicht! Ik haat die
spreekbeurt. Ik ga niet naar school vandaag! Even later zit je
sacherijnig aan je boterham en je moeder vraagt uit bezorgdheid: "wat
is er jongen? Ben je zenuwachtig voor je spreekbeurt? Ach het komt
allemaal goed hoor" Papa is directeur geworden bij de bank en die
heeft ooit ook zijn eerste spreekbeurt gedaan op school." ja mama had
makkelijk praten. Papa is al groot en die heeft een auto. Dat is
allemaal veel gemakkelijker. Hij is getrouwd met mama en heeft al die
problemen niet van kriebels in je buik en verlegenheid voor een mooi
meisje. Hij heeft vrienden die ook groot zijn en pestkoppen? Daar
heeft papa al helemaal geen last van! Je enige reactie op de woorden
van je moeder zijn: "die stomme leraar gaat me toch een slecht punt
geven!"

Welke keuze ga je maken?

Je gaat met een boos gezicht en met tegenzin de deur uit want tegen de
wijsheid van je moeder kun je toch niet op. Als je op school aan komt
staan je vriendjes op je te wachten en die willen met je voetballen.
Je wil eigenlijk nog even je spreekbeurt doorlezen maar denkt dan bij
jezelf: "ach ik bak er toch niets van!" of in een ander geval denk je
misschien terug aan de wijze woorden van je moeder.

In het eerste geval zul je met enig nonchalance en een
ongeïnteresseerde houding je spreekbeurt gaan doen. In het tweede
geval zul je jezelf moed inspreken en er voor gaan waardoor je een
stuk zelfverzekerder overkomt. Hoe dan ook, de rol die je aan neemt
zal leidend zijn in het gesprek, in dit geval je spreekbeurt. Je had
je goed voorbereidt dus daar ligt het niet aan.