Ik wordt er echt helemaal gallisch van, een knikkerbaan waar halen ze dat nu weer vandaan.

Mijn lieve vriendin.

Velen van jullie zullen haar kennen, kikafonie, ze werd met stenen om haar oren geslagen. Galstenen wel te verstaan. Maar ze moest er nog maar even mee doorlopen, de tijd voor ingrijpen was nog niet daar. Dus met een doos aspirine, om de dag door te komen, zat te thuis te wachten tot ze opnieuw door de arts zou worden bekeken. Op zich niks mis mee zou je zo zeggen, niet alles heeft meteen haast en kan rustig ingepland worden.

Ware het niet.

Dat de pijn langzaam erger werd, ondraaglijk zeg maar. Dus het zekere voor het onzekere genomen en contact gezocht met de huisartsenpost. Ja de pijn was erg , maar niet genoeg dus neem nog maar een pilletje extra. En die lieve schat, neemt het voor lief en keert terug naar huis.

Maar dan toch eindelijk is de dag gekomen.

Ze moet terug naar de arts en voor ze het weet zit ze op de spoedeisende  hulp. Er is een steentje in haar galweg geschoten. Hehe eindelijk tijd voor actie, dacht ik zo bij mezelf. De volgende dag gaan ze met haar aan de gang om dat akelige steentje uit haar galweg te verwijderen. Dus onder het genot van een heerlijke roes gaan ze van boven naar binnen, blazen een ballonnetje op in de hoop dat het vervelende steentje zo mee naar boven wordt genomen.

Maar helaas dat was niet waar.

Haar galweg was inmiddels verwijd en het ballonnetje wist zonder steen er weer uit te verdwijnen. Tijd voor plan B we knallen er een stand in zodat de doorgang voor haar gal vrij is om te stromen. En gaan volgende week gewoon nog een keer aan de slag. Met het risico op ontstekingen moet ze die paar nachten maar daar blijven.

Het is maandagochtend

Heerlijk nuchter zit madam in haar bedje te wachten op het komende onderzoek. Die steen moet en zal toch uit haar galwegen moeten verdwijnen. Een vrolijke arts stapt bij haar binnen met de verheuglijke mededeling dat ze naar huis mag. Tja dan valt je mond toch enigszins een beetje open.

Wat een shock.

Dan lig je je daar voor te bereiden op een nieuwe roes , opnieuw een behandeling en dan komt er zomaar iemand de kamer oplopen alsof er niets aan de hand is om je te vertellen dat je naar huis mag. Begrijpt u het nog ? Na enige gesprekken over en weer is besloten om de behandeling nog wat uit te stellen, want het gevaar voor ontstekingen wordt te groot als ze nu weer naar binnen gaan.

Maar voordat ze kan gaan.

Wordt er een foto van haar buik genomen om te kijken of de stand die op een bepaalde plaats uit zich uit zichzelf heeft verwijderd anders zal deze er die dag nog uitgehaald worden voordat ze kan gaan. Gelukkig die is goed dus langzaam bereidt ze zich voor op de terugreis naar haar eigen veilige haven. Als plots iemand binnenkomt om haar op te halen. Nee niet om naar huis te gaan, nee om een stand te gaan verwijderen. Je zal toch even  niet goed opletten dan lig je dus zomaar ergens in een OK voor iets wat ze niet zullen vinden.

Door alle verwarring aldaar.

Wordt de terugreis nog een nachtje uitgesteld, want overleg in een ziekenhuis kost tijd. Maar de volgende ochtend wordt haar duidelijk wat de overwegingen zijn en kan ze dan toch naar huis vertrekken met de mededeling dat ze na anderhalve week terugkomt om de behandelingen af te maken.

Een geluk bij een ongeluk

Zo kan ze toch bij de heuglijke dag van haar vader aanwezig zijn. Want ja die gaat natuurlijk niet wekelijks een geregistreerd partnerschap aan. Dus die lieve schat prepareert zich die dag volledig om hierbij aanwezig te zijn.

Maar die avond is het weer mis.

Een ondraaglijke pijn speelt haar parten. En ze belt met de huisartsenpost. Natuurlijk met het hele verhaal wat er aan vooraf is gegaan. En wat denkt u , ze mag gewoon een paracetemolletje extra nemen. Tja dat had ik ook wel kunnen bedenken.

De volgende ochtend,

toch lichtelijk in paniek besluit ze geen enkel risico meer te nemen en wandelt dus zo het ziekenhuis in. Licht bezweet, trillend op de benen, ja het is duidelijk ze heeft inmiddels koorts. Voordat ze beseft wat er allemaal gebeurd, is ze al weer opgenomen met de mededeling dat die avond nog haar galblaas wordt verwijderd. De galsteen in haar galweg is op onverklaarbare wijze verdwenen, maar een nieuwe is in de hals van de galblaas gaan zitten en heeft een ontsteking in beweging gebracht.

Lang leve de lol.

Eindelijk wordt die galblaas met al zijn ellende verwijderd. Dus gelaten laat ze alles gebeuren er van uitgaande dat ze een paar uurtjes later , heerlijk schoon, bevrijd van alle stenen en dingen die niet in haar lijf thuishoren slapen kan gaan. Rustig kan herstellen van al het gebeuren , en volledig gezond verklaard naar huis kan gaan.

Helaas een kleine tegenvaller.

Het toeval wil, ik begrijp er echt niks van hoor jullie misschien wel, dat tijdens het verwijderen van de galblaas deze uiteindelijk is geknapt. Het zou je maar in je lijf gebeuren. Het scheelde dus maar een klein haartje als ik het zo zeggen mag. Maar goed dat akelige ding is eruit, maar volgens de berichten zit er in haar galweg nog een verdwaalde steen. De volgende dag is die echter weer verdwenen. Om vervolgens vijf minuten voor haar vertrek naar huis weer terug te keren.

Snappen jullie het nog ?

Afgelopen vrijdag heeft ze een telefonisch consult met de chirurg, want ja begrijpelijk ze is toch enigszins in verwarring gebracht door al die tegenstrijdige boodschappen. Deze wist haar te vertellen dat haar galwegen schoon waren, maar dat hij absoluut goed onderzoek zal verrichten zodat ze deze keer echt schoon naar huis terug kan gaan.

Gisteren keerde ze terug in het hol van de leeuw,

om de stand die nog in haar darmen zit te laten verwijderen. Een kleine ingreep van ongeveer 10 minuten die uiteindelijk zo ongeveer 40 minuten duurde. Mijn lieve schat lag daar machteloos op de tafel met haar galweg vol met stenen, het leek wel een knikkerbaan. Te schreeuwen in haar hoofd, hé gek ik kan alles voelen. Maar verder kon ze niks doen en haar boodschap werd niet begrepen. Ze bleven maar roppen en schuren in haar lijf om de onderste steen naar boven te halen. Maar uiteindelijk is er opnieuw een hele akelige hardnekkige steen blijven zitten. Toen ze me belde zat er echt even helemaal doorheen en liet haar tranen stromen.

Morgenvroeg heb ik een gesprek.

Nu wil ik alles weten, het plan van aanpak ik ben het helemaal zat. Ik wil dit niet langer meer. Hij moet er uit maar ze gaan maar een andere manier bedenken. Dit wil ik echt niet nog een keer meemaken. Maar helaas is inmiddels bekend dat het niet anders kan. Dat wist de zaalarts haar vast te vertellen. Want ja overleg in een ziekenhuis kost tijd dus zal ze nog een nachtje blijven om morgen dan eindelijk het gesprek aan te kunnen gaan.

Maar ze is in ieder geval weer wat beter te spreken.

Ze klonk weer wat krachtiger, strijdlustiger en is heel realistisch. Ze mocht naar huis om morgen voor het gesprek terug te komen. Maar met de pijn nog in haar buik zal de bovenste trede van haar trap thuis waarschijnlijk niet halen. Dus ze blijft en morgen zullen we verder horen.

Ondertussen maak ik me boos.

Hoorde ergens in de wandelgangen ik kan mijn bron hierin niet onthullen. Dat artsen punten scoren voor elke operatie één. En dan gaat er bij mij toch enig besef omhoogkomen dat deze arts een goede score heeft. Kirsti is inmiddels geen nummer meer ze is de balans van zijn boekhouding geworden. De baten gaan flink over de kosten heen, nee hoor mevrouw u kunt rustig nog een nachtje blijven, dat houdt alles goed in balans.

©spiritlady

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.