Heb je dat ook wel eens … Ik zet de TV aan en een, voor mij compleet onbekend persoon, kijkt mij aan. Hoe is het mogelijk, hij kijkt mij aan en niet al die andere miljoenen mensen die misschien wel kijken. Nee, hij heeft mij uitgekozen door mij zo aan te kijken. Even is er die stilte, je kent dat wel: een veelzeggende stilte; de aankondiging van iets groots.

 

Even mijmeren … totaal zinloos, zoals u het van mij gewend bent…toch…

Hij kijkt mij dus aan en hij zegt: “Waar sta jij over vijf jaar?”

Tja, daar schrok ik wel even van. Niet vaak is iemand, na een eerste kennismaking zo direct. De woorden drongen bij mij naar binnen op een onwaarschijnlijk heftige manier. Tja, waar sta ik over vijf jaar?

Ik heb me dat het afgelopen jaar zo vaak afgevraagd.
Ik balanceerde op een koord en dreigde iedere keer te vallen. Als je niet weet waar het koord naar toe leidt dan valt het niet mee om je evenwicht niet te verliezen. Mijn zoektocht naar het juiste pad leek zo’n onmogelijke opgave. Wanneer weet je of je het juiste pad betreedt, dat je op de juiste weg zal doen belanden?

Mijn eigen strijd

zwemmend door de gladde algen
die griploos door de vingers glijden
vloeibaar zonder vaste vorm
gehavend gevoel van eenzaam lijden

ga dan vliegen naar de horizon!
op de lagen van de lucht gaan zweven
doch als de wind weer even draait
opnieuw onwetend hoe te leven

wie kan het dan wel helemaal alleen
ik wil die handen zien die mij dragen
het voelen ervaren en beleven
geduwd worden zonder het te vragen

ach, wellicht let ik niet goed op
is het er al, in mijn blinde tijd …
trekt het mij naar het nieuwe land
en lijkt het slechts mijn eigen strijd

Herkennen we het als we er middenin staan?
Hoe vaak gaan we aan de tekenen voorbij? Ontglipt ons niet heel veel doordat we het altijd druk hebben? We lopen allemaal keihard te rennen en vergeten om ons heen te kijken… klagend omdat we niet krijgen wat we willen, klagend omdat gebeden toch nooit verhoord worden?

Ik heb op de rem getrapt!
Oprecht geloof ik dat ik in de afgelopen twee jaar ergens naartoe geleid ben. Een aaneenschakeling van gebeurtenissen die vloeiend in elkaar overlopen. Ze hebben mij ergens gebracht… Ik heb gebeden voor iets moois en ik ben nu aangekomen bij het begin. Nee, het is geen hoofdprijs in de loterij… of misschien toch wel… op een andere manier…De negatieve berichten dat bepaalde paden voor mij afgesloten werden ervoer ik niet lang als tegenvallers; ik ging niet bij de pakken neerzitten. Nee, het schakelde enkel de mogelijkheden uit van wegen die niet voor mij bestemd waren.

Ik wist dat ik gewoon even moest afwachten.
Mijn groene licht zou wel komen. Er was mij iets beloofd, en voor het eind van het jaar zou ik het krijgen.

Dit is een echt en oprecht verhaal.
Het doet er niet toe wat mijn gebed was maar ik kan u vertellen dat ik steeds dichter bij mijn droom kom. Je moet een droom hebben, al is hij nog zo groot, al lijkt het zo ongrijpbaar. Wie bepaalt dat het te hoog gegrepen is? In het afgelopen jaar heb ik vaak het idee gehad dat mijn droom wellicht ook te onwezenlijk voor woorden was maar toch ben ik al zover gekomen.

Ik heb momenten dat angstgevoelens het overnemen van mij.
Eindelijk ben ik waar ik zijn wil en ik ben bang. Onzekerheden treffen mij en ik heb peptalk nodig om door te zetten. Ik heb een aanloop gehad van twee jaar, twee jaar van harde veranderingen in mijn leven en nu sta ik hier. Ben doodsbenauwd voor deze nieuwe wending in mijn leven maar ik ben tegelijk bereid er keihard voor te vechten om het te doen slagen. Het feit dat ik nu sta waar ik sta, overtreft mijn dromen al, ik ben het aan deze kans verplicht om het alles te geven wat ik in mij heb.

Dit is mijn goede nieuws dus.
Ik hoop van ganser harte dat dit vage verhaal herkenbaar is voor jou. Ik heb je expres mijn doel niet verteld, misschien doe ik dat ooit nog wel eens ...  Ik heb veel gehuild de afgelopen twee jaar, veranderingen in je leven doen vaak pijn. Toch heb ik de overtuiging dat alles een reden heeft en dat alles meewerkt ten goede. Op niet alle vragen krijgen we antwoorden nee…

Mijn trampoline

heel hoog spring ik in de lucht
kom weer neer en veer alweer
het koude staal angstvallig
op mij af zien komen
in mijn afdaling
wat een klucht!

op de trampoline van mijn leven
pletter ik regelmatig
naast de randen
was ik wellicht nalatig
geen helpende handen
waarom ik dan toch weer
op dat stomme ding gekropen
als de tegenslag en valse kilte
daar blijkbaar vast rondgeslopen
waar haal ik dan de moed vandaan
waarom altijd hoog willen springen
doe eens normaal en zoek de rust!
een toontje lager moeten zingen
alsof je de duivel met liefde
op zijn gloeiende wangen kust

NEE!

weer beklim ik dat verraderlijke apparaat
dan val ik nog wel wat beurse plekken
breek ik al mijn botten indien vereist
de wereld is vol met valse gekken
maar als ik oud mag worden
zullen mijn overwinningen
sieren in een gouden lijst!

 

Als je nu het gevoel hebt dat je niet weet waar je reis naar toe gaat dan mag je misschien ook hopen op iets heel moois.

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.