Een erotisch verhaal schrijven lijkt heel gemakkelijk. Heel vaak komt het op hetzelfde neer; de beschrijving van een geweldige vrijpartij. Lees hier hoe het ook anders kan!

                                     Erotische verhalen

Een erotisch verhaal schrijven lijkt heel gemakkelijk maar al snel verval je in de gebruikelijke cliche's; de beschrijving van een vrijpartij met een mooie man of vrouw. Toen ik nog op de schrijfopleiding zat kregen we de opdracht een verhaal te schrijven met erotische elementen. Dit moest een verhaal worden vanuit een orginele invalshoek of bijvoorbeeld vanuit een ongewone situatie. Het kan een verhaal zijn waarbij je het helemaal niet verwacht of waarbij je erotiek ineens in een ander licht ziet. Hieronder zie je hoe ik het destijds heb geschreven. Probeer het eens een tikkeltje anders......en trek de stoute schoenen aan!

                                                                 Doe je ook mee?

 

                                                                  T O O N K U N S T

Hij fietste langzaam. Hoog boven hem vlogen een paar spreeuwen terwijl hij dacht aan ijs, een koele frisse duik in het meer of een groot glas bruisende Cola. Een gebogen gestalte, gebukt onder de last van tentamens, meedogenloze klasgenoten en ontluikende fantasieën over deinende welvingen onder strakke truitjes. .. De oude fiets waar hij op reed was van zijn broer geweest; de trappers kraakten en piepten alsof ze het beu waren. Het was drukkend warm en loom streek hij zijn vochtige haar achterover. Om zich heen hoorde hij het zachte geruis van de sproeiers op de grasvelden voor de huizen en het geroezemoes van stemmen uit de achtertuinen.

Hij was er bijna. Iedere woensdagavond tussen 8 en 9 zat hij gevangen in een kleine ruimte met zweterige handen en faalangst. Plichtsgetrouw deed hij thuis zijn oefeningen maar hij kreeg niet de indruk dat zijn spel boven de middelmaat uitsteeg. Het liefst lag hij voor zich uit te staren op zijn bed waar hij trachtte te ontsnappen aan het uitzicht op het monsterlijke meubelstuk met de gelige toetsen dat zijn vader voor hem had gekocht. Het stond al een paar jaar  in de hoek van zijn kamer en hij werd geacht muziek uit het instrument te halen.

Na de bocht stond de bungalow omgeven door een keurig onderhouden tegelpad doorheen liep naar de voordeur. Met tegenzin drukte hij op de bel. Er kwam geen teken van leven uit het huis. Misschien zit ze in de tuin, dacht hij. Eindelijk hoorde hij voetstappen in de hal. Gekleed in een zomerse gestipte rok met een mouwloos paars shirt stond ze in de deuropening. "Goedenavond Onno, je bent mooi op tijd". Hij schoof naar binnen. Ze liep voor hem uit op wiebelige sandalen waarvan de bandjes zichtbaar in haar hielen sneden. In de pianokamer rook het naar boenwas en hout. "Je hebt geluk", zei ze. "De pianostemmer is vandaag geweest". Eerst schonk ze thee. Sterke thee. Zijn smaakpapillen trokken zich samen en als een droog lapje leer lag zijn tong in zijn mond. Toch dronk hij altijd het kopje leeg.

Ze roerde aandachtig met een zilveren lepeltje en legde haar hand rondom het warme porselein, tuitte haar lippen en nam voorzichtige teugjes. De ramen stonden open ; witte vitrage deinde in een zachte zomerbries. Verlangend wierp hij een blik naar buiten waar aan de overkant kinderen met ontbloot bovenlijf sprongen en dansten in de stralen van een tuinslang. Hij kreeg visioenen van baden in een koel meer, van naakte vrouwen in het maanlicht die door het water gleden.

 

Ze beet in de krakeling waarvan een paar kruimels op haar rok vielen. Ondertussen vertelde ze iets over Beethoven die doof was geworden. "Zo'n begaafd componist, is dat niet triest", zei ze. Hij knikte en mompelde dat het erg spijtig was. "Daarom heeft hij het stuk "Abschied vom Klavier" geschreven omdat hij wist dat zijn gehoor af zou nemen", vervolgde ze. Ze zweeg even en zette de Chinese theepot terug op het dienblad. "Kom, ik zal het nog een keer voorspelen", zei ze.

Ze zat met kaarsrechte rug. Het blonde haar krulde aan de uiteinden tot over haar schouderbladen. Zoals gewoonlijk liet ze eerst een klaterende toonladder horen waarbij haar lenige vingers als de poten van een loopspin over de toetsen vlogen met een vliegensvlugge behendigheid. Daarna sloot ze even haar ogen, bracht haar handen omhoog met de polsen hoog geheven en liet de toppen van haar spitse vingers een paar tellen op de toetsen rusten. Plechtig zette ze het stuk in. Het vertrek vulde zich met sprankelende warme klanken. Hij zag hoe een spiertje bewoog bij haar bovenlip die een lichte trilling veroorzaakte, terwijl ze zachtjes van voren naar achteren wiegde op het trage ritme van weemoed en verloren dromen. Ze slaakte een zucht nadat de klanken waren opgelost in de ruimte en keek hem afwezig aan.

Haar bril was iets omlaag gegleden en het viel hem op dat haar ogen als stille donkerblauwe vijvers achter haar wimpers lagen. "Zo, nu ben jij aan de beurt". Zijn handen waren klam en hij nam plaats op het warme lederen zitvlak van de pianokruk. Hij speelde keurig de noten van het muziekblad en kwam redelijk door het lastige tweede gedeelte heen. Opgelucht sloeg hij het laatste akkoord aan en liet zijn voeten van de pedalen glijden. Ze zweeg een tijdje en leek in gedachten verzonken.

"Bloe--de-loos", zei ze ineens langzaam. Hij kromp in elkaar ; een kriebelig straaltje zweet sijpelde onder zijn linkeroksel vandaan. Ze schudde meewarig het hoofd. Plotseling stond ze op en gebaarde dat hij van zijn plaats moest gaan. "Ze gaat me naar huis sturen", dacht hij angstig. Met zijn blik omlaag stond hij voor de piano, zijn armen slap langs zijn lichaam. Hij zag de strenge grijze ogen van zijn vader voor zich. "Waarom ben je zo vroeg , jongen". Ondanks de hitte glibberde een koude rilling over zijn rug.

Maar ze zei niets en een ogenblik later keek hij stomverbaasd op toen ze heel voorzichtig haar weelderige billen op het toetsenbord liet zakken, waarop een paar grillige klanken ontsnapten. Hij staarde haar geschokt aan. Daarna zette ze een voor een haar voeten op de pianokruk en keek hem vastberaden in de ogen. Toen schoof ze zwijgend haar rok omhoog..Het bloed steeg naar zijn wangen en hij probeerde uit alle macht zijn ogen te richten op een punt boven de piano, waar haar ingelijste diploma hing.

 

"Kijk", zei ze. "Kijk goed en vergeet het nooit meer". Haar stem klonk laag. Voor het eerst in zijn leven aanschouwde hij het naakte geheim dat zich ontvouwde onder zijn jonge ogen. Er was geen haartje te zien, de huid zo glad geschoren als zijde. Zijn adem stokte. De zachtroze randen van haar lippen krulden parmantig naar buiten. Daarbinnen ontwaarde hij zoiets als een roos in de knop; geplooid donkerrood fluweel dat gewillig leek te wachten op wie haar zou openen. Heel even zelfs meende hij dat hij iets zag glinsteren dat hem deed denken aan een dauwdruppel op een teer bloemblad in het eerste ochtendlicht. Als een spons zoog hij het beeld in zich op. Onbewust deed hij een stap in haar richting.

"Blijf daar staan", zei ze kalm. Vanuit zijn binnenste sloegen woeste golven tegen zijn huid. Als kolkende lava joeg het door zijn slungelige lijf. Onmiddellijk sloeg ze haar rok naar beneden en een vage geur van zeewier drong zijn neusgaten binnen.  Een zachte blos lag nog op haar wangen toen ze opstond. "Spelen, Onno", en ze wees naar de piano. "Nu", riep ze ongeduldig. Hete vallende sterren suisden naar zijn lendenen. Warm bloed klopte in zijn vingertoppen en soepel bespeelde hij de toetsen die moeiteloos gehoorzaamden onder zijn aanraking. Iedere noot jubelde vol verlangen. Tederheid, droefenis en gelukzaligheid dansten hand in hand. Hij werd klank. Bezield liet hij zijn hartstocht de vrije loop.

"Ik wist wel dat het in je zat", zei ze verheugd. "Je was meesterlijk". Zijn borst zwol van trots. Op de terugweg hief hij zijn hoofd en keek gefascineerd naar de zonsondergang die  schaamteloos van oranje naar rozerood gloeide aan de stille hemel. Laat op de avond kleedde hij zich uit  zonder de gordijnen te sluiten. Hij kon zich nog meer details van het tafereel voor de geest halen dan hij had verwacht. De schittering achter haar brillenglazen, het witte kleine litteken net onder de knieschijf. Zelfs het zonlicht dat over haar enkels speelde zou hij niet vergeten, waardoor blonde, donzige haartjes zichtbaar werden. Nog steeds vroeg hij zich af of ze geen slipje had gedragen vanwege de warmte... Hij glimlachte.

Terwijl hij zijn tanden poetste zag hij in de spiegel zijn bleke muizengezicht en knokige aflopende schouders. Misschien zou hij nooit het genot leren kennen achter de lokkende hemelpoorten, maar hij stelde zich ineens graag voor hoe hij later volle concertzalen trok en menig hart sneller liet kloppen.

                   

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.