Vaak horen we hoe negatief we zijn. We lezen hoe goed positieve affirmatie zou werken. Beiden het positieve en negatieve maakt deel uit van onze dualiteit. Hoe houden we deze dualiteit zelf instant.

De dans van de duisternis en het licht
Er waren eens 2 kinderen.
Het ene had het uiterlijk van de dag.
Het andere kind het uiterlijk van de nacht.
Ze waren onafgescheiden van elkaar.
Nooit gebeurde er iets wat hun liefde voor elkaar kon doven.
Toen de kinderen ouder werden, zei het kind met het uiterlijk van de nacht.
"Mijn liefde voor jou is zo groot,
dat ik al het negatieve van je ervaringen voor je zal dragen,
zodat jij vol plezier dat kan ervaren wat jij wilt,
en we noemen het de dans van duisternis en licht".

 

Eeuwenlang danste de kinderen hun dans als een geheel.
Tot de mens hun werkelijkheid betrad.
Ruw werden de kinderen uit elkaar gehaald.
En door een dikke muur afgescheiden van elkaar,
ontstond de wereld van dualiteit.
Niet langer konden de kinderen hun dans uitvoeren.
Daar de mens de muur steeds dikker en dikker maakten.
De mens was lief voor het kind van de dag, en zag in haar
alles wat het zelf wou zijn.
Maar de mens had geen compassie met het kind van de nacht,
en bestreed het uit alle macht. Eeuwenlang gaan er zo voorbij.

Opeens verscheen er een klein mensen kind.
Die zich niet af liet schrikken door het gewicht van de muur.
En het bulderen van de andere mensen om zich heen.
Langzaam begon ze een gat te maken in de dikke muur.
Totdat er een opening verscheen waardoor ze heen kon kruipen.
Daar vond ze het kind van de nacht.
En bracht het door de opening naar zijn geliefde.
Zodat de dans opnieuw kon beginnen.
En waar het mensenkind in werd opgenomen.
In de eeuwen daarna begonnen steeds meer mensenkinderen.
Aan het afbreken van de dikke muren.
En werden ze opgenomen in de liefde van de dans van het kind van de dag
en het kind van de nacht.

 

Wat is het wat jou tegenhoud als mens deze muur verder mee af te breken,
en de dans te ervaren?

 

Heel vaak hoor je mensen praten over het verschil tussen positieve en negatieve energieën. Ik ben zelf van mening dat er geen afzonderlijke energieën bestaan,dat energie neutraal is zonder enige vorm of waarde. Het is de manier waarop wij er zelf mee omgaan. Of de manier waarop wij ze ervaren, energieën positief of negatief maakt, afhankelijk van ons eigen oordeel. Dit zegt ook meer over onszelf dan over de energie. Wat voor de een positief is, kan voor de ander negatief zijn. Het verschil zit hem hoe je er tegenaan kijkt, en hoe je er al dan niet mee om kan gaan. Of we een energie als positief of negatief benoemen is onze eigen invulling. Als we een energie als negatief bestempelen komt dat meestal doordat we met die energie geen raad weten. Doordat de energie ons bij onze emoties brengt. Dat vinden we niet aangenaam en daarom krijgt zo’n energie meteen het stempel "negatief" mee.

Zien we echter dat de energie ons ergens mee confronteert – bv met verdriet– en kunnen en durven we dat te accepteren, dan is dezelfde energie meteen positief. Verder hebben we de neiging energie die ons niet aan staat als iets van buiten onszelf te beschouwen: ook hebben we een reden om aan het positieve voorbij te gaan. We plaatsen de energie buiten onszelf. Het negatieve oordeel wat we eraan geven biedt ons een excuus om er niets mee te doen. Stel je eens voor in gedachten dat je terug gaat naar het eerste moment in je leven dat je iets "fout" deed. Ga dan even in gedachten even verder terug en vraag je af of je van pan was iets verkeerds te doen. Tien tegen een dat het niet je opzet was (misschien wel honderd tegen een.) Ga dan naar het moment waarop dat wat je deed fout was.

Wie zei jou dat wat je deed fout was? Je vader, je moeder, een andere opvoeder, een geestelijke leider, je leraar of lerares? Werd dat wat jij deed alleen een fout omdat een ander dat verkeerd vond?
Was dat echt objectief zo of werd dat oordeel gekleurd door de normen en waarden van een ander. Werd het op deze manier een programmering van jou?

Een programma wat we vaak al een heel leven met ons meeslepen. Hoe veel van onze eigen ervaringen worden er op deze manier niet ingekleurd door de ervaringen van anderen, bepaald door omstandigheden buiten ons zelf.

Ik kan daar geen oordeel over uitspreken, een ieder zal dit voor zichzelf moeten gaan ontdekken. Voor mezelf is het een ontdekkingstocht geworden die ik 20 jaar geleden ben gestart en me naar plaatsen in mezelf brengt waar ik nooit aan had kunnen denken, of over had kunnen dromen. Een ontdekkingstocht die gepaard gaat met hobbels en kuilen. Die je brengt boven op de top van de hoogste berg en je net zo snel weer naar beneden laat vallen. De oude programma’s zitten vaak zo diep en zo vast, doordat zij ons het idee gaven dat we ons daarbij veilig zouden voelen. Die oude programma’s stoelden ook op onze angst, angst om weer afgewezen te worden, ons eerste programma uit de tijd vlak na onze geboorte. Mogelijk sluiten ook programma’s aan bij situaties en programmeringen uit vorige levens. Ons gevoel is vaak bevroren, We durven de pijn niet te ervaren, de pijn van afwijzing. Dualiteit brengt een conflict in ons teweeg. We gaan in gevecht met onszelf zonder dat we die dualiteit durven te ervaren. Als we de dualiteit in durven te gaan, durven en ervaren, is er beweging en durven we het leven aan. Leven is immers beweging en beweging komt voort uit dualiteit.

Zo komen we tot het beleven van wat ik schaduwkanten noem. Ken je de schaduw, dan ken je ook de zon, zonder zon is er immers geen schaduw.

Durf je beidde kanten te zien, te beleven, te ervaren, dan ben je in staat keuzes te maken. Dan zijn we in staat ons bevroren levenscentrum te ontdooien. Dan kan onze energie doorstromen en blokkeren we ons zelf niet. Een vergelijking om het iets duidelijker te maken. Als het regent terwijl het al enige tijd heeft gevroren, zal de regen op het ijs van de vijver vallen, en het water dat onder het ijs ligt nooit bereiken. Het zal eerder ook bevriezen en het ijs dikker maken. Als je in staat bent de dualiteit te herkennen en te erkennen zonder er tegen te vechten, dan kan en mag de dualiteit er zijn, dan mag je ook schaduwkanten hebben. Schaduwkanten horen bij het mens zijn. Schaduwkanten krijgen dan de waarde die zij verdienen: je kunt er heel veel van leren. Zij hebben een doel in je leven. Ook schaduwkanten zijn waardevol. Ze zijn het waarderen waard.

Durf er kennis mee te maken, en laat het bevroren levenscentrum ontdooien, dan zal je kennis leren maken met jezelf, met je eigen wezen, je ware zelf.
Je zult in staat zijn begripvol met jezelf om te gaan en meer je eigen doelstellingen in dit leven te doorzien. Je vindt erkenning en waardering voor wie en wat je bent. Als we zo naar goed en kwaad kijken, wordt al het kwaad op de aarde niet minder, maar zien we dat het afhankelijk is van ons eigen oordeel en van onze eigen ervaring. In de ogen van de Schepper, van het AL wat is, is er geen beoordeling van goed en kwaad.

 

copyright Nederland2011@Gerda Verstraeten

http://chayenna.jouwpagina.nl

http://www.stemmenhoren.com

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.