Toen het Nederlands elftal afgelopen zomer met zilver omhangen terugkwam uit Zuid-Afrika, droop de teleurstelling ervan af. Al snel sloeg dit gelukkig om in trots, maar het was niet moeilijk te voorspellen dat bondscoach Bert van Marwijk in de aanloop naar het EK 2012 een zwaardere klus zou krijgen om een eenheid te smeden als in de sessie richting Zuid-Afrika. Al in de tweede kwalificatiewedstrijd was dit goed zichtbaar. Van Marwijk haastte zich te melden dat er geen problemen tussen hem en Rafael van der Vaart zijn en daarmee gebruikte hij wederom het talent waar hij steeds weer op terug kan

Vol afschuw aanschouwde ik de misplaatst geacteerde reactie van Rafael van der Vaart toen de Nederlandse keuzeheer hem gisteren besloot te wisselen voor Eljero Elia. De wedstrijd zal in het slop en van Marwijk hoopte met de vleugelflitser van HSV de wedstrijd weer een beetje los te breken en de wedstrijd zonder billen knijpen tot de laatste minuut te beslissen. Van der Vaart toonde geen enkel begrip en riep achteraf zelfs ‘een beetje boos te zijn’. Er waren ongetwijfeld middelen geweest om de wedstrijd op een andere manier te beïnvloeden, maar de keus was geen onlogische. Van der Vaart speelde zeker niet onvoldoende, maar aan de andere kant speelde zijn kompaan Ibrahim Affelay een sterke wedstrijd. Sneijder beheerst het kunstje vanuit het niets een wedstrijd te beslissen beter als Van der Vaart en diepe spits Klaas-Jan Huntelaar wisselen was geen logische oplossing geweest. Daarnaast was een verdedigende speler opofferen voor een aanvallende kracht gezien het wedstrijdbeeld niet logisch.

Het verhaal van Rafael Ferdinand van der Vaart is bekend. Op 11 februari 1983 geboren in Heemskerk en al vrij snel talentvol gebleken als het gaat om het populairste spelletje van Nederland. In het jaar 2000, op 19 april, mag hij debuteren in het eerste elftal van Ajax tegen FC Den Bosch. Pas het seizoen daarop begint het te lopen. In totaal speelt de aanvallende middenvelder zes seizoenen voor de Amsterdammers, waarin hij vaak beslissend is. Daarna stapt hij over naar HSV, om vervolgens via Real Madrid bij Tottenham Hotspur te belanden. Deze laatste club hengelde hem afgelopen transferperiode weg bij de Madrilenen. In het Bernabeù was Rafael van der Vaart op een zijspoor beland en de Londenaren boden uitkomst. Naast 249 wedstrijden op topniveau met 92 doelpunten in zijn bagage begint Van der Vaart op White Hart Lane met de wetenschap dat hij erg blessuregevoelig is. Waarschijnlijk de reden dat hij, als voormalig grootste talent van Europa, zich nog altijd niet heeft weten vestigen als steunpilaar van een absolute Europese topclub.

Rafael van der Vaart mag in dat kader een voorbeeld nemen aan Klaas-Jan Huntelaar. Al jaren op en top prof, terwijl die toch één en ander voor zijn kiezen krijgt. Persoonlijk vond ik het ongepast dat het publiek om Ruud van Nistelrooij ging roepen. Huntelaar scoorde vijf keer in twee duels. De tegenstanders mochten dan niet overdreven interessant zijn, maar de doelpunten staan. En wel voor het vaderland. Stiekem was ik een beetje blij van Van the Man niet scoorde. Niet dat ik het hem niet gun, wel omdat ik Huntelaar eindelijk wat glorie in het Oranjeshirt gun.

Terugkijkend in de analen van Oranje is er nog hoop voor Rafael van der Vaart. Op 29 maart 2009 verliet Wesley Sneijder boos de Amsterdam Arena na een 3-0 zege op Schotland. De volgende dag liet ook hij weten boos te zijn. Sneijder werd zelfs buiten de basis gelaten en mocht alleen als invaller opdraven. Zo'n zestien maanden later leidde hij Nederland naar het Vice-wereldkampioenschap. Het kan verkeren.

Reageren?