Enkele jaren geleden is mijn overleden echtgenoot 's nachts bij mij op bezoek geweest...

Mijn lieve echtgenoot

Zoals ik reeds in een eerder verhaal schreef is mijn echtgenoot in 2002 overleden aan de verschrikkelijke ziekte X-ALD, een stofwisselingsziekte in de hersenen.
Alex was een toffe echtgenoot, een goede papa voor de kinderen, een kameraad voor iedereen, een man uit de duizend,...

Zijn overlijden kwam hard aan, ook al wisten we dat het tijdstip ooit zou komen. Op 22 september 2002 was het zover: hij is in mijn armen gestorven. Het verdriet, de leegte, het leeg gevoel is gewoon onbeschrijflijk. Het is alsof er een deel van jezelf wordt afgehakt.

Na zijn overlijden

Het eerste jaar na zijn overlijden was eigenlijk nog het gemakkelijkste. Ik kon zijn overlijden een plaats geven: hij moest nu niet meer lijden, zijn lijdensweg was voorbij (want de laatste weken was het onhoudbaar geworden). Er komen nog veel vrienden over de vloer. Heel wat mensen vragen je hoe het met je gaat. Je wordt nog sociaal en emotioneel gesteund.
En op een bepaald moment, een paar maanden na zijn overlijden, komt er een lapjeskat in de tuin. Ik geeft haar wat eten, wat aandacht. En het lieve beestje blijft. En is er nog steeds. En ergens denk ik dat het een vorm van reïncarnatie is van Alex, want Tsjoepsel vertoont dezelfde karaktertrekken van Alex: overal willen bij zijn maar op een afstand.

Maar vanaf het tweede jaar gaat het heel wat minder. Iedereen denkt dat de rouwperiode nu wel voorbij is, terwijl die eigenlijk nooit voorbijgaat. Je staat er meer alleen voor. Je moet de kinderen alleen opvoeden. Je moet zorgen dat alles blijft draaien: het huishouden, de financiën, alle kwarweien,... Dikwijls heb ik zitten huilen, tranen met tuiten. Soms ook boos op Alex omdat hij me in de steek gelaten had, omdat hij me alleen gelaten had met al die 'shit' in het leven. Maar uiteindelijk besef ik ook wel dat hij er niet zelf voor gekozen heeft. Hij zou het liefst bij mij gebleven zijn.
En Tsjoepsel bleef wel bij mij. Soms ging zo zover dat ze mijn tranen aflikte. Dit klinkt misschien ongelooflijk, maar het is toch waar. Ik blijf in onze poes een deel van Alex zien.

Het gedaante

Ongeveer een viertal jaar na het overlijden van Alex lag ik in bed. Het was midden in de nacht, pikdonker, maar ik was klaar wakker. Opeens wordt mijn aandacht getrokken naar het voeteneinde van het bed: daar staat een gedaante: ik zie een gedaantje dat op een persoon lijkt, maar ik zie geen gezicht. Het gedaante is doorzichtig, heel bizar. Ik ben niet bang. Ik kijk ernaar, ook al is het pikdonker. Intuïtief weet ik dat het Alex is en stel luidop een vraag. Ik zeg: Dag lieve Alex, kom je eens kijken hoe het met mij gaat? Natuurlijk krijg ik geen direct antwoord. Maar ik blijf kijken naar het gedaante. Het straalt zoveel liefde en warmte uit, ik weet nu zeker dat het Alex is. Na enkele minuten kijk ik rechts van mij, waar zijn foto levensgroot aan de muur hangt, en bestudeer ik de foto. Dan kijk ik weer terug naar het voeteneinde, maar het gedaante is verdwenen. Jammer, ik vond het zo jammer dat hij al weg was. Ik had graag gehad dat hij nog eventjes bij me bleef.
En het is nog meer jammer dat dit maar éénmalig gebeurd is. Wat zou ik hem graag nog eens zien!!!

De sfeer in huis

Alex is nog altijd thuis. De urne met zijn as staat in de living. En je voelt zijn aanwezigheid. Steeds is het alsof hij als een beschermengel over ons hangt, alsof hij ons bewaakt en behoedt voor het 'kwaad'. Je voelt dat er iets in huis is, het is heel moeilijk te omschrijven hoe dat aanvoelt: een aanwezigheid van een entiteit waardoor je beschermd bent.

Alex, blijf bij mij! Ik mis je!

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.