De afgelopen dagen was ik best wel aangedaan door een tweetal ongelukken waarbij een baby van 5 maanden en 2 kindjes onder de 5 overleden zijn. Ook overleed kanjerguusje, die ik al een tijdje volgende via haar vader. Denkend aan dit trieste verlies voor de ouders schreef ik het volgende gedicht.

Engeltjes.

Zoveel kinderen die jong sterven
Van hoeveel kinderen wil onze lieve Heer
nog het leven veel te vroeg bederven
Toe Heer ik smeek U, neem niet meer.

Hoe kan een mens in God geloven
als een kind in de bloei wordt gekapt
Hoe kom je dat verdriet te boven
er is niemand die het snapt.

Als ik denk aan mijn eigen kind
dat ze niet meer bij me zou zijn
Ik geloof dat ik het op zou geven
het idee van gemis doet mij al pijn.

Hoe leef je verder met zoveel verdriet
heeft het leven nog wel zin
Kun je verder of lukt het niet
en stort je hele wereld in.

Wanneer ik 's avonds aan het bedje
van mijn eigen kinderen zit
Wat als je dat kind moet missen
en het maakt niet uit hoeveel je bidt.

Dan grijp ik naar mijn lieve kinderen
druk ze stevig tegen me aan
En dank ik God op mijn blote knieën
dat hun namen niet in Zijn boek staan.

Mijn hart gaat uit naar alle mensen
die hun kind verloren zijn
Ik zou ze alles willen wensen
om een eind te maken aan de pijn.

Toch is het vreemd geruststellend
wanneer ik omhoog kijk in de nacht
Al die engeltjes, die lieve schatjes,
houden nu over ons de wacht.

Word fan

Laat een reactie achter

-0

romylisa schreef op 03 Nov 2011 om 19:55

Heel mooi! De baby van 5 maanden was hier in Tilburg, echt erg!

-0

haantje81 schreef op 03 Nov 2011 om 20:14

Mooi geschreven, ik wilde dat ik de antwoorden had op zulke moeilijke vragen. Soms denk ik dat God net zo hard mee huilt als er een kind sterft.

-0

madamex schreef op 03 Nov 2011 om 20:26

Prachtig.
Eens zei iemand mij in een soortgelijk overlijden.
God hield zoveel van dit kind dat hij hem bij zich wilde hebben.

Dan moet hij de ouders wel haten dacht ik, maar durfde het niet te zeggen.