"Er uit, snel er uit." Schreeuwde stefan tegen Jasmijn. "Ik wil je niet meer zien. Oprotten nu!" schreeuwde hij.

En toen stond je op straat:

Jasmijn en Stefan waren al 4,5 jaar bij elkaar. Af en toe was er wel eens een ruzie. Maar dit keer was het een ruzie die niet stopte. Jasmijn had Stefan betrapt op vreemdgaan en had hem ermee geconfronteerd. Huilend schreeuwde ze tegen hem. "Hoe kon je dit doen? Had je niet genoeg aan mij? Waarom met dat mens? Waarom? Antwoord kreeg ze niet. Stefan keek haar geschrokken aan.

"Er uit, snel er uit. Ik wil je niet meer zien." Schreeuwde stefan tegen Jasmijn. Hij was het zat. Hij kon het niet meer. Stefan wist dat hij fout zat. Maar wou het zeker niet toegeven. Dit was het einde. Hij was Jasmijn kwijt.

Huilend rende Jasmijn het huis uit. Zonder om te kijken rende ze weg. Waar moet ze nu heen? Ze had geen contact meer met haar ouders, haar broer wou niks meer van haar weten. Voor hen bestond Jasmijn niet meer. Vrienden had ze ook niet meer. Die was ze kwijt geraakt door de relatie met Stefan. Alle vrienden hadden haar gewaarschuwd. "Die jongen is niet goed voor jou Jasmijn, hij doet je pijn." Maar Jasmijn wou het niet horen. Ze was verliefd. En zag het allemaal niet. Tot vandaag. Hij gooide haar gewoon op straat. Terwijl hij wist dat ze nergens heen kon gaan. Wat moest ze nu? Huilend liep ze over straat. Waar moest ze heen als 20 jarige. Terwijl ze huilend en in gedachten op een bankje ging zitten ging haar telefoon. Het was Stefan. Wat nu? Moest ze opnemen? Nee ze wou niet opnemen. Ze was kwaad op hem. "Hij stikt er maar in." Zei ze zacht. Hij bleef maar bellen. Jasmijn drukte hem steeds weg. Ze wou hem echt niet spreken.

Het werd schemerig.

Jasmijn zat nog steeds op het bankje. Ze kreeg het koud. Ze had honger. Maar ze wou niet naar huis. Ze was er helemaal klaar mee. Als hij zo nodig vreemd moest gaan moest hij dat maar doen. Maar niet meer in hun relatie. Had ze dit verdiend? Of was het echt een vergissing. Ondanks dat was ze nog wel verliefd op hem, alleen wou ze niet meer verder.

Het park liep leeg. Heel af en toe zag je nog een paar mensen wandelen met honden. Niemand keek naar haar om. Ze besloot die nacht maar in het park op dat bankje te slapen. Ze kon nergens heen, en ze wist ook niet wat ze kon doen. Jasmijn deed haar muts over haar hoofd en ging op het bankje liggen. Ze keek naar de hemel en zag daar sterren staan. Starend naar de hemel ging er van alles door haar hoofd heen. Misschien ligt Stefan wel nu met die meid in bed. Zal Stefan mij missen? Wat zou hij aan het doen zijn? De tranen stroomde over haar wangen. Ze mistte hem. Even dacht ze dat ze misschien wel naar huis kon gaan. Want het was tenslotte ook haar huis. Nee geen goed plan. Ze draaide haar zelf op haar zij en deed een poging om in slaap te vallen. Na een uurtje dommelde Jasmijn in.

Wakker gemaakt:

"Mevrouw, wakker worden. Hallo?" Zei een vreemde stem. Jasmijn schrok. Draaide zich om en zag twee agenten staan. Verward en geschrokken keek ze hun aan. "Waarom slaapt u op dit bankje?" Vroeg de jongste agent. Jasmijn observeerde de mannen. De jongste was blond, dun en had hele mooie ogen. Zag er ook erg vriendelijk uit. De andere man zag er wat ouder uit. Fors, donker haar en een erg boze blik. "Sorry meneer de agent, ik ben door mijn vriend het huis uitgezet, en ik kan nergens heen." Zei Jasmijn heel zacht en verlegen. De mannen keken elkaar aan. "U mag niet in het park slapen mevrouw, dat is strafbaar." Zei de oudere man. Jasmijn merkte dat de agent erg geïrriteerd was. Zelf werd ze dat ook. Ze legt toch uit wat het probleem is? Waarom dan gelijk over strafbaar spreken. "Weet u dan een plek waar ik heen kan meneer? Ik mag hier niet slapen, maar ik kan nergens heen. Helpt u mij dan." Zei Jasmijn met een felle stem. "U kunt met ons mee naar het bureau mevrouw, dan zoeken we daar verder." Zei de jongste op een vriendelijke manier.

Op het bureau..

aangekomen kreeg Jasmijn een kop koffie en 3 broodjes met kaas. Ze had in de auto verteld dat ze erg veel honger had en dat ze ook best wel dorst had. De jongste agent beloofde haar dat ze wat te eten zou krijgen als ze op het bureau aangekomen was. Daar wilde de agenten graag weten waarom ze op straat stond, wat er gebeurd was. Jasmijn had niet veel zin om te praten. Ze vertelde dat ze ruzie hadden. Niet geslagen, alleen wat woorden. Meer niet.

"Mevrouw, wij hebben helaas nog geen plek voor u gevonden. Helaas kunnen wij u hier ook niet laten slapen. De enige oplossing is dat u vannacht een nachtje in een cel slaapt." Zei de oudere man. "In een cel? Maar ik ben toch geen crimineel? Ik heb toch niks fout gedaan? Sluiten jullie mij op? Echt niet." Schreeuwde Jasmijn. Ze hadden haar kwaad gemaakt. Hoe konden ze haar weg stoppen? Als ze nu iets strafbaars had gedaan, oké! Maar ze was het huis uit gezet. Zij was het slachtoffer, niet de dader! "We kunnen u ook niet op straat laten slapen, wij hebben zorg plicht. Maar het is erg druk in de crisisopvang, er is gewoon nergens plek. Het spijt ons. Of u moet naar huis kunnen? Zullen wij uw vriend op bellen om te kijken hoe hij er over denkt?" Zei de vriendelijke jonge agent. Mijn vriend bellen? O,jee dan weet Stefan dat ik op het politie bureau zit. Dat moet niet. "Nee doe maar niet. Geef mij maar een cel." Zei Jasmijn met vol vertrouwen. Jasmijn werd naar een cel gebracht. Daar kon ze de nacht door brengen. Slapen deed ze niet. Ze was zo bang. Ze hoorde cel deuren open gaan, dicht gaan. Mensen schreeuwen, huilen. Nee slapen deed ze niet. Het duurde erg lang voor het ochtend was.

Crisisopvang

De volgende ochtend kwam een vrouwelijke agent naar haar cel. "U ben Jasmijn de Vries?" Vroeg de vrouwelijke agent. "Dat klopt mevrouw, dat ben ik." Zei Jasmijn. Dan hebben wij goed nieuws voor u. Wij hebben zojuist contact gehad met een crisisopvang en u mag daar heen. Heeft u een auto? Of geld voor vervoer?" Vroeg de agent. Een crisisopvang? Een crisisopvang? Waarom? waarom naar een crisisopvang. Jasmijn wou helemaal niet naar een crisisopvang. Maar ze wist ook dat er niks anders op zat. "Nee mevrouw, ik heb geen geld. Mijn portemonnee ligt nog thuis." Zei Jasmijn. "Dan brengen wij u er heen zodra u uw ontbijt heeft gehad."

Na dik twee uur kwam Jasmijn in de crisisopvang aan. Er zaten verschillende mensen. Mannen, vrouwen, vrouwen met kinderen. Echt alles wat je niet verwachtte kwam je daar tegen.

Maar Jasmijn had een dak boven haar hoofd. Ze hoefde niet meer op straat of in een cel te slapen. Nu kon Jasmijn weer een nieuw leven op gaan bouwen.

(c) Anvanya

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.