10 augustus 2003, een dag om nooit te vergeten. Kan helaas geen foto's toevoegen, deze zijn niet aanwezig.

Ik herinner het me als de dag van gisteren. Mijn vriend (Pascal) en ik waren naar een feest  van een goede vriend geweest , waren 's morgens rond 06.30 thuis, honden uitlaten daarna ons bedje opzoeken. Het was warm, heel warm. Er was een hittegolf dus van slapen kwam niet veel. Niet erg want we zouden tenslotte die dag toch  naar het water gaan en daar de slaap wel inhalen.

Na ca. 4 uurtjes in bed te hebben gelegen besloten we om op te staan, koffie zetten en daarna met de honden naar het water, konden ze lekker afkoelen. Ik zou alvast de boel  gaan klaarmaken en Pascal met de honden een rondje lopen zodat ze niet bij het water hun behoeften doen.

Opeens ging de bel, ik keek naar  buiten en Pascal die in de hal stond deed de deur open, POLITIE. Ik hoorde Pascal zeggen " goedemorgen heren, ben ik stout geweest" direct daarna zei hij, laat maar ik weet het al.

De Agenten, een man en een vrouw, kwamen binnen en vertelden ons dat ze een hele trieste mededeling hadden. Pascal zijn moeder (Annelie) en haar vriend waren met de motor verongelukt bij het plaatsje Miste, naast Winterswijk, een eenzijdig ongeluk wat tot de dag van vandaag niet te verkaren is.

Pascal was heel stil, en ik rende naar buiten waar de buurman al over de schutting hing. Hij had al een vermoeden want het stond inmiddels al op teletekst, niet met naam en toenaam natuurlijk, maar wel 2 personen uit Tolkamer.

Tja en dan sta je wereld even stil, wat nu te doen. De agenten waren super vriendelijk, vroegen of ze nog ergens mee konden helpen en gingen later weer weg. Zo ongelovelijk allemaal, zo niet waar.

Aangezien Pascal enigs kind is en ook geen vader meer heeft, helemaal beduust op de bank zat, was ik begonnen met het bellen van de familie, nou dat wil je echt niet meemaken, die reacties, vreselijk maar heel logisch. Had wel aan zijn tante gevraagd om het aan de moeder van Annelie te vertellen, deze vrouw was toen 83 en is nog steeds onder ons, want ik hat daar gewoon lef niet voor.

Daarna gingen we naar het huis van zijn moeder, want de kinderen van haar vriend moesten natuurlijk ook op de hoogte gebracht worden en de begravenis onderneming, niet te vergeten.

Toen naar Winterswijk, intussen waren 2 neven gekomen zodat we zelf niet hoefden te rijden, naar het ziekenhuis, daar moesten we de lichamen indentificeren pfff wat was dat een naar gezicht. Die beelden blijven voor altijd bij je.

Daarna naar het politie bureau want de persoonlijke bezittingen moesten opgehaald worden, je wilt het niet weten maar het gaat echt zoals in een film. Je krijgt een enveloppe en die moet je dan nakijken of alles erin zit. Het motorpak en de helm, deze wilden we niet meer zien.

Met nog steeds veel ongeloof  gingen we  naar huis, er moest een begravenis geregeld worden, in inderdaad, die hebben we zeker geregeld. Van het begin tot het eind want de hulp van de desbetreffende begravenisondernemer was ver te zoeken. Reden vakantietijd en heb nog nooit 2 tegelijk meegemaakt (dit kregen we achteraf dus te horen). Wij wel dan!

Het was een mooie uitvaart met zeker 700 mensen waarvan, door vermoeidheid, wij helaas niet alles hebben meegekregen.

Helaas zijn we daarna nog eens 2,5 jaar in rechtzaken verwikkeld geweest daar de kinderen van haar vriend de samenlevings contracten niet respecteerden dus deze aanvochten.  Uiteindelijk was de uitkomst zoals beschreven. Maar een rouwproces, daar was geen tijd voor.

Reageren?