Een familiedrama, een gedenkteken, leegte

 

En de trein raast er aan voorbij

Familiedrama

Maart 2007 een ongelofelijk familiedrama vindt plaats in Haarlem. Een man brengt zijn schoonmoeder om het leven, rijdt vervolgens met zijn twee zoontjes van 4 en 6 naar Haarlemmerliede en gaat daar met zijn kinderen onder de arm op de spoorbaan staan. Omstanders hebben de kinderen horen gillen en schreeuwen en zien spartelen. Het was klaarlichte dag, rond half drie 's middags. De trein kwam en nam.. Het gezin lag in scheiding en hij koos ervoor de moeder van zijn gewezen vrouw het leven te nemen, dat van zijn kinderen, en hemzelf...

Deze spoorwegovergang was mijn gebruikelijke route naar huis, die dag koos ik een andere weg. Een goede keuze want een dergelijk schouwspel wil niemand op zijn netvlies hebben staan.

Vragen

Toch blijf ik altijd denken aan die man die met zijn zoontje een half uur langs de rails stond bij de Vinkenbrug. Een overgang verder dan waar dit afschuwelijke gebeuren een week later plaatsvond. Vanaf mijn kantoor zag ik hem daar staan met zijn zoontje achterop de fiets. Kijkend naar de passerende treinen. Er hing een aura van stilte om hen heen; ze bleven er maar staan.  Meerdere treinen passeerden. Ik vond het raar, had een vreemd gevoel en wilde eigenlijk na 10 minuten al naar de overkant lopen om te vragen of alles wel goed was..Tegen de tijd dat ik besloot naar de overkant te lopen, nadat ze er een half uur hadden gestaan, stak hij de spoorbaan over.
Bij mij knaagt nog steeds het idee, of dit diezelfde man geweest is.

Rillingen

Dagelijks fietste ik over de overgang waar deze verschrikking plaatsvond.
Het is vreemd, maar je voelde er de verschrikking; rillingen kreeg ik als ik er overstak.
De gedachte aan die spartelende kinderen kon ik niet uit mijn hoofd krijgen.
Een vriendin op het dorp had het gezien gebeuren en haar gevoel van intense onmacht beschreven.

Gedenkteken en vragen

Er verrees een soort gedenkteken.
Een boomstam met erop een geplastificeerde handgeschreven tekst van de ouders van de man.
Ik moet het uit mijn geheugen putten; het zal niet exact zijn; maar de waarheid zeer dicht benaderen.
Er stond iets als: “Onze lieve zoon is hier met zijn twee kinderen aan het eind hunner leven gekomen..” 
Het meeste indruk maakte “onze lieve zoon” op mij.
Zelf ben ik geen moeder, maar hoe kun je je kind die dit gedaan heeft nog lief noemen?
Zichzelf van het leven beroven en dan zijn 4 en 6 jarige zoontjes meenemen?
Hoe kan dat?
Is dan de echte werkelijke moeder en vaderliefde?
Een liefde die ik nooit zal kennen in de zin van te geven, daar ik deze alleen van mijn ouders heb mogen ontvangen?
Ook schieten andere woorden door mijn hoofd, die een diepe indruk op mij maakten van de moeder van de jongen die in een winkelcentrum zes mensen van het leven beroofde.
“Een moeder geeft leven door, maar het voelt nu alsof ik de dood heb doorgegeven.”

Vaak stond ik even stil bij die plek, heb er meerdere keren ook een bloemetje neergelegd. De geschreven tekst veranderde langzaam in uitgevloeide tranen. Zelfs het plastic kon dat niet voorkomen.
Zo'n gedenkteken schept een band. Ik vind dat moeilijk te definiëren, waarom dat zo is.
Als je er dagelijks langs fietst, dan dwalen je gedachten af, naar die moeder, die alleen achterbleef.
Ik vraag mij wel eens af, hoe dat kan. Deze gedachte had ik nl. dagelijks, bij het zien van dat stukje herinnering. Altijd stonden er verse bloemetjes voor. Op gezette dagen werden er ook beertjes geplaatst.

.....

Zo kwam er een dag dat ik uit mijn werk naar huis weer langs die plek fietste.
Er stond een geparkeerde auto op de plek, waar die auto van de vader gestaan had.
Drie mensen staan bij het gedenkteken. Een intense stilte en verdriet hangt rond hen heen.
Een jonge vrouw, die overduidelijk de moeder was en twee oudere mensen, de ouders van de man.
Er was weer een nieuw beertje neergezet en nieuwe plantjes waren ingegraven. Intens verdriet, gedeeld door deze drie mensen. Iets wat niet te keren is; iets waar nooit een antwoord op te vinden zal zijn.

Het gedenkteken verdween

Ik verhuisde, mijn werk verhuisde en met de trein passeerde ik dagelijks dat gedenkteken.
Altijd als ik aan de goede kant van het raam zat, keek ik er even naar.
Totdat een half jaar geleden er allerlei werktuigen werden geplaatst.
Het gedenkteken stond er nog even en verdween.....

De trein raast er dagelijks aan voorbij en dwalen ogen af naar die lege plek.

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.