Ik zag iets bewegen.. mijn instinkt vertelde mij dat ik het moest gaan "opvissen"

Op een mooie zomerse dag:

Jullie lezen mijn verhalen van aan boord ook en nu is het aan boord niet altijd romantisch en gezellig.

Natuurlijk heeft varen ook een leuke kant, het is niet zo dat je nooit iets meemaakt.. in tegen deel.

Je maakt dingen mee die je aan de wal maar weinig tegen zou komen.

Wij waren lijnzaad aan het lossen in Ruien (Belgie), ik was, zoals gewoonelijk, erg druk met het huishouden,  met luiken verschuiven en met het schoonvegen van de dekken (gangpaden aan boord).

Och het was mooi weer, dus ik dacht.. laat ik maar eens  het schip afspuiten, dus naar de machine kamer gelopen dekwaspomp ( pomp om buitenboord water mee op te zuigen.) aan geslingerd...die tot ergenis van mij weer eens geen water pakte..

Dus ik moest even wachten totdat ie eindelijk water pakte en ik aan de slag kon .

Heerlijk om lekker te gaan afspuiten als het mooi weer is.

Het roefdek afgespoten, de stuurhut, de dekken van achterop afgespoten, anders zat de hond helemaal in de lijnzaad en dat is een zooitje van je welste...na een half uur was ik klaar.

Ondertussen moesten wij ook nog verhalen, schip vooruit laten gaan, want de kraan kon er niet meer bij.

Ik naar de stuurhut.. motor aan, eerst even 20 kilo druk wegdrukken om de motor aan te krijgen.. en ik maakte het touw achterop los, mijn exman stond voorop om het touw wat te vieren..

Nadat ik het touw achterop weer had vastgemaakt, wilde ik naar binnen gaan..

 

Wat zag ik daar??

 

Ik liep in het gangboord  en zag iets bewegen in het water.. eerst dacht ik dat het een balletje wol was..

Maar toen ik nog eens keek zag ik dat het een 1 of ander kuiken was..

Snel de puts (emmer met touw eraan)  gepakt even gemikt op dat balletje wol..

De eerste keer lukte het niet, maar de 2de keer had ik dat vreemde balletje wol toch in de puts.

Ik keek en zag tot mijn verbazing een waterhoen in de emmer.. nog maar net geboren.. hij had de ogen nog geen eens open..

Ik haalde het arme vogeltje eruit en zag dat ie nog maar nauwelijks meer leefde..

Gelukkig lag er in de stuurhut een oude handdoek.. dus die pakte ik en wreef  het kuikentje droog.. hij deed wel een beetje raar..

Wankelde wat.. snakte naar adem.. ik dacht dat ie het niet ging redden..

Ik wreef nog een keer om hem een beetje warm te maken...

En na een half uur ging het al iets beter met hem..

 

Tja en hoe nu verder??

 

Wij losten gewoon door en hadden veel bekijks met het beestje, ik had hem inmiddels in een doosje gedaan, met heerlijk wat stro en oude handdoeken om hem warm te houden.

De hond vond het een vreemd beestje en gromde er wat tegen.

Maar liet hem toch met rust.

Wij hielden hem aan boord en in het weekend kwamen de kinderen terug aan boord en waren natuurlijk erg benieuwd naar  de waterhoen.

Mijn jongste zoon noemde het kuikentje, Plonkie, dus kreeg hij die naam.. geweldig hoe fantasierijk kinderen met namen kunnen zijn!!

Plonkie groeide op tot een groot kuiken.. en was niet bij ons weg te slaan..

Af en toe struikelde hij over zijn eigen voeten..want hij had wel erg lange poten...

Hij vermaakte zich met een tafel die omgekeerd in de schacht lag, daar baderde hij in.

Na 2 maanden wilde hij naar binnen, inmiddels waren wij er achter dat het een  mannetje was,mannetjes zijn niet zo mooi als vrouwtjes.. gelukkig is dat bij ons niet altijd zo..haha..

vrouwtjes waterhoen

maar ach, het was wel een waakzaam beestje.

Hij werd grootgebracht met ingevroren kreeftjes voor de vissen die wij aan boord hadden  en wij gingen regelmatig zilvervisjes vangen, en die lieten wij hem zelf uit de emmer weg vissen... hij was er dol op!!

Hij wilde geen eens meer buiten zijn, hij voelde zich alleen.. dus hup dan maar in een grote kooi, naar binnen.

s"Avonds lag hij altijd bij mij, liep wat rond en kwam altijd achter mij aan, ik was volgens mij een moeder voor hem.

Mijn exman kon er eigenlijk niet bij komen, die pikte hij en als plonkie dan bij mij zat kon mijn exman maar beter uit de buurt blijven..

 

Na 4 maanden:

Na 4 maanden wilde Plonkie toch de natuur in, hij had het wel gezien aan boord.

Wij wilden hem weer in Ruien terug zetten, maar elke keer kwam hij terug aan gezwommen en bleef bij het schip .

Dus dan maar weer aan boord genomen.

Hij was erg onrustig en kon ook niet meer in de kooi blijven, hij hing een keer in de tralies.. dat was ook erg zielig.

Hij vertoefde buiten en s'nachts hoorde je hem wel eens geluiden maken.

Wij waren weer aan de reis, het hield niet op, dit keer moesten wij naar Gent.

Eenmaal vol geladen met kunstmest, voeren wij richting Gent.

Pff nu nog wachten tot die stomme spoorbrug eens een keer open ging en dat duurde soms wel een uur, jaa.. soms heb je veel geduld nodig.

Plonkie dobberde nog steeds rond in de omgekeerd tafel gevuld met water.

Dan ineens krijgt mijn exman een idee.

Hij wilde Plonkie bij de brug los laten, omdat hier ook zoveel van die waterhoenen zaten.

Zo gezegd zo gedaan, maar dat gekke beest kwam steeds terug.

Nog maar een keer terug het water in gedaan..

Hij moest wel weg, wij konden hem aan boord niet meer hebben...

Eindelijk na 2 pogingen zwom hij dan toch naar de overkant, hij keek nog een keer achterom en bleef aan de waterkant zitten.

En gek genoeg kreeg ik een brok in mijn keel, liet even wat tranen gaan.. jeetje ik had mij gehecht aan een waterhoen..

Mijn beschermer, ik had hem van kuiken af aan opgevoed en raakte zo aan hem gewend.

Ik beschouwde hem als een huisdier en  had een band met dat beestje..

Gelukkig ging de brug open en moesten wij door, want anders had ik hem zo met een bootje weer opgehaald.

En dit was ook de laatste keer dat wij hem gezien hebben!!

 

 

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.