een afspraak op het spreekuur, hoe beangstigend kan dat zijn...

Het is maandagochtend, mijn vriend is de deur al uit en ik.. ik probeer kalm te blijven...

 

Nog 3 en half uur...

en dan is het zover, ik stap uit bed, en zet gelijk de senseo aan, want de kleine meid is nog niet wakker.

Even bij komen van een welverdiende, toch pijnlijke, slaap.

Ik drink mijn koffie op en  eet toch maar een boterham, daarna even bij mijn kleine meid kijken...

Jaa... ze is wakker, gelukkig, op tijd, want ze is nogal verkouden en hoest erg veel.

Ik had niet verwacht dat zij op tijd wakker zou zijn, maar die lieverd is toch op tijd wakker,ze is zo makkelijk  ze geeft niet eens aan wanneer ze wakker is..

Ik maak haar fles klaar en geef haar rustig de fles, ze lacht naar mij en zwaait met haar handje.. zij zorgt er wel voor dat ik even niet denk aan straks...

De tijd verstrijkt sneller dan ik door heb en het is alweer tijd om haar naar het kinderdag verblijf te brengen.

In de dichte mist rijd ik naar het kinderdagverblijf en loop langzaam naar binnen, eigenlijk wil ik haar niet wegbrengen, ik wil ook niet naar het ziekenhuis...ik wil gewoon aan het werk...

 

Nog 2 uur en 40 minuten:

Het is druk op het kinderdagverblijf en ik zit een beetje te klungelen met de spulletjes van mijn dochter.

Ik klungel zo dat het flesje hoestdrank van haar op de grond stuk valt, jeetje Claudia wat is er toch met jou aan de hand, wordt er gevraagd.

Ik leg het uit en zij begrijpt mij heel goed, tot overmaat van ramp ben ik ook nog eens overtijd... kan er ook nog wel bij...niet dus!!

Ik doe mijn verhaal en dat lucht op...

Wanneer ik terug rijd stop ik bij de plaatselijke supermarkt om een test te halen...

Ik sta te trillen op mijn benen...

Eenmaal thuis aangekomen doe ik de test...

De test wordt helemaal roze en dat wil ik niet!!!!! NEE.... Tranen lopen al over mijn wangen en dat is niet van geluk!!

Gelukkig trekt 1 streep helemaal weg en blijft er 1 over...

Maar dat houdt niet in dat ik Niet zwanger ben....nog 5 minuten wachten...

Ik wil helemaal geen kinderen meer, ik heb er genoeg..en mijn vriend vind het ook genoeg.

Na 5 minuten is er nog steeds maar 1 streepje zichtbaar.. PFF... GELUKKIG NIET ZWANGER!!

1 zorg minder!!!

Door al dat gedoe, is de tijd snel verstreken en zie ik dat het alweer 10 voor 10 is en ik moet om 20 over 10 in het ziekenhuis zijn, dus maak ik mij klaar om te vertrekken...

 

Mijn rit naar het ziekenhuis:

Tjonge wat is het mistig, ik zie niet veel.. zelfs met mijn bril op zie ik nog niet veel, zo misitg..

na 5 minuten rijd ik het parkeerplaats van het zieknhuis op en zie, tot mjn grote verbazing dat er een plekje vlak bij de deur is.. dus lekker handig deze tante hoeft niet zo ver te lopen.. ik ben ook helemaal niet lui.. euhum...

even auto (scheef) in parkeren, ik ben niet zo goed in parkeren, maar hij staat er toch.. mij een zorg dat ie scheef staat, geen zin om achteruit te gaan en hem recht er in te parkeren.

Ik stap uit en ga het ziekenhuis binnen, daar zie ik nog  een oude vriend van mij zitten, die werkt daar als bewaker.

Ik begroet hem en hij vraagt of ik alweer zwanger ben.. tjeez zeg.. asjeblieft niet.. ik moet wel even lachen en  zeg dat ik het straks nog wel vertel..

Ik moet naar nr. 51.. dat is niet zo moeilijk want ik heb op de afdeling ernaast gelegen, dus ik weet wel waar het is.

Ik meld mij bij de balie en daar wordt mij verteld dat ik moet wachten in de wachtkamer.

En daar wacht ik, en ik wacht, en wacht....

Ben ik nou eens een keer aan de beurt?? het duurt al veel te lang.. ik ben bang.. en voel mij alleen..

Na 10 minuten wachten ben ik eindelijk aan de beurt.

De chirurg vraagt of  de  co-assistente eerst mag kijken en ondervragen.

Ik vind alles best, tenslotte moeten deze mensen het ook leren..

Zo gezegd zo gedaan, ik word ondervraagd over medicatie, ziektes enzovoort.

Zij voelt even aan mijn bult, en voelt aan mijn nek, kin en hals of er ook oneffenheden zijn.

Gelukkig voelt zij verder niets anders dan de bult in mijn nek.

Ze haalt de chirurg erbij en die voelt ook nog even en uiteindelijk verteld hij mij dat het een talg bult is.

Er valt een last van mijn schouders, maar nu??

De chirurg vraagt of ik deze wil  laten verwijderen, want hij zal niet uit zichzelf weg gaan, en wordt op den duur  alleen maar groter.

Ik denk er over na en vertel ook dat ik niet van plaatselijke verdovingen houd, maar zegt hij,  ik ga jou niet onder gehele narcose brengen, daar heb je alleen maar meer last van.

ik vraag of mijn bult met een soort van liposuctie wordt weggehaald,en zeg heel nonchalant.. want dan kunt u mijn buik anders ook even meenemen, hij begint te lachen en ziet aan mijn ogen dat ik het heel eng vind.

Hij stelt mij gerust en zegt dat het niets meer is dan een spuitje net als bij de tandarts en verteld ook dat mijn hand zo pijnlijk was omdat daar juist allemaal spieren en zenuwen lopen.

Ik ga akkoord en maak een afspraak voor volgende week (30 november) woensdag en kan dan om 11.20 uur komen om deze rot bult te laten verwijderen.

Ik ben als de dood.. maar  goed het moet gewoon weg!!!

Het hoort daar niet en het doet zeer...

En nu maar wachten tot volgende week woensdag...

en nu eerst donderdag de verjaardag van onze kleine meid vieren en dan zien wij wel weer verder.

 

 

 

 

 

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.