Nat, alweer nat. Nee, zeg maar gerust drijfnat. Hoe nat kun je worden?

En alweer ben ik drijfnat. Heb jij dat ook weleens?

Nat, alweer nat. Nee, zeg maar gerust drijfnat. Hoe nat kun je worden?

Vandaag was weer zo’n dag.

Tjonge jonge jonge wat een hectische dag weer vandaag. Zo kan je alle dagen wel een verhaal gaan schrijven over hoe je dag gelopen is.
Nou ik zal het hier maar weer eens uit de doeken doen.

Het begon vanochtend, een beetje laat uit bed. Ik was weer eens dwars door de wekker geslapen, dit met dank aan de medicijnen die ik  momenteel heb voor mijn bronchitus. Arme Snoopy had zo’n nood dat ze mij wakker maakte. Met een gang kleren aan en naar buiten. En raad eens…. Het hagelde, en woei zo hard dat arme Snoopy zijn haren rechtop stonden. Na de hoge nood gelost te hebben gingen we gauw weer naar binnen. Koffie eindelijk, en de laptop opstarten natuurlijk want mijn verhaal “link: een noodlottige storm in de zomer” moest nog geplaatst worden op xead. En doorgestuurd naar her en der. Dit verhaal was geschreven voor een december schrijfopdracht in de schrijveralij hyves. Toen moest ik nog een paar dingen doen die ik al dagen lang beloofd had, maar nog steeds niet gedaan had. Dus de hoogste tijd om daar mee aan de gang te gaan, aangezien het vrijdag was. Toen belde mijn vader nog met de vraag of ik even bij de apotheek langs wilde gaan om zijn medicijnen op te halen, omdat ik toch naar de stad moest voor mijn telefoon.

Mijn plan

Mijn plan was om rond 14.00 uur de deur uit te gaan. De schuine overbuurman die ging met me mee, aangezien ik zelf momenteel nog steeds niet in mijn auto rij. Ik kan me nog totaal niet concentreren op het verkeer. En druk was het wel weer vandaag op de weg.
Maar goed het gene wat ik moest doen was klaar en met een gang sprong ik onder de douche. Het was inmiddels 14.45 uur toen we eindelijk naar de auto gingen. Snoopy moest nog een plasje doen, onder commando en in de jawel stromende regen. Ach ja nat was ik toch. En de hond nu dus ook.
Op weg naar bibliotheek, toen via de Action voor papier en van die pennen die verschillende kleuren schrijven. Ik bedoel maar, je kan wel een groene pen kopen, maar die schrijft ook heus wel rood.

Ons weg vervolgde zich naar de apotheek voor de pillen van mijn pa. Hij zei nog vanmorgen ze liggen klaar, je kan ze zo meenemen. Ok. Nee, dus. Niks van bekend daar, geen recept te vinden en ook op de fax stond niks. Ik pa bellen, die de assistente van de huisarts bellen. Ja, meneer ik stuur gelijk die fax weg. Ondertussen stond mijn buurman dubbel geparkeerd. Dit mag dus niet en gingen we maar een rondje rijden in afwachting van mijn  pa zijn telefoontje.
Snoopy was ook al een poos aan het jammeren, doet ze anders nooit hoor. Maar madam had hoge nood. Ja ja alweer. Dus op zoek naar gras in de stad. Daar maakte ze gretig gebruik van, als je snapt wat ik bedoel?
Hup, weer in de auto. Ik keek op mijn telefoon en zag dat pa al twee keer gebeld had. Ik bel terug, en hij zegt; kind toch, waar zit je wel? Nou, zei ik, Snoopy had hoge nood. En we gaan nu weer terug naar de apotheek.
En daar wisten ze weer niks te vinden van dat hele recept. Pa zei toen; Ga maar weg bij die k*t apotheek. Nee pa, je hebt die pillen nodig en ik zal ze mee krijgen ook. Dus wachten tot hun daar gebeld hadden met de assistente van de huisarts, en jawel drie kwartier later had ik dan eindelijk de medicijnen. En het mooie was dat die vrouw van de apotheek nog tegen mij zei; je vader moet er vandaag nog mee beginnen. Ja duhhh dat wist ik ook wel. En ik wist ook wel een leukere tijdsbesteding te bedenken. Dan uren te moeten wachten in de apotheek.
He he.
En mijn arme buurman maar wachten. Ach ja, hij had nog gezelschap van mijn Snoopy, had hij toch nog wat.

Mijn telefoon

En toen was mijn telefoon aan de beurt. We moesten naar de belcompany en die is nou net in het hartje centrum daar waar je niet met de auto kan komen. Die gekke buurman van mij weet altijd wel een plekje te vinden waar hij even kan staan. Nog gratis ook. Maar wel verboden.
Dus ik sprint de auto uit naar de winkel, moest me nog eerst oriënteren ook, want wist echt even niet waar ik uit kwam. Maar goed, in de winkel werd me verteld dat een telefoonbatterij tegenwoordig niet meer zo heel lang mee gaat. Ik kon het apparaat op laten sturen maar het was beter dit in het nieuwe jaar te laten doen. In verband met de feestdagen drukte.
Ik zei; mijn telefoon is nog geen eens een jaar oud, hoe kan dat dan?
De spanning word vaak al minder na een half jaar zei die man. De man zijn collega zei daarop; Ja met relaties heb je hetzelfde probleem. Ach, vroeg ik heb je er ervaring mee? Dan moet je echt eens naar de kamasutrabeurs gaan.

Op de terug weg

Uit de winkel vandaan terug gelopen naar de auto, die nog op hetzelfde verboden plekje stond. Gelukkig maar.
Toen langs mijn ouders, om de medicijnen te brengen. Maar onderweg daarheen bedacht ik mij dat ik hun sinterklaas cadeautje vergeten was mee te nemen van mijn huis. Dus even langs de alom bekende bakkerij om marsepein te gaan kopen. In de bakkerij vroeg ik of ze nog marsepein over hadden van sinterklaas. Ja, een beetje korting daar ben ik niet vies van. Helaas hadden ze de complete winkel al in kerst.
Zag er allemaal erg lekker uit. Maar je kan toch niet met een marsepeinen kerstboom aan komen zetten als sinterklaas cadeautje.
Het werden toen 8 petit fours. Vier voor pa en vier voor ma. Zie zo dat ook weer klaar. Bij mijn ouders thee gedronken en een beste pan snert inclusief krabbetjes en spek meegekregen.
Mijn vader spaart euromunten voor de plaatselijke kroeg hier bij mij in de buurt. Hij had alweer een hele stapel klaar liggen.
Dus op de terug weg kwamen we bij het dilemma, wat we zouden gaan doen. Gaan we naar de kroeg geld wegbrengen, met het gevolg dat ik er dan weer niet uit te slaan ben en dus het licht daar vannacht uit ga doen. Of we gaan naar huis en nemen lekkere warme gluhwein. Ja en wat is het geworden?

……………….

De gluhwein thuis. Goed hé?

Maar wat een dag was het weer. Ongelooflijk, wel vier keer drijfnat geregend. Storm en hagel. En net op een dag dat ik weer eens van alles moet. Ach ja, nog even volhouden dan de lente komt er alweer aan……met drie maanden is het zover.
Alhoewel een witte kerst ook nog wel mooi zou zijn!

Note: De snert was verrukkelijk!!

©vlindertje73

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.