Ik moet wel vaker een traantje wegpinken bij een film, maar het gebeurt zelden dat ik echt jank na een film en bij deze film moest ik dat echt. Het is zo'n mooie, maar emotionele film.

De film

Een pup valt van een bagagekar op een station af terwijl hij in zijn hok zit. Op de grond wurmt hij het deurtje open en gaat aan de wandel. Daar stopt hij voor een man, die hij gelijk als zijn baas ziet, professor Parker, gespeeld door Richard Gere. Die eerst aan iedereen vraagt of zij weten van wie die pup is, maar niemand weet dat en hij neemt de pup mee naar huis. Helaas is zijn vrouw daar niet zo van gecharmeerd. Ze hangen overal opsporingsposters op, maar niemand komt. Op een gegeven moment wordt er gebeld of de pup nog te koop is en eerst ze zegt ze van ja, maar als ze op hetzelfde moment ziet hoe haar man en hun dochter spelen met de pup, besluit ze dat de pup, inmiddels Hachi genoemd, mag blijven. Ondertussen had professor Parker al ontdekt dat het een bijzonder ras is en dankzij een Japanse vriend, die Japans kan lezen en schrijven, ontdekt hij wat de tekens betekenen op de halsband van de pup, Hachi.

Op het ras kom ik straks terug, want de Akita is een heel bijzonder ras.

Terug naar de film. Hachi ontsnapt steeds als Parker naar zijn werk gaat. Eerst snappen zijn baasjes er niets van, tot ze ontdekken dat hij zijn baasje steeds naar het station wil brengen en tegen de tijd dat het baasje weer terug komt met de trein, dan wacht Hachi op zijn baasje bij het station. Hachi heeft niets met balletjes en wilde ze ook nooit ophalen, maar op een dag gaat zijn baasje naar het station en wil hij niet mee. Na lang aandringen, gaat zijn baasje toch maar naar het station. Ondertussen zoekt Hachi zijn bal en rent ermee achter zijn baasje aan naar het station. Bij het station aangekomen, snapt niemand waarom hij die bal bij zich heeft. Ineens wil hij wel achter de bal aan rennen. Op een gegeven moment wil Parker de bal terug geven aan Hachi, maar Hachi wil de bal niet hebben en Parker besluit om de bal maar mee te nemen. Helaas was dat de laatste keer dat ze elkaar zagen, want Parker overleed op zijn werk. Hachi blijft ook na de dood van zijn baasje op het station op dezelfde tijdstippen wachten op zijn baasje die niet meer komt. Hij woont nog even bij de dochter van Parker, maar weet te ontsnappen en na verloop van tijd zegt de dochter uit liefde voor Hachi, dat hij dan maar moet gaan, als hij denkt dat het goed is. Hachi rent zo naar het station, waar iedereen verbaasd over is. Hij bleef daar 10 jaar wachten op zijn baas en is daar bij het station overleden.

Waargebeurd verhaal

Het mooie van deze film is, dat het een waargebeurd verhaal is. De echte Hachiko bracht ook altijd zijn baasje naar het station en wachtte hem op als hij weer kwam. In werkelijkheid heeft Hachiko 9 jaar gewacht i.p.v. 10 jaar. Hachiko werd geboren op 10 november 1923 in Odate en stierf op 8 maart 1935 in Tokio op het station waar hij altijd wachtte op zijn baasje. Net als in de film werd Hachiko gevoerd en verzorgd door de mensen die op en om het station werkten. Op het station staat sinds 1948 een standbeeld van Hachiko. In 1934 was er al een stanbeeld geplaatst, maar die is in de 2e Wereld Oorlog gerecycled voor de oorlogsindustrie. Zijn lichaam is opgezet in een museum.

Het ras Akita

Zoals ik al eerder schreef, is de Akita een bijzonder ras. De Akita komt van oorsprong uit Japan en was bedoeld als jachthond om te helpen bij de berenjacht. De Akita is vernoemd naar de prefectuur waar hij vandaan komt: Akita, dat in het noorden van Honshu in Japan ligt. De akita was in de tijd van de Samoerai zijn vaste metgezel. Door zijn trouw aan zijn baasje heeft het ertoe geleid dat er veel mythen over de Akita zijn en in Japan worden heden ten dage nog steeds beeldjes van de Akita geschonken als teken van vriendschap en voorspoed. Tegenwoordig is hij een geliefd gezelschapsdier en waakhond. Akita's zijn heel erg trouw naar hun baasje toe, zoals te zien is in de film. Ze blaffen niet snel, ze zijn bedachtzaam en heel erg goed waaks. Mindere kant van de Akita is dat ze wat dominant kunnen zijn, maar als hij een baasje heeft dat wat dominanter is, dan is hij een goede huisdier. Ze kunnen met andere dieren en kinderen samen zijn, maar dan moet dat al vanaf dat ze een pup zijn, anders wordt het wat lastiger. Tegen vreemden zijn ze wat gereserveerder. Spelen is niet zijn hobby, want daar wint die niets mee. Het blijft van oorsprong een jachthond.