Eigenlijk weet ik niet zo goed hoe ik dit nou weer ga schrijven, weer een verhaal om... nou ja oordel zelf maar

Hier op xead vallen er veel tranen en worden er verdrietige verhalen geschreven, allemaal uit het hart.

Vandaag ben ik emotioneel, door de verhalen van menig schrijver/ schrijfster, de meeste tijd denk ik terug aan mijn verhaal en dan voel het goed dat ik dit heb geschreven. Mede door het verhaal van madje88. Collega''s willen jouw leren kennen en soms uit nieuwsgierig heid maar ook uit medeleven.

Druilige dag vandaag...

Het weer zit niet echt mee... regen hier in het Noorden, dus bah.. binnen blijven met de kinderen.

Ze lopen her en der door de gang, tekenen in een lokaal of kijken een film. Gelukkig zijn het allemaal hele lieve kinderen en werken ze goed mee.

Om 10 voor 13 is het tijd om op te ruimen, en dan zit het er weer op, nog even groep 1/2 naar de groep begeleiden en dan... nog even kletsen met jouw collega's.

Tijd om naar huis te gaan:

Ik loop met 2 andere vrouwen gezellig naar de auto.

Dan opeens raken wij met ons 3-tjes in gesprek over .. pff... MIJ..

Hoe goed het wel niet is van mij, dat ze respect voor mij hebben dat ik mijn kinderen daar heb gelaten en dat ik zelf hier ben gaan wonen...onder tussen zit ik nog met mijn verhaal op xead in mijn maag... ze vinden het knap dat ik zoveel werk en dat ik onze dochter opvoed en 2 keer in de maand van Assen naar Terneuzen rijd om tenminste 1 van mijn kinderen mee te nemen naar Assen.

Ik vertel dat ik het heel gewoon vind dat je als moeder dit voor de kinderen doet.

Maar doe je dit dan elke maand??.....wordt er gevraagd..

Ja .. antwoord ik haar.

Maar toen ik aan boord woonde zag ik mijn kinderen ook vaak alleen maar in het weekend, maar dat houdt niet in dat het makkelijk voor mij is.

1 vrouw springt gelijk in en zegt...Als moeder neem je beslissingen die niet makkelijk zijn, en ik vind het knap dat je ook voor jezelf hebt gekozen en dat je de kinderen toch in hun eigen omgeving hebt gelaten..

Ik kan nog goed uit mijn woorden komen, praat nog over mijn boek die ik over het leven aan boord heb geschreven en dat ik nog bezig ben met een boek.... ze vinden het knap dat ik dit allemaal doe...

Ik zeg tegen hun dat schrijven mijn bron is om even tot mezelf te komen, om even wat van mij af te schrijven.

Dan krijgt deze emotionele dame een brok in de keel en kan ik mijn tranen niet bedwingen.

De tranen rollen over mijn wangen, blij aan de ene kant dat er mensen zijn die begrip hebben en aan de andere kant verdriet om mijn jongens, het is zo vreselijk moeilijk om mijn jongens niet bij mij te hebben... en dan wel voor ons dochtertje te zorgen ....met alle liefde uiteraard...

Ik word getroost en zij zegt heel begripvol dat ik een goede moeder ben, met veel wijsheid.. en zij vind dat ik het zo goed doe met de kinderen op school.

Maar ondertussen probeer ik mij bij elkaar te pakken en vertel over het leven aan boord en over mijn kinderen die het ook erg moeilijk hebben.

Ze zien aan mij dat ik het er erg moeilijk mee heb en geven aan dat het goed is om er over te blijven praten, maar soms wil je niets liever dan weg kruipen, weg van alles om je heen en dat maakt het juist zo moeilijk, want dat kan ik niet.. wegkruipen voor de situatie.. het is zo, daar kan je niets aan veranderen. Deze vrouwen hebben dan respect voor mij, maar er zijn ook mensen die geen respect voor mij hebben, hoeft ook niet, iedereen zijn eigen mening.

Ook hier op xead is wel eens iemand geweest die geen respect kon opbrengen om het feit dat ik hier ben gaan wonen en mijn kinderen in Terneuzen heb gelaten... Ik had daar ook moeten blijven volgens die persoon, je gaat voor je kinderen en niet voor jezelf, schreef degene.

Zoals ik al meerdere malen aan heb gegeven wilde ik niet in Terneuzen wonen, was zwaar depressief en ik had daar niemand, en zo snel kom je er niet tussen... dat weet ik uit ervaring....

Ik heb dit gedaan, omdat mijn kinderen een leven verdienen met een "gezonde"" moeder en geen leven zonder moeder....Als je begrijpt wat ik bedoel...

Dus wat ieders mening ook is het gaat hier om datgene wat je zelf denkt wat goed is en het gaat niet om de mening van iemand die niet weet hoe de vork in de steel zit!!!

Word fan

Laat een reactie achter

-0

Jack-Hage-Sr schreef op 11 Oct 2011 om 16:30

Was er weer, ...........Claudia gewoon je hart volgen, en voor jouw geldt het dubbel;.............

de beste Stuurlui staan aan wal! D

-0

romylisa schreef op 11 Oct 2011 om 16:31

Heel veel respect en erg mooi geschreven! Nu heb ik een brok in mijn keel ;)

-0

Kirsti schreef op 11 Oct 2011 om 16:32

Weet je Claudia iedereen heeft zijn reden voor zijn of haar keuzes en schat de situatie in zoals die is of was, uit jouw verhalen blijkt hoe moeilijk jouw keuze is geweest en hoeveel je van je kinderen houdt. Blijf respect houden voor je eigen keuze anderen kennen niet het hele verhaal!

-0

vlindertje73 schreef op 11 Oct 2011 om 16:54

Ja je zal wel niet voor niks voor deze keuze hebben gestaan! Volg je hart....Hoe moeilijk dat ook is. En ook ik heb nu een brok in mijn keel. D en kom op h��

-0

stormerwout schreef op 11 Oct 2011 om 16:57

om verdrietig van te worden inderdaad. Je sleept me bijna mee en ik heb net zo'n vrolijk stuk geschreven in de zwoele zomeravond.... Duim!

-0

-Valerie schreef op 11 Oct 2011 om 17:03

Een geweldig artikel, en je hebt zo gigantisch gelijk. en zeker voelen en denken waar jij jezelf goed bij voelt, hou dat vast. Ik ken het maar al te goed, en ik probeer altijd mijzelf te zijn en zou ook zo denken als ik het niet naar mijn zin zou hebben in een andere omgeving, dan moet je weleens kiezen hoe moeilijk het ook is inderdaad. Duim en een 1 van mij.

-0

claudia1972 schreef op 11 Oct 2011 om 17:14

bedankt allemaal, het is gewoon een stuk makkelijker om het even van mij af te schrijven... soms word ik een beetje moe van mezelf.. met al die gemengde gevoelens, die ik soms geen plekje kan geven.

-0

Ir schreef op 11 Oct 2011 om 18:02

Keuzes moet je zelf maken, jij voelt zelf wat het beste is. Een ander kan jouw keuzes niet maken. Jij doet wat je hart je ingeeft, jij weet wat goed is voor jou en je kinderen. Hoe moeilijk de keuzes die je hebt moeten maken ook waren. Je hebt je keuze gebaseerd op gevoel uit je hart. En dat is goed. Chapeau!

-0

Mereltje schreef op 11 Oct 2011 om 19:28

Blijf maar schrijven, het gaat je wel lukken om alle gevoelens op een rijtje te ztten, je slaat je er wel doorheen. Sterkte :)

-0

madje88 schreef op 11 Oct 2011 om 20:09

Lieve Claudia, ik merk aan je dat het heel veel in je heeft losgemaakt... Ik heb heel veel respect voor jou, voor wat ik van je weet. Je bent naar mijn idee een sterke vrouw die door veel dalen is gegaan, maar ook van de toppen kan genieten. Je voelt, je leeft. Je valt maar staat altijd op. En je kunt alles heel mooi en krachtig, treffend verwoorden. Blijf jezelf, blijf in je kracht staan... Maar laat ook je verdriet er zijn, het mag er zijn... Sommige zaken zullen nooit rusten.. en steken zo af en toe de kop op. Laat het komen, respecteer dat je dat voelt.. en laat het weer gaan. Je kunt eenvoudiger meedeinen op de golven dan er eeuwig tegenin proberen te roeien... Liefs, madje88.

-0

moni1973 schreef op 11 Oct 2011 om 22:27

meisje meisje, wat leef ik met je mee. Jij bent juist een goede moeder door te achter je principes te staan. Jij weet wat goed is voor je kinderen, en voor jezelf. Jij en ik hebben iets gemeen, een hoop bagage, net als ieder ander mens. Ik vind het knap van je dat je schrijft uit je hart. Geen leuk onderwerp, maar krachtig geschreven. Ik ben trots op je. Ik ben ooit weggegaan uit assen, en daar heb ik soms nog spijt van. Nu woon ik ergens waar ik niet thuis hoor, maar mijn kinderen wel...ik snap je.
Liefs monqiue