Loslopend wild in de tuin, wat eerst zonder happy end zou worden, maar nu...

Vanmorgen werd ik gewekt door een stelletje krijsende eksters. Het leek wel of ze door de Overheid Daarboven gestuurd waren, want ik was druk bezig me te verslapen. De eksters maakten me zeven minuten wakker na het moment dat de wekker af had moeten gaan. Ik heb meestal niet eens een wekker nodig, omdat ik gewoon met mezelf afspreek voor ik in slaap val hoe laat ik wakker moet worden en het wonderbaarlijke wil dan altijd, of vrijwel altijd, dat ik een minuut voor de tijd vanzelf wakker wordt. Maar niet vanmorgen. Veroorzaakt door een chronisch slaaptekort vermoed ik zo. Maar de eksters kwamen dus in een groepje aan gekrijsd, het was zo opvallend dat ik zelfs al in mijn halfslaap dacht, jee, die eksters zijn gekomen om mij te wekken. Toen ik goed en wel bij bewustzijn was, waren ze al weer vertrokken en de rest van de dag heb ik ze niet meer gehoord. Er is meer tussen hemel en aarde dan zelfs ik me kan voorstellen, dat is duidelijk. Ik vond het een fenomenaal begin van mijn dag.

Maar het wordt tijd voor het verhaal van de kippen, voor ik weer eens naar een ander land vertrek. Ik zit nu nog in België, vrij landelijk, en de eerste kip die op bezoek kwam, negen jaar geleden, was een moederloos kuiken. "Piep, Piep, Piep" riep 't ie vanachter de omheining. Ik had uiteraard meteen met hem (of haar liever gezegd) te doen en voerde broodkruimeltjes. Al snel kwam ze vaker aanpiepen tot ze een paar dagen later zichzelf aan het bezeren was door telkens tegen de omheining op te vliegen, waar ze niet door kon natuurlijk. Ze wou aan mijn kant van de omheining zijn, dat was duidelijk. Dus ik loop om en begeleid het kuikentje naar mijn stukje grond en Piep was dik tevreden. Ze nestelde zich in een enorme conifeer. Het was een prachtkuiken, en ik dacht eerst nog dat het een korhoendertje of patrijsje was. Maar het bleek een kip te worden.

Tja, wat eet zo'n kuiken, ik had geen idee. Ik voerde het brood en komkommertjes en dat vond ze best. Vogelvoer lustte ze niet en aan kippenvoer had ik nog niet eens gedacht, zo'n onbenullig stadsmens was ik toen nog. Elke morgen was het een prachtgezicht om opeens de conifeer te zien bewegen en hup, daar vloog ze dan uit, klaar voor de dag. Ze was al snel gewend om parmantig in mijn huiskamer rond te lopen (we hebben het dan maar even niet over wat we telkens moesten opvegen), en vond het vooral ook erg leuk om over mijn toetsenbord te dansen als ik zoals nu weer eens bezig was iets te typen. Ik deed in die zomer nogal wat weekendworkshops, en Piep ging vrolijk mee in een mandje. Ze vond al die mensen ook erg leuk, vooral voor wat ze morsten onder de eettafel. Het was een superaanhankelijk kipje dat mij geadopteerd had als vervangmoeder. Waar de echte moeder was, en waar Piep vandaan kwam, geen idee. 

-foto-onderschrift: toen Piep en de schrijfster nog jong waren-

Tja, toen kwam de winter en vertrok ik in dat jaar weer naar Nederland, maar wat te doen met Piep? Want ik woonde toen nog in een bovenhuis in het centrum van de stad. Gelukkig had ik een vriendin in Friesland met een boerderijtje met meer kippen, die wel als opvanghuis wilde dienen, dus hebben we Piep geïmporteerd. Direct bij aankomst vloog hij (of zij dan) de bamboe in, want ze had altijd een conifeer als huis gehad, en van stokken in een kippenhok had ze nog geen kaas gegeten. Het duurde dan ook weken voor ze bij de andere kippen op stok ging. Sterker nog, ze was slecht opgevoed en wandelde bijgevoeglijk telkens het huis in bij de vriendin, vast op zoek naar een computer om overheen te dansen of om uit de hand gevoerd te worden. Ja, wist dat beestje veel. Uiteindelijk leefde ze, heropgevoed en wel als echte kip, nog lang en gelukkig in Friesland, uh, ze leeft nog steeds trouwens. En dat kunnen we niet zeggen van de volgende serie kippetjes:

Drie nieuwe kippen

In het voorjaar van 2009 zie ik opeens tot mijn grote verbazing drie kippen aangedrenteld, dat wil zeggen, twee hanen en een hennetje. Ze springen bovenop mijn tuinmeubilair, de hanen kraaien trots. Het waren schitterende hanen, een roodbonte, en een prachtig wit zijdehoen en ook het hennetje mocht er zijn. Iemand moest ze hier op de zandweg gedumpt hebben. Ik voerde hen maar eens wat kaas, waar ze dol op bleken te zijn. 

Elke dag kwamen ze vanaf toen wel even langs, de overbuurman bouwde een soortement van kippenhok voor ze, maar de kippen staken elke ochtend de zandweg over om in de nabijgelegen tuinen over te gaan tot de orde van de dag, het op zoek gaan naar iets eetbaars. En tegen de tijd dat het begon te donkeren vertrokken ze weer naar de tuin van de overbuurman. Tot op een gegeven moment alleen de twee hanen langskwamen. Onbenullig als ik nog steeds was met betrekking tot het kippenleven maakte ik me ernstig zorgen over het hennetje. Waar was die gebleven? Het werd nog gekker, toen ik de hanen op een goede dag opeens met een stel kuikentjes achter zich aan zag lopen, afgewisseld speelde de ene dag de roodbonte haan voor moeder, en de andere dag het witte zijdehoen. Ik kon mijn ogen niet geloven en vroeg me af ik ik het wel goed had gehad met dat het hier om twee hanen ging. En toen, een week of zo later, he he, opeens bleek Ma Kip er weer te zijn, en nam zij tijdelijk de opvoeding van het jonge grut over, negen stuks jong grut maar liefst. Er begon me iets te dagen. Ze had natuurlijk eieren uitgebroed en daarom had ik haar zo lang niet gezien. Opeens was ze weer weg, en speelden de hanen opnieuw voor kuikenoppas. Weer een poos later bleek Ma Hen een tweede collectie kuikens af te leveren, ongelooflijk. Dit keer zaten er ook zijdehoentjes bij.  

Ik vertrok voor de zomer naar Nederland en teruggekomen in de herfst bleek alleen Ma Hen en de inmiddels nog maar 7 kippekes van de eerste lichting over te zijn. De tweede lichting zag ik een poos later een paar straten verderop, samen met het zijdehoen. De andere haan, zo heeft weer een andere buurvrouw me verteld, was opgehaald door de gemeente omdat iemand had geklaagd over het hanengekraai. Aldus moest Ma Hen het zonder mannelijk gezelschap doen en hadden de overgebleven kuikens, die al aardig groot waren, geen vaderlijk gezag om zich heen. Zo nu en dan verdween er weer een kuiken, mogelijk meegenomen door een Boze Wolf of vos of zo, alhoewel ik hier nog nooit een vos heb gezien. Uiteindelijk bleven ze met z'n vijven over en kwamen ze samen de barre winter goed door. Ik voerde ze elke dag, echt kippenvoer inmiddels, en daar waren de andere vogels in de omgeving ook heel gelukkig mee, vooral toen het vroor dat het kraakte en alles onder de sneeuw zat. Het was elke dag opnieuw een soort van vogeltjesvergaderplek onder weer een ander stel coniferen waar de grond niet onder de sneeuw maar wel onder het kippenvoer lag. 

Een googlespeurtochtje leverde op dat het hier om de zogenaamde Wyandotte kippen ging. En de webpagina vertelde me dat het een makkelijke kip is die weinig eisen stelt. Gelukkig maar, want ze moeten het hier maar zien te redden zonder eigenaar. 

Maar toen waren ze opeens nog maar met z'n vieren, Ma Kip en de drie inmiddels opgegroeide kuikens. Die kuikens keken de kunst af van Ma Kip met betrekking tot het broeden, maar ach, er was geen haan in de buurt, dus die kippetjes zaten maar te broeden op eieren die niet uitkwamen en vermagerden aanzienlijk (ze kwamen heel grappig, tijdens het lunchuur even keihard aangerend, alsof ze de eieren geen minuut in de steek wilden laten, om wat water te drinken uit het bakje hier, en in ieder geval iets te eten en dan hup, renden ze als een gek de zandweg weer over, terug naar hun stek bij de overbuurman). Zie je het voor je? Een stel dwaze kipkes aan het rennen over de zandweg? 

Uiteindelijk gaven ze het broeden natuurlijk op, ze sterkten weer aan en ik vertrok weer eens naar Nederland. Terug in de herfst, en dat was onlangs, kenden ze me niet meer, uit het oog, uit het hart. En in tegenstelling tot Piep, zijn deze kippetjes altijd bang voor mensen gebleven, zelfs als je ze elke dag voert. Gelukkig is er nog een andere buurvrouw waar ze ook gevoerd worden. Na verloop van tijd kwamen ze echter dan toch ook hier wel weer langs voor het kippenvoer, en ik kon wel zien dat ze gelukkig niet uitgehongerd waren. 

Hun aanwezigheid heeft een ernstige verstoring aangebracht in de dierenbevolking hier in de tuin. Sinds ze er zijn, heb ik geen muizen meer in huis en daar ben ik heel blij om. Mocht er nog iemand denken dat kippen vegetariërs zijn, wel dan heb ik nieuws voor je, de wyandotte kip die in het wild leeft is in ieder geval dol op muizen. Maar de familie duif is inmiddels wel zo exponentieel uitgebreid, niet leuk meer gewoon. Die duiven doen zich natuurlijk te goed aan het zaad van het kippenvoer waar de kippetjes hun neus voor ophalen en laten liggen. Als er voldoende eten is, kan er per slot van rekening wel wat jong grut bij komen, zo denkt de natuur immers. En met die duiven ben ik helemaal niet blij, ik hang mijn was namelijk altijd buiten te drogen.... en duivenpoep krijg je er bijna niet meer uit. Maar het allerzieligste van al is, deze foto is eergisteren genomen. 

Gisteren heb ik ze een hele dag niet gezien. Vandaag waren er nog maar twee kippetjes over. Ik voel me al de hele dag beroerd bij de gedachte dat kip nummer 3 misschien wel in iemands pan is beland, of dat er iets anders mee gebeurd is. Per slot is het januari, het kan toch niet zijn dat er al weer eentje aan het broeden is, of een poging daartoe doet? Oh ja, die kunst in de tuin, dat is de trommel van een oude wasmachine, een geweldig apparaat om vuurtjes in te stoken....

Naschrift,  kip3 was inderdaad aan het broeden en dat terwijl het nog vroor s nachts. Snel volgde Ma Hen, die is inmiddels ook aan het broeden. En dat allemaal op onbevruchte eieren. De oudste dochter is de slimste, die kijkt wel uit, althans voorlopig nog, en komt dan nu maar op haar eentje ontbijten...

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.