Ik rijd al jaren in een vieze auto. Vies? Een vuilnisbak op wielen is het. Van binnen en van buiten. En zo ruikt ie ook.

Mijn huidige auto heb ik ruim twee jaar geleden van mijn zusje overgenomen. Een Peugeootje 206 (of 207, ik weet dat nooit precies). Mijn zus is ontzettend netjes dus die auto zag er puntgaaf uit, prima onderhouden. Twee jaar later is ie gebutst en bekrast, de motorkap lichtelijk verwrongen na een aanrijdinkje op de périphérique van Parijs, en haar oorspronkelijke lichtgrijze teint overdekt met een bruinige waas. Over de binnenkant zal ik niet in detail treden om kokhalsneigingen te voorkomen. Laat ik het zo zeggen: er hangt een autoluchtverfrisser van Michelin aan mijn binnenspiegel, normaliter een vrij doordringende kaneellucht verspreidend. In mijn autootje legt de kaneelgeur het echter af tegen de rest. Duidelijk?

Toen ik nog getrouwd was, maakte mijn man mijn auto nog wel eens schoon. Als het hem echt te bont werd en hij zich begon te schamen voor die slonzige vrouw van hem. Ik vond het wel best. Kijk, een auto is voor mij een vervoermiddel dat mij van A naar B moet brengen. Liefst zonder haperen, zonder enge knipperende lichtjes in het dashboard, en mèt een lekker muziekje op de radio. Meer vraag ik niet, ik ben een eenvoudig mens met eenvoudige wensen. Airco, ruitverwarming en al die andere luxe fratsen heb ik niet nodig. Tot mijn standaarduitrusting in de auto behoren een handdoek om de beslagen ruimen schoon te poetsen en een plaid voor als het koud wordt. Als ik die dingen kan vinden in de puinhoop wanneer ik ze nodig heb uiteraard.

Ik weet niet hoe het komt, maar op de een of andere manier wordt mijn auto altijd een puinbak. Voordat jullie denken ‘Bah, wat een viezerik, daar ga ik dus nooit een kopje koffie drinken’ moet ik toch benadrukken dat mijn huis wél wekelijks van boven tot onder systematisch gereinigd en ontsmet wordt door Dirk, mijn 25-jarige hulp in de huishouding, nog nooit zo’n goeie hulp gehad, maar daarover meer een andere keer. Dus ik ben niet op alle fronten een onherroepelijke viespeuk.

Eerlijk gezegd heeft die vieze auto ook een oorzaak waarvoor ik tot voor kort niet durfde uit te komen. Ik, volwassen, zelfstandige vrouw die haar eigen boontjes dopt, en zich met een grote mond baldadig door het leven slaat, een vrouw die voor niets en niemand bang is. Deze vrouw heeft last van een grote heimelijke angst. Je zou het zelfs een fobie kunnen noemen, zo langzamerhand. En die angst heb ik heel recent overwonnen. Jazeker, het is me gelukt.

Wat veroorzaakte deze radicale ommekeer, deze enorme stap voorwaarts? Dat zal ik je vertellen. Eén van mijn collega’s was de grote boosdoener, en dus uiteindelijk weldoener. Deze collega wilde solliciteren naar een functie waarvoor hij zijn CV en zijn motivatiebrief in het Engels moest opstellen. Een interne sollicitatie, hoor, dus niks geheimzinnigs. Maar hij zat met de handen in het haar want Engels spreken ging nog wel, maar Engels schrijven? Ik heb dus zijn CV opgesteld in het Engels, en een prachtige motivatie voor hem geschreven. Waarop hij onmiddellijk op gesprek mocht komen. Daarvoor was hij me zo dankbaar dat hij me beslist een cadeautje wilde geven. Ik wimpelde het af, ben je gek, dat hoeft helemaal niet, jij matst me een volgende keer wel weer.

De volgende dag kwam hij blij mijn kantoor binnenvallen. Hij had een leuk en heel toepasselijk cadeautje gevonden. Een abonnement voor een maandlang onbeperkt mijn auto wassen bij de Carwash. “Je mag net zo vaak als je wilt”, glunderde hij. “Desnoods elke dag”.
Ik bedankte hem, zei dat het toch echt niet nodig was geweest. En stelde de wasbeurt vervolgens elke dag weer uit met een rotsmoes. En hij maar informeren of ik al geweest was.

Toen de tweede week van de maand al was ingegaan en ik nog steeds mijn auto niet gewassen had, begon mijn collega iets te dagen. “Weet je”, opperde hij voorzichtig. “Mijn vriendin heeft er jaren over gedaan voordat ze door de wasstraat durfde. Heb jij daar misschien ook last van?”. Ik wilde eerst boos worden want ik laat me niet graag kennen. Maar toen heb ik het maar toegegeven: ik durf niet door de wasstraat. Inderdaad. Ik ben bang dat die borstels niet op tijd opzij gaan, dat mijn auto per ongeluk van de rolband afrijdt, dat de computer een storing krijgt en ik met auto en al verpletterd wordt door het droogapparaat. Afijn, een hele serie onberedeneerde angsten die maken dat ik in mijn hele leven pas één keer in een wasstraat ben geweest. Eens maar nooit weer. Ik heb daar ook mijn antenne achtergelaten in één van die zijborstels. Niet leuk voor de meneer die na mij kwam.  Het was ook wel een opluchting, hoor, om mijn angst eindelijk toe te geven. En als de vriendin van mijn collega er ook last van had gehad, dan was ik dus niet de enige.

Om een lang verhaal kort te maken, mijn collega is met mij meegegaan naar de Carwash, heeft me uitgelegd hoe alles in zijn werk ging, heeft me gerustgesteld en is naast me blijven zitten in de auto terwijl we dat oneindig lang durende wasprogramma doorstonden. Ik was vreselijk zenuwachtig, praatte en lachte hem de oren van het hoofd terwijl ik onderwijl krampachtig het stuur vasthield. We zijn er levend en wel weer uitgekomen en ik heb het doorstaan. Zo eng was het helemaal niet. Waar had ik me in vredesnaam al die tijd druk over gemaakt?

“Zal ik volgende keer weer met je meegaan of denk je dat je het nu alleen durft?” vroeg mijn collega. Ik zei dat ik het de volgende keer alleen ging proberen. En dat heb ik gedaan. De week daarop heb ik al mijn moed bij elkaar geraapt en ben ik heel dapper in m’n eentje door de wasstraat gegaan. Ik moest mezelf nog wel een beetje afleiden en mezelf vermanend toespreken wanneer ik dreigde in paniek te raken. Maar het lukte. Van de weeromstuit heb ik mijn auto daarna geparkeerd op een stofzuigerplek en heb ik haar van voor tot achter en van boven tot onder gezogen. Ben er minstens een uur mee druk geweest want het aangekoekte vuil liet niet gemakkelijk los.

Vandaag ben ik weer geweest, voor de derde keer, jaja. Haast niet nerveus meer, slechts nog een heel klein beetje gespannen. Aan het eind van de wasstraat hangt zo’n zware arm voor je auto waarop staat ‘niet remmen, gaat vanzelf omhoog’. Ik bedacht me dat er best veel andere mensen moeten zijn die zich ook niet helemaal op hun gemak voelen daar. Anders zouden ze zoiets niet speciaal op zo’n arm zetten. En toen ik naar buiten reed en voor het eerst het reclamebord zag bij de ingang (de vorige keren was ik nog niet ontspannen genoeg om op reclameborden te letten), wist ik het helemaal zeker. Ik ben geen uitzondering.

Dit stond er namelijk op het bord:
‘Elke woensdagavond vanaf 18.00 uur Ladies Night, met een kopje koffie wachten tot je auto schoon is, inrijdservice.’
Zie je wel! Hele volksstammen worden benauwd van een wasstraat. Daar hebben ze een speciale avond voor. Maar….waarom zijn het alleen maar vrouwen? Wie heeft daar een verklaring voor?

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.