Wat erg dat ik een hekel heb aan poetsen en dat schrijven mijn grote passie is, dus het antwoord is duidelijk lijkt mij

Maandagochtend

Heerlijk twee weken vrij. Wat een weelde en ik draai me nog eens om. Even de moeheid uit mijn lijf slapen, want ja, het weekend was vermoeiend maar leuk. Vooral de trip door Amsterdam gisteren. We hebben de allerkleinste straatjes gezien midden in de stad en terwijl ik ongeveer vast stond tussen het winkelende publiek vroeg mijn man,’’ je hebt toch wel de goede straat opgegeven?’’ Ik had de straat in mijn eigen tom tom ingevoerd, maar hij wilde de navigator in de auto uitproberen terwijl ik hem ergens in het nobody no land opgepikt had na zijn hardloopochtend in Bodegraven. Ik hem dus opgepikt bij de Kaag, daar was hij naar toe gefietst en toen hij net zat, begon hij dus aan de navigator te rommelen. ‘’Welke straat’’ vroeg hij. ‘’Zeedijk zei ik verstrooit, maar Truus weet het hoor, terwijl zij gilt, ‘’ Hou links aan op de A4 ‘’.
Wat ik dus niet wist was dat hij Truus uitgezet had en Tommy het werk alleen laten doen. Het is wennen aan een mannenstem als je heel lang de liefelijke stem van Truus gewend bent. Tommy blijkt een man te zijn die van doorwerken houdt. Want meerdermalen zei hij ‘’linksaf’’, terwijl dat dan 300 meter verder was.

Amsterdam

Terwijl ik een handige draai maak, rijden we Amsterdam in. Hmmm wel erg druk hier, maar het werd alsmaar drukker en drukker. Wat een stoplichten zeg en nu komt ook de brutaliteit die je soms als automobilist nodig hebt, anders kom je geen steek verder en ik rij over soms net geen lijken. Na veel gedoe staan we vlak bij de Zeedijk. ‘’Moet ik die straat inrijden, waar is dan de parkeerruimte die ons beloofd is?’’ Mijn man wist het ook niet en vroeg, is het eigenlijk wel de Zeedijk?’’ Ik maakte hem duidelijk dat ik het thuis al ingevoerd had, maar ja, hij had Truus uitgezet, maar dat wist ik niet. ‘’ De routebeschrijving ligt daar, wees ik, terwijl ik mijn haar uit mijn gezicht slingerde. ‘’en?” vroeg ik. ‘’Zeeburgerdijk zei hij. Mm dat klinkt anders en het bleek dat we drie km van onze bestemming af waren. Gelukkig reden we al snel de drukte uit en kwamen een kwartiertje later bij onze bestemming uit.

Geen parkeerruimte 

Na enkele rondjes gereden te hebben, zonder resultaat besloot hij de auto op de stoep tegenover het gebouw te parkeren en zei, ‘’ ga jij maar naar binnen, dan blijf ik in de auto zitten’’. Ik dus een klein half uurtje binnen, kussen uitdelend en een hoe gaat het ermee enz. . Het was er werkelijk tjokvol en ik ging op een gegeven moment even bij mijn man kijken. Die stond daar nog steeds en ik zei ‘’kom laten we de mozaïek ophalen en de gedichten in de lijstjes, dan gaan we naar huis’’. Mensen vandag gezegd en misschien tot volgend jaar en op naar huis. 

De voorpret

Is toch altijd heel anders dan de werkelijkheid, vooral als je je er teveel van voorstelt. Toch was het heerlijk om die mensen weer even terug te zien en nog leuker dat mijn zelfgemaakte spullen hier nu in huis staan. Alles is zo mooi en leuk geworden, maar nu is het…

Maandagmiddag

De koffie is op, weer half koud, zoals gewoonlijk als ik hier schrijf en ik ga aan de schoonmaak en opruimen.
Tjeeee, ik heb de verleiding weer niet kunnen weerstaan en het werd dus eerst schrijven en daarna het huishouden. Zucht. 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.