Dit Artikel gaat over mijn Oma Antoinette. Helaas is zij in 2005 overleden.

Oma Antoinette:

Oma Antoinette is helaas al heel vroeg van ons heen gegaan. Ze is in 2005 overleden nadat ze heel ziek was. Ze heeft een week in het ziekenhuis gelegen toen mijn opa en de kinderen besloten de stekkers er uit te trekken. De kans dat ze er nog goed uit zou komen was te klein. Mijn oma had suikerziekte waardoor wonden die ze had amper tot niet meer wouden helen. Haar iele gezichtje was helemaal opgezet.

Met oma Antoinette heb ik heel veel ruzie gehad. Onze karakters waren het zelfde, waardoor het vaak botste. In de eerste 14 jaren van mijn leven zag ik haar ook niet zoveel omdat mijn oma ver van ons weg woonde. We zagen haar misschien 1 keer in de maand. Waardoor je als kind ook niet echt een band op kon bouwen. Mijn broer daarin tegen had juist wel een band met haar. Maar dat kwam vast omdat hij het eerste kleinkind was. Ik zelf was natuurlijk ook geen lieverdje waardoor het ook botste.

Oma Camping.

Dat was al snel haar bijnaam. Mijn opa en oma hadden een stacaravan in de buurt van Veenendaal. Als wij naar opa en oma gingen waren we dus op de camping. Ik vond het geweldig daar. Had het gevoel dat ik altijd op vakantie was. Want daar is een camping toch voor? Mijn opa en oma genoten er van als alle klein kinderen er waren. Dan konden ze met ons naar de speeltuin of gaan zwemmen. We aten ook vaak patat met opa en oma. En als afsluiter mochten we altijd een Dame Blanche nemen. Mijn oma genoot echt van de camping, dat was haar plekje. Daar kon ze lekker tot rust komen. Ieder weekeind gingen ze er heen.

Carnaval.

Ondanks dat mijn opa en oma in het midden van het land woonden vierde ze juist carnaval. Samen zaten ze in een carnavals vereniging. Al heel jong mochten wij er ook van mee genieten. Als er een eigen avond was, dan waren wij er ook. Mijn oma riep altijd tegen me opa: Doe je kleding aan. Opschieten het is weer carnaval. Vanaf November tot Februari gingen ze iedere zaterdag avond naar een carnavals avond. Het maakte niet uit wat voor weer het was. Goed weer, regen, sneeuw? Het maakte ze niks uit. Als ze maar een avondje er uit konden.

Volgens mij is mijn oma nooit prinses geweest. Ze hield er niet zo van om in de "spotlight" te staan. Mijn opa daarin tegen is al meerdere keren adjudant geweest. Het laatste jaar dat mijn oma leefde was mijn opa prins. Mijn oma was heel trots op hem. Kijk dat is mijn man zei ze tegen andere mensen.

Kaarten.

Iedere donderdag avond gingen mijn oma en opa kaarten. Klaverjassen bij de gemeente. Dat was voor hun een leuk uitje. Mijn oma is erg fanatiek als het om kaarten gaat. Want toen wij in de zelfde woonplaats kwamen wonen en oma en opa op bezoek waren werd er altijd gekaart. Vooral Klaverjassen, maar ze speelde ook graag 31e want dan konden de klein kinderen ook mee doen. Zo konden ze mooi een zakcentje mee verdienen.

Omdat ze bij de gemeente kaarten mochten wij met pasen en kerst mee naar de bingo. Dat was altijd lachen. Mijn oma maakte grapjes, zorgde er voor dat je hard genoeg BINGO riep, want stel je voor dat je de prijs mis liep. Mijn oma was top!

Onverwachts ziek.

Mijn oma werd onverwachts ziek. Wat ze precies had weet ik nu nog steeds niet. Op het moment dat het slechter met haar ging werd ik gebeld. Mijn moeder vertelde dat ze ziek was en in het ziekenhuis lag. Dus ik ben direct er heen gegaan. Het is een lange tijd geweest. En ik heb er weinig van mee gekregen. Het enige wat mij bij gebleven is, is dat ze op de IC lag. En ik bij haar mocht gaan kijken. Ik heb huilend bij haar bed gezeten. Ik wou nog zoveel aan haar vragen, ik wou nog sorry voor alles zeggen. Mijn oma en ik hadden net voordat ze in het ziekenhuis kwam ruzie gehad. Mijn opa vond het heel erg dat het gebeurd was. Maar snapte mij ook wel. Huilend heb ik haar om vergevenis gevraagd. Ik weet niet of ze het gehoord heeft. Maar heel stiekem hoop ik echt dat ze het wel gehoord heeft. Want het speet me echt.

De dag dat er besloten werd dat de stekkers eruit getrokken werd was de hele familie aanwezig. Opa, de kinderen en de klein kinderen. Een voor een konden we nog even afscheid nemen van oma. Dat was het moeilijkste moment. Want als ik dan de kamer uit zou lopen, kon ze me zeker niet meer horen. Dan kon ik nooit meer zeggen dat ik toch van haar hield. Maar het was beter voor oma. Want oma zou als ze er uit zou komen als een kasplant eruit komen. Dat wouden wij ook niet. Het was een goede keus van mijn opa. Ook al doet afscheid nemen pijn. Mijn oma was erg zwak. Want toen de stekkers er uit getrokken waren was ze al vrij snel overleden.

De Crematie

De crematie zal ik nooit vergeten. Mijn oma was gek op sneeuw. Toen we weg reden vanuit het ouderlijke huis van oma begon het te sneeuwen. Ik dacht, dit is wat oma wou. Oma krijgt wat ze verdiend. De crematie zelf was best mooi. Ondanks dat we afscheid namen van een geliefde vrouw. Er was goede begeleiding.

Nadat de crematie afgelopen was kwamen er allemaal mensen ons de hand schudden. Ik kende er bijna niemand. Maar zei netjes dank u wel, u ook. Wat had oma veel vrienden en kennissen. En wat mooi dat ze ook allemaal gekomen zijn. Mijn oma kreeg de afscheid die ze verdiende.

Een paar weken later hebben wij met opa, de kinderen en kleinkinderen haar uitgestrooid. Dit was het laatste wat we nog konden doen. Nu was oma er echt niet meer. Tuurlijk leeft ze nog door in ons hart. Maar even naar haar toe gaan zat er niet meer in. Ze werd op een grasveldje uitgestrooid. dit vond ik best raar. Want er lagen meerdere mensen uitgestrooid. Stel je nou voor dat je net op een plekje gaat staan waar nou net iemand uitgestrooid was? Nee dat was niks voor mij. Als ik naar mijn oma ga, dan ga ik op het bankje zitten. Zo ben ik bij haar, en zo loop ik niet over andere heen.