Het was aan het strand dat ze hem leerde kennen. In een ideale omgeving van een warm vakantieland, Spanje. Wat wilde hij van haar? Wat wilde zij van hem?

Wil je dit verhaal van begin af aan lezen? http://www.xead.nl/een-zwoele-zomeravond

Hoe heet je?
Opeens werd de stilte doorbroken door een luide stem die wat in het Spaans sprak. Het verlegen paar keek verschrikt op naar de richting waar de stem vandaan kwam. Het meisje reageerde meteen in het Spaans iets waar hij niets van kon verstaan. Ze keek teleurgesteld in de ogen van de jongen die ze zojuist had leren kennen en zei: “Dat is mijn moeder. Ze moet weer gaan werken en ik moet mee.” De teleurstelling was bij de jongen af te lezen en zei bescheiden: “Jammer, maar ik begrijp het wel.” “Zie ik je nog een keer?” Het meisje was intussen opgestaan en terwijl ze met haar blote voeten door het warme strandzand liep keek ze naar hem om: “Wie weet!” Ze draaide zich weer om en liep in de richting van haar moeder. Terwijl de jongen haar nakeek, zag hij hoe mooi ze was. Hij werd helemaal zenuwachtig en bijna in paniek riep hij haar nog na: “Hoe heet je?”. “Belle Gomez!” zei ze, “Ik woon hier aan de boulevard, boven die bakker weet je wel!” “Ok!” zei hij, “Ik heet Mark!”, maar ze was al te ver weg om het te horen.

Teleurstelling.
Mark zat vervolgens teleurgesteld wat voor zich uit te staren en dacht even terug aan dat korte fijne moment dat hij zojuist had doorgebracht met Belle, want zo was haar naam. “Belle” zei hij zachtjes en er verscheen een brede glimlach op zijn gezicht. “Belle Gomez”, wat een mooie naam! Tevreden met de gedachte dat hij “Belle” weer zou zien besloot hij om nog maar even een lekkere duik te nemen. Hij was intussen helemaal opgedroogd en het was al bijna 12 uur. De zon stond hoog aan de hemel dat er voor zorgde dat er bijna nergens meer schaduw was. Met zijn hoofd in gedachte bij Belle stapte hij met zijn blote voeten in het hete strandzand. Zijn voeten voelden verbrand aan, maar daar stoorde hij zich niet aan. Langzaam liep hij het water in en draaide zich even om naar de richting waar hij Belle weg zag lopen. Hij zocht langs de boulevard naar een bakker, maar die zag hij niet.

Doei!
Terwijl Mark daar zo stond te kijken zag hij op de boulevard het mooie meisje lopen dat hij zojuist had leren kennen. Ze liep naast haar moeder in de richting van een auto. Ze keek zijn richting op en riep: “Doei!” en ze zwaaide naar Mark. Mark stak zijn armen hoog in de lucht en riep “Doei Belle!” Mark werd helemaal gelukkig vanbinnen en kreeg er steeds meer vertrouwen in dat hij Belle weer zou zien. Mark fantaseerde hoe het zou zijn om haar opnieuw te ontmoeten, terwijl hij lekker een duik nam in de zee, waardoor hij compleet de tijd verloor. Na een tijdje stapte hij moe en voldaan uit de zee en liep terug naar zijn handdoekje. Hij was helemaal vergeten te eten en te drinken en voelde zich wat flauw. Mark pakte de fles water uit zijn tas en dronk een paar flinke slokken. Hij vouwde zijn handdoekje op, klapte zijn parasolletje in en schoof zijn voeten in zijn slippers. Met zijn hoofd bij Belle en zijn maag bij de honger die hij voelde liep hij in de richting van de boulevard.

Panaderia.
Mark besloot om op zoek de gaan naar de bakker waar Belle boven zou wonen. Op de boulevard werd hij afgeleid door allerlei souvenirwinkeltjes en mooie dames in bikini die hem tegemoet kwamen. Mark keek wel, maar interesseerde zich er eigenlijk niet zo voor, hij verlangde nu al naar de aanwezigheid van Belle. Na een kwartiertje slenteren over de boulevard zag hij aan zijn rechterkant een stokbrood boven de gevel hangen. “Panaderia” stond er boven geschreven in mooie krullende letters. “Dit moet het zijn”, dacht hij, en hij liep verlegen naar binnen. Bij het openen van de deur voelde hij de koelte van een airco en de geur van versgebakken stokbrood. “Heerlijk” dacht hij en hij nam de omgeving in zich op en zocht naar iets lekkers dat in de vitrine stond. Achter de toonbank stond een norse man, een Spanjaard. Hij keek Mark streng aan en zei: “Diaz!” Marik wist dat buenas diaz, goedendag betekende en antwoordde op niveau van de man: “Diaz!” De man brabbelde wat in het Spaans, maar Mark verstond er niets van en begreep aan zijn lichaamshouding dat hij moest zeggen wat hij wilde hebben.

Saved by the bell.
Een beetje opgelaten keek hij vluchtig wat er in de vitrine lag en wilde bijna een antwoord geven toen de telefoon ging. “Panaderia Gomez!”, zei de man. Was deze norse man de vader van Belle? Was Belle dan de dochter van een bakker hier in deze badplaats? Maar Belle had toch gezegd dat haar vader een Nederlander was? Was deze man dan eigenlijk Nederlander? “Hij ziet er helemaal niet Nederlands uit”, dacht Mark. Mark besloot toch om het er op te wagen en zei: “Bent u de vader van Belle?” De man, die intussen klaar was met bellen, keek verschrikt op en keek Mark recht in zijn ogen aan. “Belle?”, zei de man, “Ken jij mijn dochter Belle dan?”. Opgelucht haalde Mark diep adem en zei: “Ik heb haar net op het strand ontmoet. Ze was daar met haar moeder.” “En ben jij toerist hier in Spanje dan?” Vroeg de man. “Ja, ik ben hier met vrienden op vakantie.” Afkeurend keek de man Mark aan en Mark vervolgde: “Vandaag besloot ik eens een dagje voor mezelf te nemen en eens uit de drukte van het toerisme te stappen.” De blik van de man veranderde in een ietwat geïnteresseerde houding. “Mijn vrienden zijn vandaag een dagje naar een pretpark, maar ik wilde wat van de Spaanse zon en cultuur genieten.” “Muy bien!”, zei de man. “Ik zie dat je het goed bedoelt jongeman! Belle is met mijn vrouw boodschappen doen. Ze komen over een uurtje terug. Wie kan ik zeggen dat er geweest is?” “Mark” “Ik heb haar zojuist ontmoet op het strand” :herhaalde hij zenuwachtig. “Jaja, dat begreep ik, haha!”

Zenuwachtig.
“Kom vanavond maar even terug Mark! Bella is dan wel thuis, tenminste als je geen andere plannen hebt.” “Ik kom vanavond terug”, besloot Mark. “Dan maar mijn vrienden teleurstellen”, dacht hij bij zichzelf. Dit meisje was het toch echt waard om moeite voor te doen. Ze had echt indruk op hem gemaakt. Zenuwachtig liep Mark de bakkerij uit en slenterde verder over de boulevard in de richting van de camping waar hij verbleef. Nu moest hij wachten tot vanavond. “Wat moet ik nou in de tussentijd doen?”, dacht hij.

Benieuwd hoe dit afloopt? Lees volgende keer verder! http://www.xead.nl/een-zwoele-zomeravond-zou-hij-ze-weer-zien

Word fan