Dat was een verrassende wending vorige keer! Zou Belle net zo positief reageren als haar ouders? Het was niet gemakkelijk om ineens te horen dat haar vriendje een kind had. Je leest het volgende keer!

Wil je dit verhaal van begin af aan lezen? http://www.xead.nl/een-zwoele-zomeravond

Aandacht.
Mark had nu helemaal de aandacht van iedereen om zich heen. Die aandacht was fijn, maar wat hij nu zo vreselijk mistte was de aandacht van Belle. Hij kreeg er buikpijn van. “Waar bleef ze nou? Waarom was ze hier nou van weggelopen?” En tegelijk dacht hij: “Wat was het fijn om mijn lieve kleine meid weer te spreken.” 

Nog meer buikpijn.
De telefoon rinkelde in huize “Gomez”. Vader Gomez liep snel naar binnen om hem te beantwoorden. Op het moment dat hij binnen kwam, zag hij Belle staan. Ze had tranen in haar ogen. Hij hoorde haar snikken en zeggen: “Ja, oké, doen we.” Belle keek haar vader aan. Ze legde de telefoon op en liep naar hem toe. “Wat is er?”, vroeg vader Gomez. Belle pakte haar vader stevig vast. Belle keek omhoog en zei: “Het gaat niet goed met oma in Nederland.” “Hoezo dan?”, zei vader. “Dat was opa net, aan de lijn en hij zei dat oma gevallen is. Ze ligt nu in het ziekenhuis in Eindhoven. Opa had maar heel even tijd om te bellen, maar hij zou je vanavond nog wel even terugbellen.”, zei Belle. “En wat nu?”, zei vader. “Opa vroeg of we zo snel mogelijk naar Nederland willen gaan. Hij weet niet zeker of oma de operatie gaat overleven.”, zei Belle. “En wanneer moet ze geopereerd worden dan?”, zei vader. “Over twee dagen. Pap, kunnen we alsjeblieft zo snel mogelijk vertrekken?” “Natuurlijk meisje. Ik sluit de winkel. Wil jij aan de jongens vragen of ze weg willen gaan?”

Boodschapper.
Dat was wel heel wat gevraagd voor Belle, boodschapper spelen. Ze had nog maar net een poging gedaan om te beseffen wat Mark allemaal had gezegd. Nu moest ze deze boodschap ook nog overbrengen! “Wat zou Mark denken nu? Zou hij denken dat ik hem niet meer wil? Wat moet ik tegen hem zeggen? Ik moet vandaag nog naar Nederland vertrekken. Zou ik hem weer ontmoeten?” Al denkende aan deze dingen liep Belle naar buiten. Alle ogen waren meteen op haar gericht. Mark keek haar aan en zag de tranen in haar ogen. “Ik heb slecht nieuws.”, zei Belle. “Oma uit Nederland is gevallen en ligt in het ziekenhuis. We moeten zo snel mogelijk naar haar toe.” Mark keek haar verbaasd aan. Hij was nog volop bezig met de angsten die in zijn hoofd speelden. “Wat nu? Ze heeft het niet eens over wat ik haar zojuist allemaal heb verteld?” Mark stond op en wilde naar Belle lopen. Belle keek hem aan en zei: “Ik wil jullie vragen om te gaan. Wij moeten wat spulletjes aan inpakken en zo snel mogelijk vertrekken.”

Droevig gezicht.
Bedroefd keek Mark haar aan en zei: “Dus ik zie je niet meer?” “Nu even niet, sorry. Geef me je adres, dan zoek ik contact met je als dit allemaal achter de rug is.”, zei Belle. Mark kreeg tranen in zijn ogen en had een droevig gezicht. Hij kwam dichterbij Belle en wilde haar omhelzen en een kus geven. “Sorry, het wordt me allemaal een beetje te veel.”, zei Belle. Ze draaide zich om en liep weer naar binnen. Het leek wel een herhaling van daarstraks! Nu ging ze weer naar binnen! Het voelde nu alleen zo definitief! Mark keek zijn vrienden aan, hij schreef zijn gegevens op een stukje karton, en gaf dit aan moeder Gomez. “Gracias!”, zei hij rustig. “Adios!”, zei ze.

Opbeuren!
“Ze heeft je adres en je telefoonnummer Mark! Ze vroeg er zelf om.”, was het eerste dat Henri zei tegen zijn maat. “Ja, ik weet het, maar het voelt net of we elkaar nu niet meer gaan zien.” “Dat geloof ik niet! We gaan er gewoon een leuke tijd van maken, die laatste dagen hier in Spanje! Je gaat lekker met ons mee vanavond en dan hebben we het er nog eens over.”, zei Henri. “Dat is goed, maar ik ga nu even lekker in de zon liggen denk ik. Ik heb weinig geslapen vannacht.”, zei Mark. De vrienden lachten om wat Mark zei en er verscheen een glimlach op zijn gezicht. “Je hebt haar flink te pakken gehad zeker?” “Ja, en zij mij ook!”, zei Mark. “Denk daar maar aan, dan voel je jezelf vast een stuk beter.”

Op stap.
Die avond gingen de heren als vriendenclub, zonder meiden op stap. Ze hadden een enorme lol. Soms vergat Mark zelfs even het drama dat had afgespeeld die dag. Hij deed zelfs mee aan wat flauwe vakantiespelletjes, zoals Sangria uit een grote kan drinken. De Sangria werd dan in zijn keel gegoten, en zonder zijn mond te sluiten moest hij zoveel mogelijk drinken. Het lukte hem niet om te winnen, maar de lol zat er na afloop wel in. De muziek en de zwoele sfeer om hun heen zorgde er voor dat de voetjes los kwamen en zelfs Mark liet zich even helemaal gaan. Hij danste alles van zich af.

Slaap.
Vermoeid liep Mark met zijn vrienden terug naar de camping. Het was al tegen de ochtend. Gisteren liep hij hier met Belle. Wat was het heerlijk geweest met haar. Even dacht hij terug aan zijn avontuur op het strand, en wat er de ochtend daarna in bed was gebeurt. Wat mistte hij haar nu toch enorm! In de verte zag hij op de boulevard het bord van de bakkerij al hangen. Nu was er niemand, want het licht was uit en de familie was vertrokken naar Nederland. Mark pakte zijn mobiel uit zijn broekzak en keek of Belle misschien had gebeld of een berichtje had gestuurd. Helaas, er was niets te zien. “Was Belle nog maar hier.”, zei hij hardop. “Ja jongen, we maken er nog een paar leuke dagen van, en dan hopen we voor je dat ze contact met je zoekt.”, zei Henri. “Zou ze me op komen zoeken in Eindhoven?”, dacht Mark.

Wat denk jij? Je leest het volgende keer misschien…. http://www.xead.nl/een-zwoele-zomeravond-en-belle-dan

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.