Vervelend, een aanrijding met de reisbus, maar gelukkig waren er geen gewonden. Mark kon niet anders dan wachten. Gelukkig hebben we nog meer hoofdrolspelers in dit verhaal. Belle! We hebben al even niets van haar gehoord….

Wil je dit verhaal van begin af aan lezen? klik hier

Voor Belle was de reis naar Nederland een lange nacht geweest. Ze had weinig geslapen. Ze had veel aan Mark gedacht, maar kreeg ook buikpijn bij het idee dat ze nu zover van hem vandaan was. Ze had niet eens fatsoenlijk afscheid van hem kunnen nemen en ze had nog niet helemaal kunnen beseffen wat er allemaal gebeurt was. Ze genoot van de gedachten die bij haar opkwamen als ze aan de heerlijke tijd met Mark dacht. Ze werd onrustig bij het denken aan haar oma, die tenslotte geopereerd moest worden. Ze was dan wel stabiel, maar zou ze het ook allemaal wel redden? Nee, die gedachten maakten dat het “dromerige” gevoel snel weg ging. De dagen gingen snel voorbij. Ze vond het geweldig om weer haar familie in Nederland te ontmoeten. Haar oom, waar ze een tijdje zou gaan wonen tijdens haar studie in Eindhoven, was blij zijn favoriete nichtje te zien.

Zoals gewoonlijk wist hij haar weer binnen enkele ogenblikken voor de gek te houden met zijn maffe sarcastische humor. “Wat hoorde ik Belle? Heb je een jongen ontmoet in Nederland? Laat hem lief zijn voor je hoor, want anders stuur ik mijn hond op hem af! Hij woont toch in Eindhoven? Daar komt nog geen goeie hond vandaan! Eindhoven de gekste zeggen ze!”, zei hij. Belle reageerde met: “Nee, die sukkels uit ’s-Hertogenbosch dan! Ze kunnen niet eens hun plaatsnaam spellen en dan noemen ze het maar voor het gemak Den Bosch!” Ze had haar oom zo zitten. Daar kon hij niet tegenop.

Sinds duidelijk was dat oma zonder gevaar bleek te zijn, was de spanning in Brabant een stuk minder. Er werd weer gelachen. Zelfs opa, die nog steeds onder de indruk was dat zijn vrouw was gevallen, kon hier en daar een lachje loslaten. Belle was, bij haar aankomst in Nederland, al meteen bij oma op bezoek geweest. Oma had haar heup gebroken. Ze moest aan haar heup geopereerd worden. Volgens de doktoren zou ze een kunstheup krijgen. Eerst zou er sprake zijn van inwendige bloedingen, maar dat viel allemaal wel mee achteraf. Oma was in ieder geval ontzettend blij haar “Spaanse” kleindochter weer eens te zien. Ze hadden wel eens contact via de telefoon en deze “hippe oma” had zelfs internet! Toch is het zien van elkaar veel fijner en oma’s willen graag knuffelen. Dat kan niet door de telefoon of via het internet!

Toen bleek dat de zorg in Nederland wat stabiliseerde kwam bij Belle toch het gevoel weer naar boven van haar vriendje Mark. Ze had zijn adres al die tijd bij zich gehouden. De dag dat Mark terug in Nederland zou komen besloot ze eens een kijkje te gaan nemen op zijn adres. Ze wilde hem dolgraag weer zien. Ze wilde ook zijn dochtertje eens ontmoeten. Gespannen zocht ze bij opa op de computer naar de vertrektijden van de bus naar Eindhoven. Op eigen houtje besloot ze die dag naar Eindhoven af te reizen om Mark en zijn dochtertje Emma te gaan ontmoeten. Voor ze ging gaf ze haar ouders nog even een dikke knuffel en ze vertrok. Onderweg dacht ze veel aan de tijd met Mark. Terwijl ze wegdroomde had ze niet eens in de gaten waar de bus allemaal langs reed. Het was zo lang geleden sinds ze hier was geweest. Dit traject zou ze binnenkort vaak moeten rijden met de bus. Haar oom kon haar natuurlijk niet elke dag gaan brengen.

Aan het eind van de rit zag ze station Eindhoven voor zich. Ze herkende in de verte het voetbalstadion, dat ineens zo klein leek in tegenstelling tot dat van Barcelona, dat ze maar al te goed kende. Ze stapte de bus uit en keek op de plattegrond van Eindhoven en op de dienstregeling van de bussen. Ze zocht de weg naar het huis van Mark. Zijn huis lag in een woonwijk, net buiten het centrum. Belle besloot lekker te voet te gaan. Ze kon zo even heerlijk nadenken over wat ze allemaal ging zeggen tegen Mark. Er was zoveel gebeurd in die korte tijd. Wat zou Mark allemaal zijn overkomen? Hoe zou zijn huis er uit zien? Zou hij alles netjes opgeruimd hebben, of stond alles vol met rotzooi van de vakantie? Zou Emma een leuk meisje zijn? Belle bedacht zich hoe ze met Mark en Emma in zijn huis zou gaan wonen. De toekomst met Mark zag ze helemaal voor zich. Ze had volledig geaccepteerd dat Emma er bij hoorde. Ze kon er ook niet omheen. De liefde voor Mark was zo sterk en Belle stond open voor het “stiefmoeder” spelen over zijn dochter. Enkel dat woord “stiefmoeder” stond Belle niet zo aan, maar daar zou Emma vast wel wat op verzinnen te zijner tijd.

Voor ze het wist, had Belle te voet de hele route naar het huis van Mark afgelegd. Aangekomen in zijn straat zocht ze naar het huisnummer: “84”, stond er op het briefje. Ze twijfelde even of ze hem zou bellen, maar ze besloot om gewoon zonder waarschuwing aan de deur te gaan. Vol spanning zag ze de huisnummers oplopen naar 30…32…34 en uiteindelijk zag ze nummer 84 voor zich. Het was een eengezinswoning met een flinke voortuin. Ze zag een palmboom staan. Een glimlach verscheen op haar gezicht bij het kijken naar die palmboom. Het deed haar denken aan de boulevard thuis in Spanje, waar ze aan woonde. Ze liep naar de voordeur en keek even naar het naambordje: “Mark en Emma”, stond er op. Vervolgens belde Belle aan. Ze hoorde het gerinkel van de bel buiten. Door het raam van de woonkamer zag Belle dat de televisie aan stond. Ze zag dat er een tekenfilm speelde. “Emma is thuis”, dacht Belle bij zichzelf.

Tot haar grote verbazing werd de deur geopend door een jonge vrouw. Belle schrok hevig. “Mark was toch vrijgezel? Hij had toch niet gelogen? Wie is dan deze vrouw?” Belle stond met haar bek vol tanden te kijken naar de enigszins charmante dame die daar in de deuropening stond. Ze zag er opgewekt en vriendelijk uit. Haar blonde haren droeg ze in een staart en ze zag er verder netjes verzorgd uit. Belle bekeek haar voorzichtig en zag dat ze op sloffen liep. “Niet iemand die zomaar op bezoek is.”, dacht Belle en ze werd bang voor het ergste. De vrouw in de deuropening sprak Belle aan en zei: “Hallo. Kan ik iets voor je doen?” Belle schrok maar antwoordde toch: “Is Mark er?”. “Nee, hij is niet thuis.” “Oh, dan laat maar.”, zei Belle en ze draaide zich om en liep weg. Ze liet haar hoofd naar beneden zakken en keek doelloos voor zich uit in de richting waar het station was. “Was Mark dan echt niet eerlijk geweest tegen mij? Heeft hij een vriendin in Nederland? Maar dan heeft hij haar toch besodemieterd?”

De vrouw die in de deuropening stond keek verbaasd toe hoe Belle weg liep. Ineens leek het of de vrouw in de deuropening naar buiten wilde lopen en ze keek Belle na. “Ben jij Belle?”, riep ze vriendelijk. Belle draaide zich om en keek verbaasd naar de blondine. “Ja!” zei ze ietwat chagrijnig. “Ik ben Mariska! De zus van Mark!”

Wordt vervolgt….

http://www.sjoerdjong.nl

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.