Wat een lol hadden ze gehad tijdens de lunch. De vader van Belle bleek ineens niet zo'n norse man te zijn. Misschien had Belle wel die ondeugd van haar vader.

Wil je dit verhaal van begin af aan lezen? http://www.xead.nl/een-zwoele-zomeravond

Familie.
Mark voelde zich al aardig opgenomen in deze hechte familie. Dat Belle hem had verteld dat ze naar Nederland zou komen om te studeren bracht wel wat verandering in zijn hoofd. Er was een kans voor hem en Belle! Vader scheen hem al aardig geaccepteerd te hebben. Waarom was moeder echter zo op de achtergrond? Was dat puur om de taalbarrière? Mark wist het niet. Mark heeft nog veel meer te vertellen. Hij heeft zelf een geheim. “Hoe moet ik dat dan gaan vertellen?”, bedacht Mark. Hij zag de blik van Henri al. Zijn beste vriend weet al zijn geheimen. “Mark! Kun je mij zeggen waar het toilet is?”, zei Henri. “Natuurlijk! Ik loop wel even met je mee!”

De waarheid.
Zonder aarzeling liep het tweetal de woning binnen. Eenmaal binnen zagen ze net mevrouw Gomez naar buiten komen. “Diaz!” kwam er op een vriendelijke, maar strenge manier uit. “Misschien is ze toch niet zo nors als ze er uit ziet.”, dacht Mark. “Wanneer ga je Belle de waarheid vertellen?”, zei Henri recht voor zijn raap. “Je zult toch een keer moeten vertellen dat je in Nederland een dochtertje hebt!” “Ja, ik weet het. Ik heb er mee gewacht omdat ik niet zeker wist of Belle me wel zag zitten voor langere tijd.”, reageerde Mark. “Nou, ik heb dat al lang gezien Mark! Die mooie meid is helemaal weg van je. Ik geloof ook niet dat een kind een onoverkomelijke hindernis zal zijn voor haar.”, zei de ineens wijze Henri. “Ik maak me zorgen hoe ik het haar moet vertellen.”, zei Mark. “Gewoon, vertellen!”, zei Henri. “Ja jij hebt makkelijk praten. Het is niet jouw probleem.”, zei Mark. “Als je Belle niet had leren kennen, was dit niet een probleem geweest. Nu je haar hebt leren kennen en verliefd bent is niets belangrijker dan eerlijk zijn. Jij kunt er toch ook niets aan doen dat je een dochtertje hebt? Dat hoort nu eenmaal bij jou!”, zei Henri. “Daar heb je gelijk in. Als Angela er nog geweest was, dan was ik misschien niet eens in Spanje geweest nu.”, zei Mark. “Sterker nog. Als je nu niet mee was gegaan naar Spanje zat je daar nog steeds in je eentje te rouwen om je overleden vrouwtje! Het is tijd voor jezelf Mark. Dat is precies de reden waarom je mee bent gegaan.”

Maar dat is moeilijk!
Henri liep door naar het toilet en Mark stond nog even te aarzelen. “Zou dit ons geluk niet kapot maken? Vroeg of laat zal ik het toch moeten vertellen.” Mark liep naar buiten en zag het groepje vrienden begripvol naar hem kijken. De serieuze blik op zijn gezicht verraadde zijn innerlijke angsten. “Wat is er Mark?”, vroeg Belle vol liefde. “Ik moet je iets vertellen.”, zei hij moedig, waar iedereen bij was. “Kom eens even zitten jongen.”, zei meneer Gomez. Nu voelde Mark de angst nog groter worden, want vaders begon zich er zelfs al mee te bemoeien. De emotie werd bij Mark enorm sterk. Hij kon de woorden niet vinden en aarzelde om het te zeggen. Een brok in zijn keel zorgde er voor dat hij twijfelde en een grote angst kreeg om zijn kersverse liefde weer kwijt te raken. De tranen sprongen in zijn ogen en Belle keek hem vol bezorgdheid aan. “Mark, gaat het?”, zei ze. “Ik moet je iets vertellen.”, begon Mark opnieuw. Nu met een verdrietige angstige toon in zijn stem.

Ik heb een dochtertje.
“Ik heb een dochtertje. Ze heet Emma.”, zei Mark en er liep een traan over zijn wangen. Belle keek hem aan en zei niets. Ze was geschrokken van wat haar pasgeboren liefde had gezegd. Opeens zag ze heel haar toekomst met hem anders voor zich. “Een dochtertje? Is hij getrouwd dan? Heeft hij een vriendin? Of heeft hij alleen een dochtertje? Zit hij mij hier voor de gek te houden of is dit echt?” Belle draaide zich om en liep naar binnen. Mark barstte in huilen uit. “Ach Mark, ze zal Emma geweldig vinden.” Zei Henri toen hij buiten kwam. Hij keek Belle aan en zei: “Ik weet zeker dat Angela het goed zou vinden als zo'n lieve meid als Belle in het leven van haar dochtertje komt. Ze mist haar moeder ontzettend.” Belle keek Henri aan met tranende ogen en zei: “Ze mist haar moeder? Hoezo?” “Angela is twee jaar geleden omgekomen bij een verkeersongeval. Ze was met vriendinnen op stap gegaan en op de terugweg zijn ze geschept door een vrachtauto, verschrikkelijk! Eindelijk hebben we Mark na twee jaar weer zichzelf laten zijn door hem mee te sleuren naar dit geweldige vakantieland.”, zei Henri. Belle keek hem verbaasd aan en zei: “Laat me maar even. Ik kom zo terug. Dit wordt me echt even te veel.” “Oké, zei Henri. Kan ik iets voor je doen?” “Blijf bij Mark. Het ligt niet aan hem. Het komt gewoon even koud op mijn dak, weet je.”, zei Belle. “Ik snap het”, zei Henri, en hij liep door naar buiten.

Wijze vaders.
“Zo, dus daarom kwam je zo verantwoordelijk op me over!”, zei vader Gomez. “Je bent zelf vader! Je straalt die verantwoordelijkheid uit jongen! Ik kan me wel voorstellen dat dit niet gemakkelijk zal zijn voor Belle. Misschien moet je haar maar even de tijd geven om na te denken. Het is niet niks om ineens een vriendje te hebben met levenservaring.” Mark keek hem begripvol aan en zei: “Dus u denkt dat ze wel bij draait?”, “Dat denk ik wel. Eet maar eens lekker je lunch op. Je zult wel honger hebben van al dit gedoe.” “Ja dat klopt”, zei Mark. De moeder van Belle zei iets in het Spaans tegen vader Gomez. Mark verstond niet wat ze zei, maar aan de toon van haar stem klonk het alsof moeder Gomez het niet eens was met een aantal dingen. “Volgens mij maakt moeder zich zorgen!”, zei een van de vrienden van Mark. Mark keek hem verschrikt aan “Alsof hij mijn gedachten kan lezen!”, dacht Mark.

Wachten duurt altijd te lang.
In stilte zat Mark daar zo wat te eten. Intussen spraken meneer en mevrouw Gomez in het Spaans met elkaar. Mark verstond er niets van en dat gaf hem nog veel meer frustratie. Zijn vrienden probeerden hem op te beuren door wat flauwe grapjes te maken. Mark kon op dat moment maar aan  een ding denken. Hij wilde zijn dochtertje even spreken. Hij pakte zijn mobiele telefoon en ging bellen. “Ga je Emma bellen?”, zei Henri. “Ja, ik wil haar gewoon even horen”, zei Mark. “Doe maar jongen. Het zal je even goed doen.”, zei Henri. “Hallo met Mark! Mag ik Emma even?”, zei Mark. “Ja natuurlijk jongen. Alles goed daar?”, zei oma aan de telefoon. “Niet zo best. Ik wil gewoon even Emma haar stem horen.”, zei Mark. “Hallo papa!”, klonk het aan de andere kant van de lijn. Een glimlach kwam bij Mark op zijn gezicht en hij zei: “Wat leuk dat ik je even kan horen kleine meid! Ik mis je!” Op de achtergrond hoorde Mark meneer en mevrouw Gomez praten.

Ah, je bent vader!
Hij zag in zijn ooghoek dat mevrouw Gomez dichterbij kwam. “Ah! Usted es el padre!”, en ze klopte hem op zijn schouder. Mark keek omhoog en zag aan haar gezicht dat voor het eerst vriendelijk keek. “Muy bien!”, zei ze vervolgens en ze liep naar binnen om Belle te gaan roepen. De rust keerde een beetje terug in het lijf van Mark en hij zat daar even heerlijk met zijn dochtertje te praten. Aan het eind van het gesprek nam hij afscheid en beloofde de volgende dag weer te bellen.

Zou Belle net zo positief reageren als haar ouders? Het was niet gemakkelijk om ineens te horen dat haar vriendje een kind had. Je leest het volgende keer! http://www.xead.nl/een-zwoele-zomeravond-wat-nu

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.