Wat zijn jullie heerlijk ongeduldig zeg! Niet erg, ik schrijf wel verder! Mijn fantasie gaat vandaag naar Belle. Wat zou ze nu aan het doen zijn? Hoe zal de reis naar Nederland verlopen? Zou ze aan Mark denken, of heeft ze �te veel aan haar hoofd�? Lees met me mee�..

Wil je dit verhaal van begin af aan lezen? http://www.xead.nl/een-zwoele-zomeravond

Even naar Belle.
“Ik heb de jongens weggestuurd pap!”, zei Belle. “Fijn, bedankt. Gaat het met je?” “Ja hoor!”, zei ze aarzelend. “Chica, ven aquí!”, hoorde Belle roepen. Het was moeder. “Sí, espera.”, ze keek haar vader aan: “Mama roept me, ik kom zo terug.” Belle liep naar buiten en ze zag de bezorgde blik van haar moeder. Ze stond in de tuin met haar armen open en zei: “¿cómo estás?” Belle kon niet aan de lichaamstaal van haar moeder weerstaan en ze kroop in elkaar. Ze accepteerde de heerlijke knuffel en begon te huilen. “Que verlo de vuelta.”, zei moeder en ze bedoelde: “Je ziet hem wel weer terug.”

Spanningen.
Belle stond daar even veilig bij haar moeder uit te huilen. Wat was er veel gebeurt in deze ochtend. Het was alsof ze in een paar uur tijd, de liefde van haar leven had ontmoet, en weer had kwijtgeraakt. “Zou hij me weer willen zien? Zou hij niet boos zijn op me? Het was eigenlijk niet zo netjes van me om hem weg te sturen. Het liefst had ik hem toch nog even geknuffeld. Het voelde zo goed vanmorgen.” Tegelijkertijd bedacht ze hoe het zou zijn om Mark in Nederland te ontmoeten. Hij ging tenslotte over een paar dagen ook weer terug. Ze waren dan allemaal in Eindhoven. “Hoe zou zijn dochtertje er uit zien? Wat zou hij nog meer te verbergen hebben? Was hij nu eerlijk geweest, of was dit allemaal een leugen om eens lekker vreemd te gaan op vakantie?”, bedacht ze zich. Belle geloofde niet dat Mark “naast het potje piste” en ze keek haar moeder aan.

Zonder woorden.
Belle’s gedachten dwaalden af naar Mark, en hoe het was geweest om met hem te zwemmen in de nacht. Ze waren gaan “skinny dippen”, zo spannend! En die heerlijke ochtend, met al die ondeugende dingen die ze hadden gedaan. Dat kon toch allemaal geen leugen zijn? Ze voelden elkaar zo goed aan! Het was zo vertrouwd! “Maar hoe kan ik hem weer ontmoeten? Ik heb geen adres van hem?”, en het was of moeder haar gedachten kon lezen, want ze stopte Belle het stukje karton toe, waar Mark daarstraks zijn adres op had geschreven.

Een glimlach.
Belle keek naar wat haar moeder haar gaf en ze liet haar armen los om het te pakken. Ze las de naam van Mark, zijn adres, zijn e-mailadres en zijn telefoonnummer. Ze keek haar moeder aan en haar ogen glinsterden van geluk: “Gracias madre!”, zei ze met trillende stem. Met een glimlach op haar gezicht keek ze in de richting van haar vader. Hij kwam juist naar buiten gelopen en zag zijn dochter staan met het briefje in haar hand. “Mama gaf me het adres van Mark.” “Ik ben blij voor je meisje. Het zou ook zonde geweest zijn als je hem nooit meer zou zien. Het is de eerste keer dat ik jou zo op je gemak heb gezien bij een jongen.” En vader, die intussen vlakbij Belle stond, strekte zijn arm uit naar zijn vrouw, en zo ontstond een groepsknuffel. Wat een liefde bestond er in dat gezin.

Inpakken.
“Vind je het goed als ik hem op ga zoeken als we in Nederland zijn?”, zei Belle. “Natuurlijk meisje”, antwoordde haar vader. “Maar nu moeten we even samenwerken en wat spulletjes gaan inpakken. Als het lukt wil ik vanavond nog vertrekken. Dan zijn we morgen rond de middag in Nederland.” Hij knikte naar zijn vrouw en die begreep meteen wat hij bedoelde. In de volgende twee uur was het liefdevolle gezin volop bezig met alles in te pakken voor de reis. Vader sloot zijn bakkerij en hing een briefje op de deur: “cerrado temporalmente!”, stond er op. Het brood dat over was pakte hij ook in, dat zou goed van pas komen onderweg. Wat er over was kon hij aan zijn familie in Nederland geven.

Opa aan de telefoon.
Laat op de middag ging opnieuw de telefoon in huize Gomez. Opnieuw was het opa. Vader nam de telefoon op en stond even wat te praten. In spanning wachtten Belle en haar moeder af wat er gezegd werd. Ze konden het niet zo goed verstaan, want vader sprak meestal wat mompelend en in dialect met opa. Aan zijn gezicht te zien, leek het er op dat het niet meer zo negatief was als ze verwachtten. Na het gesprek keek vader zijn “favoriete” vrouwen aan en zei: “Oma is nu stabiel. Ze gaan haar morgenmiddag operen. Als de reis goed gaat, kunnen we haar nog voor de operatie bezoeken.”

Buen viaje!
Tegen de avond was de auto volgeladen met alles wat nodig was. Voor een slaapplaats hoefden ze niet te zorgen. Het gezin kon gemakkelijk terecht in het huis van opa en oma. Snel nam Belle nog even het shirt mee dat Mark had laten liggen. Ze pakte het met beide handen vast en bracht het naar haar neus. “Heerlijk!” Het rook nog helemaal naar Mark. Ze hield het stevig vast en sloeg het om het kussen dat ze mee nam in de auto. In haar handbagage had ze het stukje karton gestopt met het adres van Mark. “Zou hij ook aan mij denken?” Ze zwijmelde heerlijk weg bij de gedachte dat ze hem weer zou gaan ontmoeten. “Zou het weer zo fijn zijn om hem vast te houden? Zouden de kriebels in mijn buik terugkomen als ik hem zie?” De kriebels die ze nu in haar buik had, verklaarden dat ze in ieder geval genoeg gevoelens had voor deze jongen.