Op een terrasje eindigde het vorige keer. Mark had zijn hoofd weer vol van Belle en met wat hij met haar had beleefd. Nu is het een kwestie van tijd, tot hij haar weer kan zien. Zou hij haar wel weer zien?

Wil je dit verhaal van begin af aan lezen? klik hier

Kleine meid.
Aan het eind van de middag, waar een hoop werd gelachen met zijn vrienden, besloot Mark dat hij even met zijn dochtertje wilde bellen. Hij excuseerde zich, stond op om vervolgens om te draaien, en liep in de richting van het strand. In zijn hoofd spookte nog even de gedachte rond dat hij Belle weer ging zien. Met die positieve gedachte nam hij zijn telefoon en zocht het nummer van zijn zus op. Zijn zus zou namelijk vandaag oppassen. Hij drukte op de groene knop van zijn telefoon en wachtte op gehoor. “He Mark! Hoe is het daar in het warme zuiden?”, klonk het aan de andere kant van de lijn. “Heb je al heimwee?” “Een beetje wel ja!”, zei Mark, en hij vervolgde: “Hoe is het met mijn kleine meid? Is ze jou al beu, tante Mariska?” “Mij, beu? Wat denk je zelf! Ze kan mij toch niet beu zijn? Ik ben haar favoriete tante, haha!”, zei Mariska. “Je bent de enige tante, zul je bedoelen, haha! Maar even serieus. Ik denk dat ze papa toch wel een beetje mist hoop ik?” “Ze vraagt de hele dag wanneer papa thuis komt, dus maak je maar geen zorgen Mark. Wil je ze even aan de lijn?” “Ja, graag!”, zei Mark. “Hoi papa! Wanneer ben jij thuis?”, viel de kleine Emma meteen met de deur in huis. “Ben jij al bruin genoeg? Tante Mariska zegt dat jij terug komt als jij bruin genoeg bent!” “Nog twee daagjes en dan ben ik bruin genoeg!”, zei Mark met een glimlach. “Eet jij wel je boterhammetjes op?” “Dat moet ik van tante Mariska, anders krijg ik niets lekkers! Tante Mariska is wel een beetje streng papa.” “Dat is niet erg kleine meid! Tante Mariska zorgt goed voor jou.” “Papa!”, zei Emma. “Ja meisje?” “Ik vind jou lief!” Mark werd er helemaal stil van en zei: “Jij bent ook lief. Ik ben blij dat ik even met je kan kletsen.” En Emma zei vervolgens: “Ga je nou weer in de zon liggen? Dan ben je misschien sneller bruin!” Tegen deze kinderlogica kon Mark niet op en hij zei: “Natuurlijk ga ik weer zonnen. Dag Emma!” “Dag papa! Doe je de groetjes aan gekke Henri?” “Doe ik! Doei!” “Doei”.

Gekken Henri!
Mark liep terug naar het terras en zag dat iedereen aanstalten aan het maken was om te vertrekken. Een van de meiden vroeg netjes om de rekening en er werd een bult met geld in een glas gestopt. “Is dat wel genoeg? Klonk een bezorgde stem. “Ja joh! Dat is meer dan genoeg, en nog een dikke fooi ook!” De aandacht ging meteen naar Mark toen hij hardop zei: “He gekke Henri! Je krijgt de groeten van Emma!” Henri keek lachend in de richting van Mark en zei: “Dank je! En van Mariska niets zeker?” Mark wist dat Henri al jaren een beetje gek op Mariska was, maar ze scheen zich niet zoveel bezig te houden met jongens. “Nee, helaas jongen! Nog niet!” “Ben jij een beetje gek op zijn zus?”, zei een van de meiden. Henri begon te blozen en zei: “Was maar een grapje.” “Jaja! Jij houdt wel van zo'n mooi blondje hé? We zullen haar wel eens aan de tand voelen over jou! Het wordt tijd dat Mariska ook eens een leuke jongen aan de haak slaat.” Henri reageerde in zijn verlegenheid maar niet en liep naar Mark. “Hoe was het met Emma?” “Ja goed hoor. Ze vroeg of ik al bruin genoeg was. Mariska heeft haar wijsgemaakt dat ik hier blijf tot ik bruin genoeg ben.”, zei Mark met een glimlach. “Haha! Die Mariska toch. Ze is een leuke tante voor Emma.”, zei Henri. “En wie weet een leuke vriendin voor gekke Henri toch?” Henri glimlachte en sloeg zijn arm om de schouders van Mark. “Wij gaan er nog een paar gezellige dagen van maken hier Mark!”

De hele club liep daarna over de boulevard. De gezellige sfeer zat er in. Er werd volop gelachen en de romances die hier en daar waren ontstaan op het terras zetten zich voort richting strand. Verderop aan de rand van het water lag een boot. In de buurt van die boot stond een hoop jeugd, die zich opdrongen om op een banaan te gaan zitten. Je kent ze wel, zo'n grote gele rubberen opblaasbare banaan. Met zes man ging het clubje dat zich zo op stond te dringen op de banaan zitten. De glimlach op het gezicht van de mannen op de boot waren verraderlijk lollig. Aan heel hun houding kon je aflezen dat ze plezier hadden in dit werk. Dit had zijn uitwerking op de club jongens en meiden die nu aan kwam gelopen. Het duurde daarom niet lang tot een van hen riep: “Zullen we dat ook gaan doen?” En de reactie daarop bleef ook niet lang uit want de volgende vrolijke vogel riep: “Ja gaaf man!” Zo gezegd zo gedaan. Er werd met veel plezier gekeken naar hoe zes jonge heren van de banaan af vielen. “De jongens tegen de meiden!”, werd er in de groep geroepen. “Ja, de jongens tegen de meiden, gaaf!” Zonder enkele tegenspraak werd de pas versneld en de hele groep liep over het strand op de parasol af, waaronder een man zat, die er uit zag alsof hij dit allemaal organiseerde. “Diaz!”, zei de man met een ondeugende glimlach. Hij had een lach op zijn gezicht alsof hij al voor zich zag hoe dit stelletje ongeregeld van de banaan af donderde, de zee in. “Habla Hollandais?”, vroeg Mark, die het voortouw nam. “Poco!”, zei de man vriendelijk. “Wij willen op die banaan, kan dat?” “Si, no problema!” De man liet vervolgens een bord zien met daarop de prijzen en de mogelijkheden. Met handen en voeten maakte de man duidelijk dat de groep in tweeën gesplitst moest worden, maar dat was geen probleem, want dat was precies wat ze wilden! De jongens tegen de meiden! “Ah, chico's contra chica's!”, lachte de man, en hij keek daarbij naar zijn collega's die juist met hun boot terug kwamen gevaren.

Chico's contra chica's.
De groep die voor hen was, kwam lachend uit het water. Een van hen riep: “Dat is echt leuk! Gaan jullie ook?” De groep meiden, die het eerst wilden gaan, knikten bevestigend. Zwemvesten werden overgedragen en de jongens maakten nog een foto van de grappig uitziende dames. De dames balden hun vuisten om even te provoceren dat ze toch echt de beste zullen zijn. Onder luid gejoel van de jongens stapten de meiden op de banaan. Henri kon het niet laten om even te fluiten op het moment dat de achterste dame haar ronde billen showde voor de jongens. Wat hadden ze een lol! De boot aan de voorzijde lag nog rustig in het water. De meiden giebelden en keken regelmatig om naar de jongens of ze wel bekeken werden. De man achter het stuur van de boot keek ondeugend om en drukte intussen stiekem de gashendel naar voren. De jongens hadden nu helemaal lol, want de meiden waren hier geen van allen op berekend en plonsden met hun hele lijf in het water. Een gegil en gegiebel steeg op uit het water, toen ze weer boven kwamen. De jongens stonden te juichen van geluk. “Haha! We hebben nu al gewonnen!” Maar de meiden schrokken hier niet van terug en stapten vrolijk weer op de banaan. Even later trok de boot rustig de banaan voort en de meiden deden er alles aan om goed vast te houden. Deze keer stonden de jongens gespannen toe te kijken. Ze zagen het positieve van deze strijd in en moedigden de dames aan. “Kom op! Goed vasthouden!”, en dat was precies het moment waarop de kapitein van het bootje het roer omgooide. Alle meiden donderden opnieuw in het water.

En nu de jongens!
Chico's! Riep de man in de boot, toen hij even later terug aanmeerde. De jongens renden naar de banaan toe, als of ze rechtstreeks uit “Baywatch” kwamen gelopen. De meiden, die nog uit het water aan het klauteren waren, keken vol verwachting naar wat de jongens zouden gaan klaarspelen op de banaan. Even verrassend als bij de meiden, duwde de kapitein opnieuw de gashendel in. “Plons!”, daar lagen de jongens in het water. De meiden, die zich intussen wat af stonden te drogen, lachten en gierden van plezier. Even fanatiek als de meiden waren, stapten de jongens weer terug op de banaan, met een hoop gestuntel. De lol was niet meer stuk te krijgen bij de dames. De achterste jongen was in dit geval Henri en hij zou geen Henri heten als hij niet even de dame, die haar billen showde, na zou doen. Hij strekte zijn benen en tot verbazing van de dames trok hij zijn zwembroek naar beneden en showde zijn blote kont! De dames vielen bijna op de grond van verbazing en plezier en juist op dat moment duwde de kapitein opnieuw tegen de gashendel. Henri wist niet hoe vlug hij zijn zwembroek omhoog moest hijsen en hield zich gelukkig nog net vast aan het handvat van de banaan. Natuurlijk liet de man in de boot, de jongens net even wat langer veilig op de banaan zitten voordat ze een tweede keer er af vielen. Wat waren ze goed, die jongens! Ze hadden met vlag en wimpel gewonnen van de dames!

Klik hier voor het vervolg

Word fan