De reis naar Nederland gaat beginnen! Wat staat Mark en zijn vrienden allemaal nog te wachten. Zou het allemaal volgens plan verlopen? Hoe zouden ze in Nederland aankomen? Ze willen nog feesten bij aankomst, maar kan dat ook? Je leest hier het vervolg van de zwoele zomeravond....

Wil je dit verhaal van begin af aan lezen? klik hier

De volgende ochtend werd Mark al vroeg wakker. De zon scheen door een kier van de tent waar hij, op een nacht na elke Spaanse nacht had doorgebracht. Die ene nacht was toch wel de enige nacht die hij zich altijd zal blijven herinneren. Versuft keek hij om zich heen en zag twee grote reistassen naast zijn slaapzak staan. Ze zaten tot de nok toe gevuld met kleding, lekkere Spaanse dingen en souvenirs voor het thuisfront. Mark stond op en startte meteen zijn ochtendgymnastiek door de twee zware tassen op te tillen en buiten de tent te zetten.

Tot zijn verbazing was hij niet de enige die al wakker was. Aan tafel zat Henri aan een ontbijtje. Hij zag er fris gewassen uit en naast zijn stoel stonden eveneens twee grote bolle volgepakte reistassen. Hij was er al klaar voor en keek naar zijn goede vriend Mark: "Heb je honger Mark? Ik heb nog een stuk stokbrood voor je! Van morgen vers bij de bakker gehaald!" Mark keek hem vol verbazing aan en zei: "Bij de bakker? Is Belle weer thuis dan?" "Nee helaas jongen. Hier op de camping hebben we ook een bakkertje!"

Mark schudde even met zijn hoofd en zei: "Oh ja, natuurlijk. Dat was ik even vergeten." Mark ging gezellig naast Henri zitten en maakte een stokbroodje met paté klaar. Hij nam een koud glas “leche”er bij en genoot van zijn laatste Spaanse ontbijt. Henri, die stilzwijgend naast hem zat, keek zijn beste maat aan en zei: “Dat was me de vakantie wel hè?” “Jazeker. Het was heerlijk, maar ook weer frustrerend dat ik Belle uit het oog verloor.”, zei Mark. “Dat zou ik zomaar niet zeggen hoor, want die meid ga je echt nog wel zien. We hebben in ieder geval genoeg plezier beleefd de laatste dagen. Ik vond het erg gezellig! Nu de terugreis nog.”, zei Henri. “Ja, wat zullen we daar allemaal beleven met die gekken in de bus.”, zei Mark.

Die middag bestond uit het schoonmaken van de tenten en het opruimen van de laatste rotzooi rondom de plaats waar de heren zich hun verblijf in Spanje hadden opgehouden. Er stond wat tegenover natuurlijk: Een teruggave van de borg. Ze hadden netjes hun borg betaald aan de receptie bij de camping en het was wel zo fijn om deze terug te krijgen. Zo konden ze met zijn allen nog een heerlijke avond hebben in Nederland bij hun terugkomst. Ze hadden plannen om nog een laatste avond samen te gaan barbecueën bij Mark thuis. De kleine Emma en zijn zus Mariska zouden daar ook bij aanwezig zijn.

Er was niets op aan te merken toen de heren klaar waren met schoonmaken. Ze kregen dan ook netjes hun borg terug. Blij met deze gedachte liepen ze naar de plaats waar de reisbus hen zou ophalen. De meiden die ze tijdens de vakantie hadden leren kennen stonden al te wachten en glimlachten naar de jongens die ze geschaakt hadden van de vier. Na wat geschuifel op de stoeprand stonden ze allemaal weer bij elkaar en praatten nog wat na over de avond er voor. Even later kwam de bus voorgereden. De buschauffeurs hielpen de jongeren met het inladen van hun tassen en koffers en met een hoop positieve energie stapten er zo'n veertig zongebruinde jongens en meiden in. “Op weg naar Nederland!”, riep de buschauffeur door de intercom, nadat hij wat saaie regels uitlegde. Uit de bus klonk een luid gejoel en er werden wat liedjes gezongen.

Hier en daar ontstonden al nieuwe romances in de bus. Jongeheren gaven jonge mooie zongebruinde dames juist de aandacht die ze wilden. Er werd heel wat gehusseld met zitplaatsen en na een paar uur zat alles door elkaar. Het was een gezellige boel. Toch werd deze gezelligheid ineens doorbroken. De bus remde fors en stond vervolgens even stil. Nietsvermoedend gingen de jongelui verder. Toen de bus toch wel erg lang stil stond keken een paar suffe gezichten naar de buschauffeur. “Het raam is kapot! We hebben een botsing gehad!”, riep een meisje dat voor in de bus zat. Schijnbaar had de buschauffeur te laat geremd voor het verkeerslicht en dat had gezorgd voor een verkeersongeval. De buschauffeur verzocht iedereen via de intercom om rustig te blijven zitten. Hij zou de bus naar een parkeerplaats rijden waar hij met de bestuurder van de auto voor hem wat dingen zou regelen.

Geschrokken van wat er gebeurt was werd het stil in de bus. Er werd nog wel wat gepraat, maar de onstuimigheid was er toch echt af nu. Toen de bus op de parkeerplaats aan kwam stapte iedereen uit. Henri nam zijn bal mee naar buiten en liep vrijwel meteen naar de voorkant van de bus. Hij ging met de bal onder zijn arm naast de barst in de voorruit staan. “Maak even een foto van me! Leuk voor het nageslacht!”, lachte Henri. Mark, die de humor er wel van in zag, pakte zijn fotocamera en maakte een paar foto's. De buschauffeur kon er eerst niet zo mee lachen, maar toen hij Henri met de bal zag staan verscheen er gelukkig een glimlach op zijn gezicht. “Mag ik even jullie aandacht?”, zei de buschauffeur met luide stem. “We kunnen helaas niet verder rijden. De reisorganisatie zal zo snel mogelijk een andere bus sturen naar hier, zodat we verder kunnen reizen. Ik kan er niets aan doen helaas. Jullie krijgen van mij allemaal dertig Euro want we zullen hier nog wel even moeten verblijven.” “Hoe lang gaat dat dan duren?”, vroeg een andere jongen. “Ik denk dat dit toch wel een hele dag gaat duren, want de bus die ons op komt halen is zojuist vertrokken uit Nederland. Het geld krijg je van mij, omdat ik het heel vervelend vind voor jullie. Het kan me eigenlijk niet eens schelen of ik het wel terug ga krijgen van de reisorganisatie. Ik voel me al schuldig genoeg namelijk.” De buschauffeur boog zijn hoofd naar beneden en droop af.

Wat een tegenvaller was dit! Dit zou heel het thuiskom feestje gaan verpesten! Toch was het al snel vergeten. De lol zat er al weer vlug in, want ze waren de Spaanse grens nog niet over. “We hebben nog een dagje meer Spanje!”, werd er al snel geroepen. “Kom we gaan kijken of hier drank te krijgen is!” De angst voor de buschauffeur dat de jongeren boos op hem zouden zijn, was al snel voorbij. Hij nam een strandstoel uit de laadruimte en ging lekker in de zon zitten.

klik hier voor het vervolg

www.sjoerdjong.nl

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.