Het was aan het strand dat ze hem leerde kennen. In een ideale omgeving van een warm vakantieland, Spanje. Wat wilde hij van haar? Wat wilde zij van hem?

Espana te quiero!
In een mooi warm vakantieland, ver van ons koude kille Nederland vandaan, lag een goed gespierde knappe jongen op zijn handdoekje aan het strand. Hij was met vrienden op vakantie in Spanje. Die dag koos hij er voor om eens een dagje voor zichzelf te nemen terwijl zijn vrienden naar een pretpark gingen. Hij besloot eens lekker te genieten van de zon en op zijn handdoekje aan het strand te gaan werken aan zijn kleurenschema. “Wat is dit land toch heerlijk!”: zei hij tegen zichzelf. Hij nam een flinke slok water en keek naar de zee. Het volgende moment betrapte hij zich er op dat hij rennend de zee in was gegaan en een heerlijk verfrissende duik had genomen. Toen hij boven water kwam keek hij naar het strand. Het was een rustige ochtend en het leek wel of er even geen enkele toerist te zien was. Het leek er op of er alleen maar Spanjaarden op het strand lagen. “Geweldig!” :zei hij tegen zichzelf. “Eindelijk even verlost van die brutale Nederlanders!”.

En toen gebeurde het.
Langzaam liep hij het water uit en zocht naar de plaats waar hij zijn handdoek had achtergelaten. Door de stroming van de zee was hij een beetje afgedreven en met een glimlach kwam hij er achter dat hij toch wel wat meters verder was dan dat hij had gedacht. Zijn oriëntatiepunt, een ijstentje, was nu bijna 100 meters verderop. Dan maar even over het strand slenteren. In gedachten keek hij naar de mensen die aan het strand lagen. “Die Spanjaarden vinden het heel normaal om ’s ochtends te gaan zwemmen” :dacht hij. Even verderop werd zijn aandacht getrokken door twee grote bruine ogen die hem aankeken. De ogen keken hem recht aan, alsof ze hem kenden. De opvallende Nederlander keek in de richting waar zijn aandacht naar toe ging. En toen zag hij haar voor het eerst. Ze stond op en streek met twee handen door haar mooie lange bruine haren. Ze had een exotisch uiterlijk en ze was bijzonder mooi. Haar haren dansten in de zilte zeewind en ze kneep haar grote bruine ogen een beetje dicht toen een windvlaag wat zand opbliezen. Dat was het moment voor de jongen dat hij zijn ogen niet meer van haar af kon houden.

Wat doe je dan?
Aarzelend liep hij richting zijn handdoekje: “Zou ik haar aanspreken? Praat ze wel Nederlands? Misschien kent ze allen Spaans, of is ze wel van een totaal andere afkomst?” Al denkend en starend naar het mooie meisje dat hij zojuist voor het eerst zag liep hij verlegen terug naar zijn fles water. Hij had dorst gekregen van de duik in de zee en wilde wat gaan drinken. Hij pakte zijn fles en draaide de dop open. Even was hij afgeleid van het mooie meisje dat hij zojuist had gezien. Even was zijn gedachte bij een oerinstinct, dorst. Terwijl hij de fles aan zijn mond zette bemerkte hij dat de zon, die zojuist nog recht in zijn gezicht scheen, plaats had gemaakt voor schaduw. Licht geïrriteerd keek hij op en zijn oog viel op een bikinitopje dat gevuld was met de mooie rondingen van een jonge vrouw. Geschrokken keek hij verder omhoog en herkende het gezicht waar hij zojuist naar staarde voor hij toegaf aan zijn dorstigheid.

Wie was ze?
Zijn eerste reactie was: “Sorry” en daarmee doelde hij op het feit dat hij naar haar bikinitopje had gekeken. Hij voelde zich opgelaten en dacht bij zichzelf: “Ze zal wel denken dat ik weer zo’n jongen ben die op een ding uit is, seks.” Ze keek hem aan en zei: “Geeft niet. Ik stond ook ineens voor je”. In zijn ogen was geruststelling te lezen door deze woorden. “Ze spreekt Nederlands. Ze vond het niet erg dat ik naar haar borsten keek. Wat is ze mooi van dichtbij.” Helemaal verward, en nog steeds onder de indruk van het feit dat dit mooie meisje nu ineens voor hem stond, plaatse de jongen zijn handen naast zijn lichaam om vervolgens op te willen staan. “Blijf lekker zitten joh! Mag ik naast je komen zitten?” :zei ze. “Nu weet ik helemaal niet meer wat ik moet zeggen. Wat komt ze ineens dichtbij! Dat had ik niet verwacht!” :dacht hij. Zonder wat te zeggen schoof hij op. Hij keek naar zijn handdoek en deed zijn best om de handdoek wat rechter te leggen. Terwijl hij dit deed besefte hij dat hij met zijn natte zwembroek er voor had gezorgd dat zijn handdoek nu ook nat was. Hij greep naar zijn tas en wilde er een andere handdoek uithalen. “Doe geen moeite. Ik ga zo wel zitten. Dat wordt vanzelf droog.”

En daar zaten ze dan.
De mooie brunette kwam naast hem zitten en keek hem aan. Zijn groene ogen glinsterden in de Spaanse zon. Ze zaten daar even zwijgend en stil, zonder iets te zeggen. Op het moment dat de blik van het meisje verplaatste naar de zee deed de jongen zijn mond open en zei: “Ik dacht dat ik de enige Nederlander was hier op het strand vandaag”. Het meisje keek hem lachend aan en zei: “Misschien ben je dat ook?” “En jij dan?” :zei hij. “Ik spreek misschien Nederlands, maar ik ben het niet hoor.” “Oh?” zei hij geïnteresseerd “Waar kom jij vandaan dan?”. “Hier uit Spanje. Ik ben hier opgegroeid.” “Mijn vader is een Nederlander en is hier naartoe gekomen toen hij met mama is getrouwd.” “Leuk!” was het enige dat hij op dat moment kon bedenken. “Nou, niet altijd, want een deel van mijn familie woont in Nederland en die mis ik wel vaak.” Afgeleid door haar mooie exotische uitstraling zei de jongen: “Je hebt mooie ogen”. “Dank je” :zei ze, en ze bloosde een beetje. De stilte viel opnieuw en ze keken elkaar verlegen aan.

Hoe zou dit verder gaan? Zullen ze vriendschap sluiten? Zullen ze verliefd worden op elkaar? Wie weet, volgende keer!
http://www.xead.nl/een-zwoele-zomeravond-ze-keken-elkaar-verlegen-aan-en-toen-