Het leven van een werkloze ex-dictator is niet gemakkelijk. Zeker als je in het buitenland bent zonder bezittingen.

Hastnied heeft een bijzondere baan.  Hij is een dictator.  Hij had het vak geleerd van zijn wijlen  vader, die Hastnied geheel volgens de traditie vermoord had om die felbegeerde baan te krijgen. En zo ging het lange tijd goed. Echter door dat vervloekte Internet was het volk van Slegtbstur in opstand gekomen.
Tegen hem! Hij die zo weinig van zijn volk vroeg.  Wat was er nu mis mee om  driekwart van inkomsten aan hem te geven?  Oké, hij had soms een paar mensen laten ophangen wegens foute uitspraken. Maar dan nog. Hij moest ook leven, hoor!  En hoe gaat dat zonder die heerlijke champagne en kleden geborduurd met goudbrokaat?  En die lekkere truffeltjes?
Daar zou hij nu achter komen, bedacht hij somber.
Hij had lont geroken toen de eerste opruiende berichten verschenen op dat Facebook. Hastnied had gezien hoe het met de andere tirannen verging.  Ofwel moesten ze een paar toegevingen die het volk waarschijnlijk maar eventjes susten, of ze werden vermoord door door hun blijkbaar niet zo dankbare onderdanen.
En op een dag zag hij een meute mensen voor zijn poort staan. Die poort wilden  ze duidelijk koste wat het koste openbreken.  Ze schreeuwden ook revolutionaire leuzen zoals, “Slegtbstur haast aan de afgrond!” , “Weg met Hastnied!’ en nog meer met explicietere details over wat ze gingen doen met hem.
Hastnied verspilde dan ook geen moeite met maatregelen te nemen. Die kostten alleen maar geld of erger nog, zijn leven!

Gelukkig had hij zich hierop voorbereid. Hij blafte zijn bedienden toe zijn valiezen te vulllen met belangrijke bankdocumenten en nog meer contanten.
Hij rende snel naar de vrouwenkamer.  Het stikte daar van de vrouwen.
‘Het spijt me, lievelingen.  Maar ik moet gaan vluchten, vaarwel!’ zei hij en hij gaf elk van hen een afscheidskus.

Na een half uur maakte hij zich klaar om te vertrekken.
‘Alsjeblieft, ga niet. Wat zijn we zonder jou?’ smeekten zijn vrouwen.
‘Dat weet ik niet maar ik weet donders goed genoeg wat jullie zijn als ik hier nog blijf. Weduwen!’
Begeleid door snikgeluiden rende Hastnied naar de geheime gang. De geheime gang staat in het standaard handboek “Hoe word ik een succesvolle tiran voor dummies”.
Daar stond zijn valies al klaar, een vluchtige blik erin bevestigde dat alles in orde was.
Hij trok zijn vermomming aan en schoor zijn baard en krullen af.  Snel nog rennen door de gang.
Eenmaal eruit hield hij een taxi aan die hem zou brengen naar het vliegveld. Daar aangekomen was het een eitje, het grootste deel van het personeel was al weggetrokken naar zijn paleis.
Hij toonde zijn valse identiteitskaart aan een groentje.  Hij mocht gaan. 
Hij wist al waarnaar hij zou gaan. België! Het land van chocolade en onoplettende agenten. Gelukkig  kende Hastnied zo zijn talen.

‘Wat zegt u?!’ bulderde Hastnied in volmaakt Belgisch. Iedereen in de aankomsthal keek naar hem om, wat was dat voor een onbeleefde kerel?
Maar dat  kon hem niet veel schelen, belangrijker was zijn valies.
‘Het spijt ons.  Maar blijkbaar is uw bagage op het verkeerde vliegtuig gezet en zo kwijtgeraakt. We zullen een melding sturen naar de passagiers op dat vliegtuig,’ zei een vrouw op een afgemeten toon.
Hah, alsof er iemand is die 12 miljoen vrijwillig zou teruggeven dacht Hastnied verbitterd.
‘Bent u verzekerd?’ vroeg die vrouw met nu een verveelde toon die op geen enkele manier medelijden suggereerde.
‘Nee maar hopelijk u wel. Want ik ga u kapot procederen daar kunt u zeker van zijn! Al mijn geld zat daar in!’ dreigde Hastnied wat hij misschien niet had mogen doen.

Als de vluchtassistente nog enig medelijden had dan was dat nu compleet verdwenen.
Ze plukte aan haar nagels.
‘Zozo, procederen? En met welk geld als ik vragen mag?’ zei ze venijnig.
Op dat moment wist Hastnied dat hij verloren was. Hij was gedoemd om voor eeuwig rond te dwalen als een arme bedelaar, als een schim van zichzelf.
Hij begon zachtjes te wenen en bleef dat doen tot hij werd weggeleid door de beveiliging.
‘Zo triest, nietwaar?’ zei de dame met een glimlach naar haar grijnzende collega. Er bestonden nog andere marteltechnieken dan die Hastnied kende.  En dat had hij net ondervonden.

Hastnied was al een paar dagen op straat. Zijn geschoren baard was aan een terugkeer bezig.  Er zaten gaten in zijn geliefkoosde pak.  Hij was er dus op zijn zachtst gezegd beroerd aan toe.
Wat ook niet hielp was dat hij net in een gejatte krant las hoe zijn ex-onderdanen alle kostbaarheden hadden geroofd.  Ze stonden  nog daarmee voor de foto te poseren! Woedend spuwde hij op de foto van die grijnzende mannen en smeet de krant weg.  Die maakte een zwakke vlucht en viel voor zijn voeten.
Hij legde zijn hoofd in zijn handen.  Wat moest hij doen?  Het was blijkbaar crisis in dit vervloekte land en het was moeilijk om  –Hastnied huiverde-  werk te vinden.
Hij gluurde even door zijn vingers en wat hij zag deed zijn hart even een paar slagen overslaan.
Er stond in de krant een advertentie van een uitzendbureau.  Ze zochten nog mensen en hun kantoor was vlakbij!

Hij moest zich snel opknappen! Hij pakte een scheermes van een dronken zwerver en schoor alweer die wildgroei van zijn kin af.  Die dronkaard reageerde daarop met een halflege fles (Hastnied is altijd een pessimist geweest) te zwaaien en een paar onverstaanbare keelklanken uit te stoten ten teken dat hij het daarmee niet eens was.
Hastnied gaf hem het mes terug en ging snel weg. Nu het pak nog. Hij sloop een kleerwinkel binnen en keek eens goed rond.  Er was helaas beveiliging maar gelukkig in de gedaante van een agent die aan het knikkebollen was.
Hoe zou hij dat nu aanpakken?
Hij zag een corpulente dame naar de uitgang waggelen, hij kreeg door die aanblik een geniaal maar risicovol idee. Razendsnel knipte hij het etiketje plus de magneet van een donkergijs kantoorpak en stopte dat onopvallend in de broekzak van de dame.
Ongelooflijk! Ze had niets gemerkt en wandelde door de deur.
Onmiddellijk loeiden sirenes die voor chaos onder de klanten zorgden.  De daarnet slaperige agent schoot wakker en snelde naar de paniekerige mensenmassa met die dame als kop van jut.  Ze belemmerde de uitgang en werd bijna platgedrukt tot ze met een handtas een paar klanten wegmepte.  Nu vierde de chaos hoogtij, er brak een gevecht van heb-ik-jou-daar uit.  Die ene agent was lachwekkend.  Binnen een paar seconden werd hij overrompeld terwijl hij met een zeer hese stem om versterking schreeuwde in zijn walkie-talkie.
Hastnied stond het tafereel bewonderend aan te kijken, dit kon je in Slegtbstur niet voor elkaar krijgen, zelfs niet met een leger!
Maar had die bewusteloze agent daarnet niet om versterking gevraagd? Hij probeerde zich te wurmen langs al die zwetende en drukkende lichamen.  Hij begon een idee te krijgen van hoe een sinaasappel in de pers zich moest voelen. Uiteindelijk lukte het hem om zijn pak zonder kleerscheuren uit de winkel te krijgen.
Net op tijd want daar arriveerden de eerste politiewagens al. 

Hastnied rende niet. Dat was de fout die de meeste jonge boeven maakten.  Ze renden altijd weg als ze de politie zagen.  Kan het nog opvallender? Nee, je maakte je rustig uit de voeten.
Toen de agenten gewapend en al idie kleerwinkel binnenstormden was Hastnied al weg.
 

Uitzendbureau
 

‘Dus u wilt voor ons werken?’ vroeg de baas van het bureau.
‘Ja, hoor. Dit is de redding voor mijn arme ik. Ik zal me voortaan aan deze job wijden met alle kracht en passie die ik in mijn zieltogende lijf heb. Dagen en nachten zal ik zwoegen voor uwe genade,gezegend zij  door God, met al mijn zaligheid die ik erin leg,’ schreeuwde Hastnied de gebruikelijke solliciatiekreet die mensen altijd  gebruikten toen ze bij hem aan het solliciteren waren.
Hij wist niet dat het zo vleiend was omdat hun leven afhing van het kleinste woordje.
De man deinsde een beetje angstig achteruit.
‘Juist,’ zei hij en schoof hem van een veilige afstand hem een formulier toe.
‘Invullen en dan teruggeven. Dan zullen we u oordelen of u geschikt bent voor deze functie,’ zei hij met een droge stem als ristelende papieren.
‘Mag ik het hier ook invullen?’ vroeg Hastnied.
De man haalde zijn schouders op.
‘Doe maar, maakt mij niet veel uit,’ zei hij en pakte de krant weer op waarop met grote letters stonden:
“Opstand in kleerwinkel breidt zich uit!”

Er stond een foto in van woedende mensen die kleerhangers naar de politie gooiden. Op de achtergrond kon je de baas van de winkel zien huilen.
Hastnied slaakte een zucht van opluchting toen hij zag dat hij daar niet op stond.
Goed! Nu aan de slag!

Geslacht?
Zo een  tweehonderd mensen zeker?
Ervaring en zo ja welke?
Ja, in sociaal contact met mensen. (Aan een marteltuig is het altijd gemakkelijk praten)
Waar hebt u de vorige keer gewerkt.
In het bestuur van een helaas failliet gegane bestuursvorm.
Wat zijn je sterke punten?
Ik ben stressbestendig en weet mijn kansen te grijpen.
Wat zijn je zwakke punten?
Ik ben soms naïef. Zo had ik dag en nacht gewerkt voor hen en dan kreeg ik de deksel op de neus! Dat stelletje ondankbare rotzakken! (Het laatste in Arabische tekens die hard doorgedrukt zijn op het papier.)
…

‘Eeehh.’ De baas keek verbluft naar de stralende Hastnied.
‘U hebt wel veel fantasie en humor. Dat moet ik u nageven, haha.’
Het leek Hastnied maar beter om niets te zeggen.
‘Maar kom.We weten wel iets voor u te verzinnen,’ zei de man en pakte een paar papieren.
Onder wat onduidelijk gemompel bladerde hij door de papieren.
‘Ik heb gelezen dat u goed in sociaal contact bent en uitvluchten kan verzinnen. Klopt dat?’
Hastnied knikte.
‘Wat dacht u van politicus? Er is weer een partij die leden nodig heeft.’
Hastnied schudde zijn hoofd.
‘Nee, daar heb ik slechte ervaringen mee.’
‘Wie niet?’ zei de man en bladerde verder.
‘Ah! Hier! U zei ook dat u goed was in ongedierte verdelgen, nietwaar?’
‘Klopt.’
‘Dan kunt u gaan werken bij de ongediertebestrijdiging.’
‘Euh, ik bedoelde eigenlijk groot ongedierte. En niet zo’n klein grut.’
‘Oh, spijtig. Maar hier staat dat u vingervlug bent en kan goochelen.’
Dat klopte, met cijfers goochelen vond hij altijd heel leuk.
‘En u hebt ook een duidelijk gevoel voor humor. U kunt in het circus werken als clown. Een  mooie baan, veel contact met kinderen.  Nooit eentonig.  Legaal mensen voor de gek houden en aan het lachen brengen.’ zei de baas.
Hastnied dacht even na.  Hij vond het wel nogal een simpele baan.  En eigenlijk ook een beetje vernederend.  Maar ja, aan de andere kant.  Hij had weinig keuze en als clown kwam je gemakkelijk aan vermommingen, juist? En och, wie weet wordt het wel leuk.
‘Ik doe het,’ zei hij met vastberaden.

En zo ging Hastnied, een ex-dictator bij een reizend circus waar hij nog veel leuke momenten zou hebben.
Maar op een gegeven dag zag niemand hem meer, ze wisten niet waar hij heen gegaan was, wel wisten ze dat een vermomming ontbrak.
Hastnied had genoeg geld gespaard om terug te keren naar zijn land maar dan wel als een gewone inwoner die onder het juk bukte van een tiran waarop het volk had gestemd bij de eerste democratische verkiezingen.
Het zou leuk zijn geweest om te vermelden dat hij snapte hoe erg het was om arm te zijn en voortaan vriendelijk was voor iedereen.
Dat viel dus even tegen.  Hij bleef de mensen maar oplichten en verdiende algauw genoeg geld om de democratische tiran omver te werpen, de mensen beschouwden hem als een held.  En dat duurde zo een paar minuutjes.  Want toen bleek dat Hastnied weer een geniaal belastingsplan had. Geniaal voor hem  toch.
En zo keerde alles weer terug bij het oude, behalve dan voor een vliegtuigmaatschappij.  Op een zeer mysterieuze manier is  er bij het bedrijf ingebroken en 12 miljoen werd gestolen.
Hastnied haatte het om losse eindjes te maken.
Dit is helaas het einde.
 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.