Regelmatig bezoek ik het ziekenhuis. Daar maak je van alles mee. Zo zijn daar ook de vrijwilligers. Petje af, zou je denken, maar ik ben er wel wat anders over gaan denken!

Mijn man gaat altijd met me mee als ik naar het ziekenhuis moet. Dat is heel prettig. Ik heb eerder altijd gebruik moeten maken van een taxi. Gelukkig was het een goed taxibedrijf, die me nooit langer dan een kwartier liet wachten. Dat is niet bij elk taxibedrijf zo. Soms kunnen de wachttijden wel oplopen van een half tot anderhalf uur. Dat is vervelend, je wilt na een bezoek aan het ziekenhuis ook graag zo snel mogelijk weer naar huis.

Maar het taxibedrijf waar ik gebruik van maakte zorgde ervoor dat de wachtijd niet langer dan een kwartier was. De eigenaar van het taxibedrijf kwam desnoods zelf naar het ziekenhuis om me weer thuis te brengen. Maar gelukkig heb ik nu geen taxi meer nodig, mijn man gaat nu met me mee.

Na het bezoek bij de specialist moest ik nog even naar het lab, om bloed te prikken. Voor mij, bij de balie, stond een mevrouw, met een oudere mevrouw die in een rolstoel zat. De mevrouw, ik vermoedde haar dochter, vroeg de oudere mevrouw of ze haar formulier voor het prikken wel bij zich had.

De oudere mevrouw rommelde in haar handtasje en na een tijdje zoeken gaf ze het formulier aan de mevrouw achter haar rolstoel. "Ja, er staat geen naam op", zei ze tegen de oudere mevrouw,:" heb je geen pasje bij je? " De oudere mevrouw knikte en zocht weer in haar handtasje. Daar kwam een ponsplaatje tevoorschijn. "O", zei de mevrouw achter de rolstoel, "heb je er nog zo één!" Ik liet de mevrouw achter de rolstoel de mijne zien. "Er zijn andere nu", zei ik.

Ja, dat wist ze wel, maar er was te weinig tijd geweest om er eerst één te laten maken bij de receptie zei ze. Vreemd dacht ik, een afspraak hoef je hier niet te maken en ze wist immers niet eens dat ze nog een ponsplaatje had? Nou ja, laat maar gaan, ik was aan de beurt en gaf mijn formulieren af.

Ik zou gaan zitten, naast mijn man, maar de mevrouw achter de rolstoel, had de oude dame vlak voor mijn man neer gezet. Ik ging aan de andere kant zitten, wachtend op mijn beurt. De mevrouw die achter de rolstoel liep had een bekende gezien en was elders in de wachtkamer gaan zitten en zat daar te praten met de bekende.

De oude mevrouw zat wat voor haar heen te staren. Toen was ze aan de beurt. De mevrouw die de rolstoel duwde, sprong op en zette haar in het kamertje en kwam terug in de wachtkamer. Haar bekende was nu ook aan de beurt, dus nu zat zij daar alleen. Ik nam haar eens op. Ze keek wat om zich heen, volgens mij in de hoop nog een bekende tegen te komen.

Toen bedacht ik me dat het een vrijwilliger was die de oude mevrouw hier naar toe had gebracht. Zij was helemaal niet met de patiënt bezig, nee ze was hier voor haar eigen sociale contacten.

Ik was aan de beurt, ik stond op, gaf mijn man mijn tasje, hij wenste me nog even sterkte, met een glimlach om zijn mond. Ik bedacht me hoe fijn dit was, al geef ik niet om een prikje, maar het meeleven is gewoon al zo fijn. Na een paar minuten was ik weer terug. Ik zag dat de oude mevrouw met haar begeleidster alweer weg waren.

"Op naar de koffie", zei mijn man. Ja inderdaad, lekker naar huis. Die oude mevrouw zou nu stilletjes op haar taxi wachten, beneden in de hal. Nee een nieuw plaatje maken moest de volgende keer maar, want de vrijwilligster had er geen tijd voor. Ook niet even om een kopje koffie voor mevrouw te halen. De taxi was gebeld en die komt er zo aan.

Jammer dat vrijwilligers zo te werk gaan. Ik pleit voor goed geschoold personeel. Ook de vrijwilligers moeten een opleiding krijgen: Leren omgaan met patiënten. Ik ben mondig genoeg, maar die oude mevrouw, die was helemaal overgeleverd. Triest.

Word fan

Laat een reactie achter

-0

rinajansen schreef op 08 Sep 2010 om 21:59

leuk om te lezen

-0

ineke-vis schreef op 09 Sep 2010 om 17:39

helemaal met u eens. dit werk houdt nu eenmaal in dat je de pati�nten begeleid, en hulp bieden als het nodig is.

-0

Silversparkle schreef op 10 Sep 2010 om 16:03

heel herkenbaar om te lezen!
ik werk zelf in de zorg en ga altijd met iemand mee die begeleiding nodig heeft van en naar het ziekenhuis en bij de specialist.
Er is altijd tijd voor een kopje koffie in het restaurant, hoort er gewoon bij!
maar helaas ook noodzakelijk omdat we vaak een uur op de taxi terug moeten wachten!

-0

yasmina schreef op 13 Sep 2010 om 02:33

merkwaardig. ze moeten gewoon de patienten helpen wat is dat nou weer voor onzin:( dat is wel jammer. maar je artikel is goed!

-0

yasmina schreef op 13 Sep 2010 om 02:33

-0

sweetmizzy schreef op 20 Sep 2010 om 01:32

goed voorbeeld van hoe de maatschappij aan het uit elkaar vallen is. Veel mensen kennen geen inlevingsgevoel en geen medeleven meer.

-0

Mandy schreef op 22 Oct 2010 om 15:20

Je hebt helemaal gelijk! Ik zou alleen vrijwilliger in het ziekenhuis willen worden voor het contact met de patienten, om ze te begeleiden. Helaas denkt de meerderheid er anders over, en dat blijkt nu ook maar weer

-0

annemarie-korstanje schreef op 07 Nov 2010 om 17:26

Inderdaad, als vrijwilliger moet je ook voldoende tijd maken en goed kunnen omgaan met mensen. Vaak zijn er cursussen voor vrijwilligers, die zijn er niet voor niks.

-0

RachelenHans schreef op 20 Nov 2010 om 19:52

Gelukkig zijn er ook mensen die wel een groot hart hebben voor anderen en alle tijd nemen die nodig is, met een glimlach en een bemoedigend woordt. Ik ken iemand die dit onder andere in een hospice deed tot hij ziek werd en zelf in de hospice kwam te liggen.

-0

schreef op 28 Nov 2010 om 16:38

Interesssant artikel, maar wat een triest verhaal. Wat een verarming van de maatschappij op deze manier. Ik begin nu ik zelf ouder wordt zelf erg na te denken over dit soort dingen. je hoort gruwel verhalen over verzorgingstehuizen, voorbeelden zoals jouw verhaal wat teleurstellend is, e.e.a. komt toch wel dichtbij...

Word dan geen vrijwilliger, denk ik dan! als je er geen zin in hebt, bespaar die arme mensen. Afhankelijke mensen vragen er niet om, om alleen maar 'een project' te zijn waar de vrijwillger dan hun 'gouden stoeltje' in de hemel mee wil verdienen en zo hun schuldcomplex afkopen onder het motto 'ik doe iets goeds voor de wereld' !
Doe het uit Liefde of doe het gewoon niet..,..

-0

schreef op 10 Mar 2011 om 11:00

Weer betreft zo'n tragische ervaring een oud iemand! Het is schandalig hoe er in dit land met oude mensen wordt omgegaan en alleen maar, omdat ze niet voor zichzelf kunnen opkomen. Zijn ze ook nog eens grootgebracht met gezag voor een witte jas, dus ze durven hun mond niet open te doen. Ga dan op een koffieclubje in plaats van vrijwilliger te worden! Ik vrees echt voor mijn oude dag! Ben blij met dit soort artikelen die eens een spiegel kunnen voorhouden.