Vooraf: Het volgende verhaal, zij het gedramatiseerd, berust triest genoeg op ware gebeurtenissen. Namen van personen zijn uit het oogpunt van privacybescherming weggelaten of veranderd. Het stemt tot nadenken over de functie en het functioneren van het huidige politieapparaat.

“Dit is de alarmcentrale. Wilt u spreken met de politie, brandweer of ambulancedienst?”
“Onmiddellijk de Politie!”
Kort daarna werd de persoon doorverbonden.
“Wat zegt u? Er is illegaal bij u aangebeld en u heeft de vermeende dader zien wegrennen? Één ogenblik alstublieft.”
De diensdoende brigadier schakelde even de microfoon van zijn headset uit en vermaande zijn collega’s tot stilte. “Jongens even rustig! Ik moet een belangrijke melding opnemen! Het gaat hier om BELLETJE TREKKEN…” Het werd plots doodstil op de afdeling. Één agent liet van schrik zijn koffiemok uit de vingers glippen, die met een harde pets op de grond in stukken uiteen viel. Boze ogen rondom keken hem aan terwijl verscheidene wijsvingers op de monden werden gelegd. “Shssst sukkel!”, voegde een ander hem toe. Terwijl men in spanning toekeek, slikte de brigadier even en schakelde de microfoon weer in.

“U heeft mijn onverdeelde aandacht. Blijft u vooral rustig en aan de lijn. Ik kan mij voorstellen dat u van streek bent door zo’n gebeurtenis. Laat mij vast een paar gegevens van u noteren. Daarna zal ik u onmiddellijk doorverbinden met het wijkteam in uw buurt.”

Pareltjes zweet verschenen op zijn voorhoofd terwijl hij met enigszins verkrampte vingers de gegevens op de computer inbracht. Hij realiseerde zich dat een fout maken bij zo’n belangrijke zaak geen optie was. Veel mensen hadden hem die dag al lastiggevallen met onnozele meldingen over inbraak en zakkenrollerij. Alsof ze niet wisten dat agenten belangrijkere zaken aan hun hoofd hadden. Nu kwam het er echter op aan. Een dergelijk misdrijf, dat je gelijk kunt stellen aan terrorisme dient met de grootst mogelijke nauwkeurigheid te worden behandeld!

Het duurde niet lang voordat hij zijn taak had volbracht. De gegevens waren accuraat in het systeem ingetypt. Het slachtoffer was doorverbonden met het betreffende wijkteam. Met een diepe zucht liet hij de headset van het hoofd glijden. Verscheidene collega’s kwamen hem een klopje op de schouder en rug brengen. Anderen applaudisseerden. “Goed gedaan man!”, klonk het van verschillende kanten. Snel en zo onzichtbaar mogelijk veegde hij enkele tranen uit de ooghoeken.

Ook bij het wijkteam liet het de dienders niet ongemoeid. Het was voor hen onvoorstelbaar waartoe sommige jongeren in staat waren. Het slachtoffer werd uitgebreid gehoord en daarna doorverwezen naar slachtofferhulp. Je kunt zo iemand per slot van rekening niet zonder de juiste zorg achterlaten. Het terrorisme van buurtjongeren is iets dat je niet moet onderschatten.

Het signalement van de verdachte leverde al snel een bekende op. A.K. of zoals zij hem liever noemden: Ettertje A.K. Hij was een jongen van nog geen zestien jaar die ze al een tijd op het oog hadden. De buurtregisseur had een stevig dossier over hem aangelegd. Al jaren was deze jongen hem een doorn in het oog. De jongen ging gewoon naar school en had een baantje bij de buurtsuper maar dat was volgens meneer de buurtregisseur allemaal maar schijn voor het verbergen van een duivelse misdadiger. Dit ofschoon zij hem nog nimmer op heterdaad hadden kunnen betrappen op het plegen van een ernstig vergrijp. Ook hadden zij geen greintje bewijs dat hij ook maar in de verste verte bij zoiets betrokken zou zijn.

De jongen had bij sommigen in de buurt een slechte reputatie omdat hij behoorlijk brutaal kon zijn. Verder had hij in het uiterlijk een kleine afwijking waardoor hij vaak werd gepest. Hiermee omgaan was moeilijk voor hem en bracht hem soms in vervelende situaties. Vreemd genoeg doorzag de buurtregisseur dit niet en hij liet zich beïnvloeden door de anderen.

Handjeklap met collega’s zorgde ervoor dat de diender het hele wijkteam, inclusief zijn leidinggevende, die echt beter had moeten weten, in zijn zak had. Het was een kwestie van eer geworden. Het dossier van de jongen stond vol van aantekeningen over futiliteiten. Zijn meest zware misdaad was eenmalig het losdraaien van een fietsventieldopje geweest, dat zij uiteraard hadden opgevoerd als vandalisme jegens een andermans eigendommen. Dit en misschien een brutale mond op zijn tijd of een gebaar tegen iemand, dat een willekeurige automobilist minstens eenmaal in een rit door de binnenstad tegen een andere weggebruiker maakt, was aanleiding hem in volledige tunnelvisie te zien als een ontaarde puber. Als de jongen zich op straat verdedigde tegen jongeren van boven zijn leeftijd, werd dit gezien als hem verwijtbare openbare geweldpleging. Zelfs het kleinste gerucht over hem was aanleiding hem staande te houden of op te pakken, dan wel zijn ouders met een bezoekje te ‘vereren’.

Zo hadden onze blauwe helden, die waken opdat wij rusten, de jongen en zijn familie al eens voor de rechter en in onderzoek bij de Raad voor de Kinderbescherming weten te krijgen. Hoewel dit een familie niet in de koude kleren komt te zitten, was er geen aanleiding tot justitieel ingrijpen gebleken. Een nieuwe ‘kous op de kop’ voor de buurtregisseur en zijn kornuiten.

Aha!, moet er zijn gedacht. Een nieuw strafbaar feit. BELLETJE TREKKEN! Het blijkt tegenwoordig al verdraaid moeilijk, een agent op huisbezoek te krijgen als je hele woning en huisraad overhoop is gehaald door een inbreker maar nu was er meteen een diender op de zaak gezet. Mokkend reed hij op zijn fietsje op weg naar de ouders van de jongen. Vanwege kostenbesparingen en het milieu gaat dit tegenwoordig niet altijd per auto…

De agent die waarschijnlijk de dag daarvoor nog uiterst dapper zijn leven op het spel had gezet met het bekeuren van zware verkeersovertreders wier verlichting op de rijwielen niet helemaal in orde was, kwam aan bij het adres van de jongen. Hij belde aan maar er kwam eerst geen reactie. Daarna belde hij nog steviger en meermaal aan. Een hoofd van een vrouw verscheen uit het opengeschoven raam. “Ja, wie is daar?” “Politie, ik moet even met u praten!” “O, dan zal even de deur open doen.” Het vrouwenhoofd verdween naar binnen en even later was de elektrische deuropener te horen. Ze denkt toch niet dat ik nu helemaal naar boven kom lopen? Ik ben daar besodemieterd. Ze komt maar naar beneden. Weer belde hij langdurig aan. Het vrouwenhoofd verscheen weer uit het raam. “Waarom komt u niet binnen?” “U moet even de deur komen openmaken!” De vrouw verdween voor de tweede maal naar binnen. Weer was de deuropener te horen. Wel heb ik ooit! Komt ze nog niet naar beneden. Voor de laatste maal belde hij met een rood hoofd een aantal keer langdurig aan. Hij hoorde ondertussen steeds het geluid van de deuropener maar dat deerde hem niet. Boos liep hij naar zijn fiets. Daar verscheen het hoofd weer. “Wilt u nu naar binnen of niet?” “U maakt niet open!”, schreeuwde hij boos naar boven. “Dat doe ik toch steeds?” “Laat maar, u hoort hier nog meer van! Ik schakel jeugdzorg wel weer in…” Hij sprong op zijn fiets en reed weg, de vrouw in verbazing achterlatend.

Later verscheen hij nogmaals. Toevallig op het moment dat de vader van de jongen nèt van zijn werk bij huis aankwam. Verbolgen deed de agent zijn verhaal over eerder die middag en bracht toen de reden waarvoor hij eigenlijk kwam. Iemand had de jongen zien wegrennen nadat er bij die persoon belletje was getrokken. Ze zouden er eventueel nog wel meer van horen…

Ik durf geen schatting te maken over wat deze complete inzet van blauw vanaf het eerste telefoontje tot het tweede huisbezoek, de reportage tussentijds en daarna allemaal heeft gekost. Eveneens zal ik me niet wagen aan speculaties over wat zo’n wijkteam allemaal voor nuttigs kan doen in de tijd dat het nu een hetze voert tegen één jongen en zijn ouders, die het door diverse omstandigheden toch al niet te makkelijk hebben. Wel durf ik te zeggen dat ik kotsmisselijk word van dit soort spelletjes.

Ook u kunt een situatie soms verkeerd inschatten meneer de buurtregisseur. Ervaring is mooi maar geen vrijbrief om mensen het leven zuur te maken omdat u niet wilt toegeven dat u fout zit!

Reageren?