Iedere Nederlander kan met weinig moeite een vast inkomen verwerven en tevens over veel vrije tijd beschikken.

Een hoog inkomen met veel vrije tijd ligt binnen ieders bereik!

 

‘Wel een poepchic gebouw Wim’, zei Janet tegen haar man die met de uitnodigingsbrief van de afdeling personeelszaken van elektronicagigant Howard&Howard in zijn hand voor het gebouw stond.‘Dat mag je wel zeggen! Nou schat, ik ga naar binnen, ik denk dat ik met een half uurtje wel klaar ben.’
‘Succes met solliciteren, ik wacht in het koffiehuis aan de overkant wel op je!’

‘Goedemorgen mijnheer! Wat kan ik voor u betekenen?’ vroeg een kittige receptioniste aan Wim.
‘Ook goedemorgen! Ik heb om tien uur een afspraak met de heer Boris Veldkamp. De naam is Wim Langejans.’
‘Dan bent u rijkelijk laat, het is kwart voor elf! U hebt ook niet gebeld dat u later zou komen?’
‘Ach, sollicitatiegesprekken lopen altijd uit, ik wed dat de sollicitant die voor mij was nog met de heer Veldkamp zit te kleppen.’
‘Ik zal vragen of de heer Veldkamp u vandaag nog kan ontvangen, u mag daar aan tafel plaatsnemen. O, een kleinigheidje, uw gulp staat open!’‘Ja, dat weet ik. Mijn gulp moet open blijven staan omdat anders mijn kleinigheidje niet in mijn broek past. We kunnen een toilet opzoeken waar je mijn grote jongen mag spelen als je daar zin in hebt?’
De receptioniste kreeg een rood hoofd. ‘Ik vind dat een hoogst ongepaste opmerking!’
‘Sorry, sorry, dan heb ik het signaal verkeerd begrepen.’ Wim nam plaats aan tafel.
Na een paar minuten wenkte de receptioniste naar Wim. Hij slenterde naar de balie liep. ‘En?’‘U mag zich op de eerste verdieping op kamer 12 vervoegen, dat is hier de trap op en dan linksaf.’
‘Doet de lift het niet?’
‘Euh, ja uiteraard!’
‘Dan neem ik de lift. Zeg, zijn jouw tieten echt of is daar een prammenboer mee aan de gang geweest?’
‘Mijnheer! Ik ben van die seksistische opmerkingen totaal niet gediend! Ik zal aan mijnheer Veldkamp doorgeven dat u dit soort denigrerende opmerkingen plaatst!’
‘Koest maar, het was bedoeld als compliment huppelkutje. Jouw tieten zien er werkelijk prachtig uit, doodzonde dat je ze verstopt houdt. Na mijn gesprekje kom ik nog wel even bij je langs om telefoonnummers uit te wisselen.’ Fluitend ging Wim op weg naar de liften.

Zonder te kloppen liep Wim het kantoor binnen waar het bordje: ‘Boris Veldkamp, hoofd personeelszaken’ op prijkte. ‘Hoi Boris’, riep Wim joviaal toen hij het kantoor betrad. ‘Ik ben Wim Langejans, je mag Wim zeggen.’
‘Goedemorgen mijnheer Langejans, ik houd het graag formeel!’‘Oké Boris, als je mijnheer tegen me wilt zeggen vind ik dat best, ik doe daar niet moeilijk over.’
‘Ja, ja! Nou, neem plaats, ik heb niet de indruk dat ons gesprek lang zal duren. U bent Wim Langejans, gehuwd, geen kinderen en dertig jaar oud?’
‘Dat weet ik, laten we onze tijd niet verdoen met onnozele opmerkingen Boris.’
‘Graag! U hebt gesolliciteerd naar de functie hoofd automatisering. Hebt u ervaring met leidinggeven?’
‘Dat zou ik wel denken ja, ik heb jarenlang met veel succes leiding aan een bende jonge mensen van allochtone afkomst gegeven.’
‘Ach, dat siert u. Bij welk bedrijf was dat?’
‘Bij de DSB-bank die door de media op professionele wijze om zeep is geholpen.’‘Niet alleen door de media weet ik me nog te herinneren. Aan welke afdeling gaf u leiding, dat heeft u in uw sollicitatiebrief namelijk niet vermeldt?’
‘Automatisering uiteraard.’
‘Van wanneer tot wanneer heeft u daar gewerkt?’
‘Van mei 2004 tot mei 2004.’
‘Wat raar! Toen was de DSB-bank toch nog niet failliet?’
‘Nee, dat heb ik ook niet beweerd!’
‘Dat is waar. Waarom bent u daar weggegaan?’
‘Door een misverstandje dat enorm is opgeblazen. Ik had gokschulden en leende een paar keer wat geld van de bank, daar zijn banken tenslotte voor nietwaar. Ik nam dagelijks een handje geld uit de kas maar vergat dom genoeg een briefje in de kas te leggen dat ik het was die geld uit de kas had geleend. Toen dat uitkwam maakte Dirk daar een enorme heisa van en werd ik op staande voet ontslagen en dat allemaal om een futiel bedragje van zeven ton.’
‘Ja, ja! Hum, waar heeft u automatisering gestudeerd?’
‘Bij de Bankenbosch! Een betere opleiding kun je niet krijgen.’
‘Nooit van gehoord, is dat een privé-instituut?’
Wim schoot in de lach. ‘Ja, zo zou je dat kunnen noemen.’
‘Mag ik uw diploma en cijferlijst inzien?’
‘Shit, die heb ik niet meegenomen, sorry! Mag ik een vraag stellen?’
‘Ja, graag zelfs, dat geeft aan dat u uw sollicitatie serieus neemt.’
‘Dat is wel zeker Boris. Ik zit een beetje krap bij kas, zou ik een contant voorschot van tien mille op mijn salaris kunnen krijgen?’
Nu keek Boris oprecht verbaasd. ‘Dat is wel heel erg voorbarig, op de vacature hebben meer dan duizend mensen gesolliciteerd. Los daarvan verlenen wij nooit voorschotten, daar zijn banken voor.’
‘Dat snap ik slimbo, maar ik krijg bij geen enkele bank meer een lening vanwege dat akkefietje bij de DSB.’
Boris schudde nee met zijn hoofd. ‘Van ons dus ook niet. Na uw ontslag bij de DSB, waar bent u toen gaan werken?’
Wim krabde aan zijn kin. ‘Ik kon daarna alleen nog als schoonmaker bij de Bankenbosch aan de slag, ik kon helaas nergens anders meer terecht.’
Boris draaide zich om naar zijn computer en tikte Bankenbosch als zoekopdracht in. Zijn ogen werden zo groot als schoteltjes. ‘Euh, mijnheer Langejans, ik lees dat de Bankenbosch een gevangenis in Veenhuizen is!’‘Ja, dat klopt! Ze verzorgen daar prima opleidingen voor mensen zoals ik. Maar laat ik vooraf één ding duidelijk stellen Boris, volgens mijn reclasseringsambtenaar mag mijn detentie geen enkele rol bij een sollicitatie spelen. Ik heb mijn schuld aan de maatschappij voldaan! Als jij dat als argument gebruikt om mij niet aan te nemen, krijg je een proces aan je reet waarin ik miljoenen schadevergoeding van je ga eisen!’
‘Dan zal ik dat argument zeker niet gebruiken. Maar van receptioniste Anja kreeg ik door dat u tegen haar grove seksistische opmerkingen hebt gemaakt en daar zijn we bij Howard&Howard niet van gediend. Ik ben helaas wettelijk verplicht u een sollicitatiegesprek te gunnen waaraan ik netjes heb voldaan. Mijnheer Langejans, bedankt dat u bij ons wilde komen werken maar ik zie voor u geen mogelijkheden bij ons bedrijf. Veel succes bij uw volgende sollicitatie!’
‘Dat vind ik jofel en sportief van je Boris!’ Wim stond op en gaf Boris een hand. ‘Ik zal bij mijn vrienden Howard&Howard warm aanbevelen om te komen werken!’
‘Nou, wat mij betreft kunt u zich die moeite sparen.’
‘Nee, nee! Het is voor mij een kleine moeite. Tot ziens!’
‘Liever niet’, mompelde Boris.

Wim verliet het gebouw, stak de straat over en liep het koffiehuis binnen. Janet zwaaide vanaf een tafeltje naar hem. ‘Hoe is het gegaan?’ vroeg ze belangstellend.‘Perfect! Ik heb aan mijn sollicitatieplicht voor deze maand voldaan schat, mijn uitkering wordt weer probleemloos gestort.’
‘Klasse! Zie je nou wel hoe gemakkelijk het is om op een legale manier een vast inkomen te verwerven!’
‘Ja, je had volkomen gelijk. Moet jij nog ergens solliciteren?’
‘Morgen pas, daarna dan ben ik een maand van dat vermoeiende sollicitatiegedoe verlost. Trek je gulp dicht Wim.’
‘Sorry, dat was ik vergeten. Wil je nog koffie?’
‘Ja, een espresso en een joint graag.’

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.