Nogmaals laat ik mij verdoven in alle vertrouwen in goede handen te zijn.

Even terug kort om iets van me af te schrijven om vervolgens nog in stilte te herstellen van een ziekteproces waar op dit moment nog geen einde aan lijkt te komen maar beter wetend want ook de laatste steen gaat boven komen!

Ik wil niemand bang maken ik wil het als schrijftherapie van me af schrijven zoals zoveel heeft gewerkt het afgelopen jaar. Dit is geen verwijtend artikel inmiddels is de uitleg hoe, wat en waarom aangekomen. Een goed gesprek met de arts was verhelderend. Hij heeft toegegeven dat er communicatief heel veel fout is gegaan, dat mijn galblaasontsteking alle bestaande plannen doorkruisde, dat alles wat in het proces mis kon lopen bij mij misliep. Dat hij inmiddels met lood in zijn schoenen naar mijn bed liep om me bij te praten. Nu nam hij de tijd en heeft verteld waar ze tegen aan zijn gelopen en is mij veel duidelijk geworden.

Blijft er een feit dat ik een traumatische ervaring op mijn lijstje kan bijvoegen. Een poging het een plek te geven, het niet weg te stoppen om het later dubbel en dwars als een muur van angst op mijn pad te vinden.

 

Nogmaals geef ik me over

Ik geef me over aan onbekende handen, laat ze sleutelen aan mijn lichaam in vertrouwen er beter uit te komen.  Nu ik begin te schrijven prikken de tranen in mijn ogen. Ik keer terug in de tijd en hoor me in gedachten schreeuwen.

Mijn ogen zijn gesloten

Mijn ogen zijn gesloten, ik hoor stemmen om mij heen. Ze trekkken mijn ingewanden van beneden naar boven mijn keel in. Ik roep "stop, ik voel dit" wetend dat mijn woorden niet aankomen. Ik huil zonder tranen, "ik wil niet meer, stop ermee". Mijn hoofd weet dat niemand dit hoort en ik voel me machteloos en ga nog harder schreeuwen in mijn hoofd. Mijn benen schoppen inmiddels van zich af en ik hoor een gerustellende stem die zegt: "nog even volhouden, ik weet het is heel vervelend" Ik begin te kokhalzen en de stem zegt "toe maar het is goed gooi het er maar uit". Ik heb geen keuze, totaal overgeleverd aan de besluiten om me heen. Mensen die voor mij gaan beslissen hoever ze kunnen gaan, wat ik kan verdragen.

Ik schreeuw ik schop en hoor stemmen over nogmaals een ballontje opblazen. NEE, NIET NOG EEN KEER, ik voel alles ik wil niet meer. Opnieuw voel ik ze iets omhoog trekken het voelt alsof ze me binnenste buiten keren. Even voel ik het vrij rustig in mijn lichaam en slaak bijna een zucht van verlichting en denk, ze hebben mijn benen begrepen. Mijn benen hebben verteld dat ik hier in pijn lig te schreeuwen om te stoppen. Dan hoor ik weer stemmen, "nog een keer proberen" NEEEEEEEEEEEEE, ik probeer tegen mezelf te zeggen oke nog één keer maar dan trekt er weer van alles door mijn lichaam. Tranen van machteloosheid blijven in mijn gedachten hangen, niemand die ze ziet, niemand die ze droogt.

Ik hoor "het lukt niet" "ik krijg het niet te pakken, het is alsof er een vlies over zit" Ik hoor ze zeggen "moeten we overleggen moeten we er iemand bij halen". Het is een tijdje stil. Ik smeek ondertussen dat ze er niemand meer bijhalen, ik smeek ze om te stoppen. Niemand die me hoort, niemand die naar me luistert. Ik heb totaal geen controle over wat er met me gebeurd. "dan hoor ik ze zeggen dat het nu niet meer kan toch beginnen ze opnieuw te wroeten, om wat later blijkt een nieuw buisje in mijn darmen te plaatsen. Ik zak uiteindelijk  weer weg in niemandsland, moet van deze strijd.

Dit keer hoefde niemand mij te vertellen dat mijn galwegen een knikkerbaan leek, dat er nog steeds een steen achtergebleven was. Ik wist het immers allemaal zelf al, ik was erbij in gedachten.

Ik probeer het te behandelen als  een droom, het was een nachtmerrie maar nu over. Ik weet ook dat ik me binnenkort opnieuw zal moeten overgeven aan de goede zorgen van bekwame doktoren die sommige dingen blijkbaar ook niet in de hand hebben. Genoeg plausibele verklaringen kunnen geven.

 

 

De onderste steen boven halen

Het klink nog vrij simpel, nog één steentje en een buisje. Laat dit steentje zich nou zeer goed verstopt hebben. De doktoren kunnen deze niet localiseren dus gaan we nu een keer door de MRI-scan in de hoop hier zijn verstopplaats te vinden. Of dit steentje dan verwijderd moet en gaat worden hangt van de plaats af, de manier waarop ook. Maar dat ik opnieuw het bovenstaande onderzoek nogmaals aan den lijve mag ondervinden is in ieder geval een zekerheid aangezien er weer een nieuw buisje te verwijderen is.

Het geheel is behoorlijk uitputtend zowel lichamenlijk als mentaal. Dit keer sluit ik vrijwillig mijn ogen en laat me meedrijven op een mooie droom. Dit weekend ben ik thuis om Sinterklaas te vieren met mijn kinderen!

 

 

Het is mijn laatste verborgen talent verborgen in een ivoren toren!

op betere tijden

 

© Kikafonie

Bedankt voor het lezen, want leuk om te lezen lijkt me dit niet maar een goede poging om het los te laten.

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.