Als je in verwachting bent, en je babytje wordt onverwachts en veel te vroeg geboren, heeft dat een enorme impact.

16 jaar geleden

16 jaar geleden lag ik in het ziekenhuis. Nog onder invloed van de narcose. Heel gelukkig, want mijn dochter was die avond geboren. Maar ook heel emotioneel, want dit gebeurde heel onverwachts en ze was heel klein. Toch ook vol vertrouwen over de toekomst, want alles was goed gegaan en ze was volkomen gezond.

Een paar weken voor de geboorte

Een paar weken voor de geboorte was ik nog e. Ik moest ook veel reizen en mijn baan was best zwaar. Gelukkig was het babykamertje klaar en had ik het belangrijkste in huis. Maar er waren ook nog dingen die ik tijdens mijn zwangersverlof wilde regelen. Lekker op mijn gemak.

Een paar dagen voor de geboorte

Ik moest nog werken, maar ik voelde me helemaal niet lekker. Het werken lukte echt niet meer en op maandag heb ik me ziek gemeld. Op dinsdag moest ik naar de gynaecoloog. Die schrok. Ik moest direct opgenomen worden. Omdat ik heel dicht bij het ziekenhuis woonde, mocht ik nog even naar huis om wat spullen op te halen, maan binnen twee uur moest ik weer terug in het ziekenhuis zijn. Ik heb mijn man gebeld en die heeft mij gebracht. In het ziekenhuis vertelde ze me, dat mijn situatie behoorlijk ernstig was. Rust, veel rust was heel belangrijk. Daarom kreeg ik ook een kamer voor mij alleen.

20 september 1995

20 september 1995 was een dag die ik nooit zal vergeten. De gynaecoloog kwam een aantal keren kijken. Ik kreeg nog op mijn kop, omdat ik veel te druk was. Dat ik een telefoon had en collega´s die me regelmatig belde, was geen goede zaak. Zelfs die telefoontjes verstoorden mijn rust. Om 17.00 uur kreeg ik mijn avondeten. Mijn man was die dag gaan werken en was net op bezoek. Weer kwam de gynaecoloog binnen. Ik mocht mijn maaltijd niet nuttigen. Hij raadde mijn man aan om bij me te blijven en mijn eten op te eten, want er was een operatie gepland. Vanaf 20.30 uur had hij een operatiekamer gereserveerd en de kinderarts opgetrommeld. Mijn baby werd gehaald met de keizersnee. Het kon niet anders. De situatie was levensbedreigend voor moeder en kind. Oei, wat een schrik.

Die avond

Wat een boodschap. Mijn man en ik keken elkaar aan. Het was niet anders, het moest. We deden maar wat de gynaecoloog gezegd had en probeerden ons zo rustig mogelijk te houden. Ik zou een plaatselijke verdoving krijgen, want dat was het beste. Zo kon ik de geboorte bewust meemaken. Eigenlijk wilde ik dit niet. Ik vond het doodeng. Het feit dat de plaatselijke verdoving minder risicovol was en beter voor de kleine baby die misschien al wat verzwakt was deed me hier toch voor kiezen.

De operatie zelf

De ruggeprik voor de verdoving was heel vervelend en kostte de anaesthesist heel moeite. Hij pijnigde me enorm. De operatie zelf verliep goed. Het was heel raar om de arts te horen zeggen, dat hij er niet bij kon. De operatie deed geen zeer, maar ik voelde alles wel. Even een schrik, na de geboorte huilde mijn dochter niet. De gynaecoloog gaf haar snel aan de kinderarts. Mijn man trok wit weg. De eerste minuten waren spannend, maar na vijf minuten ging het goed met mijn dochter. De kinderarts slaakte een zuchtje van verlichting, maar mijn man een enorme zucht. De gynaecoloog moest nog wat handelingen bij mij verrichten. Toen hij daar mee bezig was, kwam een verpleegkundige mijn dochter laten zien. Wat een schatje. Ik had haar graag vastgehouden, maar dat kon nog niet.

Mijn dochtertje

Mijn dochtertje was veel kleiner dan de gynaecoloog had ingeschat, maar helemaal gezond. Haar lengte verschilde niet eens zoveel met baby´s die op de normale tijd geboren werden, maar haar gewicht was heel veel later. Haar armpjes en beentjes waren dan ook net stokjes. Er zat nauwelijks vlees omheen. Maar ze keek heel wijs de wereld in met haar grote ogen. Een uur naar de geboorte werd ik met bed en al naar haar toe gereden en mocht ik haar even zien. Wat was ik gelukkig.

Nog steeds in het ziekenhuis

Tien dagen kon ik in het ziekenhuis blijven. Lekker in de buurt van mijn kleine dochtertje. Ze groeide goed en bleef gezond, maar zij moest na die tien dagen in het ziekenhuis blijven. Ze was nog steeds heel klein en lag in de couveuse. Elke dag ging ik twee keer naar haar toe. Na 2,5 week kregen mijn man en ik de schrik van ons leven. De couveuse was leeg, terwijl de twee andere te vroeg geboren baby´s wel in hun couveuse lagen. Eén van de verpleegkundigen bracht ons naar een kamertje. Daar lag ze, in een gewoon bedje. Dat was versierd. Hoera, ik weeg 2000 gram was op één van de slingers geschreven. Ze bleek een groeisprintje gemaakt te hebben en mocht daarom naar een gewoon zaaltje en in een gewoon bedje. 1,5 week later mocht ze naar huis.

Thuis

Met zo´n kleine baby moet je heel voorzichtig zijn. De eerste dagen kregen we twee keer per dag hulp van thuiszorg. Normale kleertjes passen niet. Gelukkig zijn er in speciaalzaken kleding voor prematuren te koop. We waren heel onzeker, die eerste tijd. Maar gelukkig bleef alles goed gaan. Op het consultatiebureau waren ze heel tevreden. Dochter was een snelle meid. Ze kon snel rollen, zitten, staan en lopen. Ook praten deed ze later snel. Met drie jaar ging ze naar de basisschool en met elf jaar naar de middelbare school. Na een jaar was nergens meer aan te merken dat ze zoveel te vroeg is geboren.

Nu

We hebben feest gehad vandaag. Zo maar, op een doordeweekse dag. Er waren vriendinnen van de nieuwe school die ze sinds een maand bezoekt, vriendinnen van vorige school en de basisschool, andere vriendinnen en haar vriendje. Allemaal waren ze ouder. Want mijn dochtertje, die zo snel geboren moest worden, doet nog steeds alles snel en goed. Het is heerlijk om te zien hoe goed het met gaat. Maar op haar verjaardag sta ik nog steeds iedere stil bij de dag waarop ze ineens geboren werd.