Een waargebeurd verhaal en de angst die het met zich meebrengt.

Een helaas waargebeurd triest verhaal
en de vele angst die het met zich meebrengt.
Wat blijft spelen in je achterhoofd, gedachtes die niet willen stoppen en maar blijven malen.
Waardoor je het niet meer veilig vind in je vertrouwde omgeving.
Mensen die het niet uit maakt wat ze een ander aan doen of  zelfs afnemen.
Zij vinden dat ze het zelf harder nodig hebben en zijn daardoor tot alles in staat.

 

 

Dit is mijn zus overkomen.

Het is half 8 s`avonds, je hebt gwerkt. 
Je gaat vanavond met de bus naar huis, wegens het slechte weer,
echt zo`n typisch najaarsweertje, regen, koud en wind.
Vlakbij de halte waar je moet wezen, druk je op de rode knop, en als de bus dan stilstaat stap je uit,
Je trekt je jas wat dichter om je heen, kijkt automatisch een keer links en rechts  en stapt flink door,  want het is koud.
Maar je hoeft maar een klein stukje, dus is niet zo erg, je bent toch zo lekker thuis.

                        
Stil op straat, het is ook al donker, Bah, het wordt steeds vroeger donker..
De Winter staat voor de deur.
Je hoort achter jou ook voetstappen, die ook wat sneller klinken,
je kijkt dan toch nog even snel achterom..

En voor je het eigelijk in de gaten hebt, komt daar een vuist, recht in je gezicht.
Je voelt iemand aan je handtas rukken, je wilt niet loslaten, maar hij begint te schoppen en je valt.
Toch wil je de tas nog steeds niet loslaten, ( uit instinct, reaktie?)
Die persoon is echter vastberaden
en je krijgt dan nog een paar klappen en stompen en schoppen tegen je lichaam.

                                        

Uiteindelijk laat je gelukkig die tas los, en je hoort iemand hard wegrennen.
Uiteindelijk thuis gekomen, je weet eigenlijk niet eens hoe.
Pijn.. Alles doet pijn en je bent bang en geschokt.
Je komt wat tot rust, en belt de politie.
Of je hem kan beschrijven, ja dat kan, oke,..
Binnen een half uurtje is de polite er, en er wordt van alles opgeschreven:
Lengte, kleding, haarkleur,zijn  huidskleur etc..
Twee dagen later vind je in ene keer in de brievenbus je  I.D kaart terug,
Wel met een briefje erbij: Gevonden, lag bij ons in de tuin, tussen de  struiken.
Weer een paar dagen later gaat de telefoon, de papieren van de scooter zijn op het politiebureau afgegeven,
Waren ook ergens gevonden.
De rest van de spullen zijn nooit meer gevonden.
Je voelt je erg raar en machteloos. Jouw spulletjes.. Weg ..
Je sleutels, portemenee, pasjes, en wat persoonlijke spulletjes,
die iedere vrouw wel in haar tas heeft.

                                                   

In huis loopt er ook een hondje, moet uitgelaten worden s`avonds,
nu niet meer, dat kan s`avonds wel voortaan in de tuin.
Zelfs dan hoor je de voetstappen, de angst, het gevoel.
Bang, omdat hij het adres weet, en je naam.
Blijven controleren of de deur op slot zit, de ramen dicht..
Of dat niemand naar binnen kan kijken.

Nu een tijd later gaat het allemaal wel weer,
maar toch.. Je voelt je niet meer fijn of veilig s`avonds op straat of in je huis.

                                      

Hij heeft nadat dit is gebeurt, nog 3 andere vrouwen gepakt.
Waarvan 1 vrouw zelfs van een rijdende  scooter is getrokken, dit staat zelfs op video.
Hij is nu gelukkig gepakt.
De straf luid:
110 uur werkstraf en 400 euro die hij moet terug betalen.
Grapje toch?
Niet dus.

                           

Onze gedachte is:
Als hij 400 euro zou kunnen betalen, zou hij dan tasjes roven en mensen mishandelen?
Zou hij door die 110 uur werkstraf niemand meer beroven met geweld?
Zo respectloos en grof zijn?
Dacht het niet !
Deze gevallen moeten harder aangepakt worden.
 

 

CC

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.