Ik heb dit artikel al eerder gepubliceerd maar vind het opnieuw een interessant verhaal, dit is editie 2 dus.

 

Hoe ver ga je door met stimuleren en motiveren

Wat is het belangrijkste het doel of de middelen? Wat is het belangrijkst de belevenis of de winst? Kan je accepteren dat je de eindstreep haalt maar niet als eerste?

 

Stel je de volgende sport eens voor

Tien personen moeten samen 100 kilometer lopen.

Degene die als laatste over de streep komt telt als tijd.

Kom je niet allemaal aan zal je niet in het klassement staan

Het team is samengesteld uit

 

Sprinters
Marathonlopers
Wandelaars
 

Aan het begin gaan ze allemaal in hun eigen tempo van start

 

De sprinter, sprint een stukje

De Marathonloper gaat in een gecalculeerd tempo beginnen

De Wandelaar gaat van start

 

De Marthonloper haalt de sprinter in

De sprinter rust uit voor de volgende sprint

De wandelaar loopt rustig door

 

De wandelaar haalt de Marathonloper in

De marathonloper had slecht 1 marathon ingecalculeerd

De sprinter, sprint steeds minder, teveel sprintjes achter elkaar

 

De sprinter valt stil, hij kan niet meer

De Marthonloper ziet hem staan maar is ook moe

De Wandelaar loopt rustig naar ze toe

 

De Marthonloper kan in wandeltempo door

De Wandelaar bepaald nog steeds zijn eigen tempo

De sprinter moet worden geholpen

 

Kan je de sprinter nog helpen door hem te motiveren

Of zijn we al te laat

Aan het begin was het zo wie zo niet gelukt

 

Als je zegt tegen een sprinter we gaan rustig wandelen, kan hij zich hier niet rustig bij neerleggen, hij voelt dat zijn voeten willen gaan

Als je zegt tegen een marathonloper we gaan rustig wandelen, zal hij erover denken, maar vertrouwen op zijn eigen calculatie

Tegen een Wandelaar hoef je niets te zeggen die komt er wel.

Op het moment dat de sprinter het punt heeft bereikt dat zijn voeten niet meer kunnen gaan, dan staat hij open

Open voor raad en advies om toch de eindstreep te halen.

De marathonloper zal halverwege zien dat zijn calculatie fout was en deze bijstellen

De Wandelaar in al zijn kracht geen overbodige energie verspilt kan de sprinter dragen.

 

Hij kan hem op dit moment motiveren, stimuleren om even uit te rusten en vervolgens weer verder te gaan

Op met zijn allen naar het einddoel

 

 

 

Lees eens het boek van Stephen King - De marathon ik heb er ook een artikel over geschreven.

http://www.xead.nl/stephen-king---de-marathon

Op de tocht onstaan echte vriendschappen maar iedereen laat uiteindelijk het leven, maar wanneer. Hoe ver kom je? Dat is een vraag. Wil je je laten helpen? Nog een vraag.

? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ?

In de vorige editie kreeg ik de volgend reactie die wil ik hier graag bij plaatsen.

beep schreef op 18 May 2011 om 22:47
ik zit sinds begin dit jaar bij een hardloopgroep..dus dan ga je iedere week wat extra (100) meters opbouwen en minder en kortere pauzes inlassen. Dat hele proces is heel leerzaam, iedere keer verleg je grenzen en soms kom je jezelf genadeloos tegen.
als in het leven zelf.

Jouw verhaal vind ik ook zo'n mooie metafoor.., Ik denk dat je een voorkeur hebt voor een bepaalde snelheid en afstand maar om het leven goed door te komen zul je ook af en toe moeten wandelen, sprinten of een lange termijn planning moeten maken..

Ik heb een duidelijke voorkeur voor de sprint maar moet af en toe echt pauzes inlassen en nadenken over de lange weg die ik nog heb te gaan.

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.