Tenminste, dat is de theorie. ’s Avonds laat neem ik om die reden liever de bus dan de auto. In het openbaar vervoer hoef ik niet steeds op te letten en hoef ik ook geen moeite te doen om wakker te blijven. In slaap sukkelen in een zachte stoel, terwijl iemand anders me brengt waar ik moet zijn, vind ik dan het mooiste dat er is. Hopend op meer van zulke heerlijke momenten nam ik op een late, warme zomeravond de bus naar huis. Ik ging zitten en deed mijn ogen dicht.

De buschauffeur bleef langer bij de halte staan dan gebruikelijk was. Blijkbaar werd hij door iets of iemand opgehouden. Met tegenzin deed ik mijn ogen weer open, om te zien waardoor de bus werd opgehouden.                                                                                                

De chauffeur keek moeilijk

De vrouw die ná mij was ingestapt, vroeg aan de chauffeur waar ze moest zijn. De chauffeur keek moeilijk. Nee, hij wist niet waar dat lag en hij wist al helemáál niet bij welke halte ze dan moest uitstappen. Aan zijn houding was duideljk te zien dat hij liever zo snel mogelijk wilde vertrekken. De vrouw was echter niet tevreden en vroeg nog iets verder door. De chauffeur zuchtte diep, veegde met zijn hand langs zijn voorhoofd en zei tenslotte: "Als ik u was, zou ik gewoon bij die en die halte uitstappen. Daar moet u de weg dan nog maar eens vragen." Het gesprek was hiermee wat hem betreft afgelopen.

"Mens, ik rijd deze lijn vandaag voor 't eerst!"

Maar de vrouw bleef aandringen: “Kom op, u moet dit toch weten? Ú bent hier toch de chauffeur? Ik heb niemand anders aan wie ik het kan vragen!” De chauffeur was inmiddels geïrriteerd geraakt en riep uit: “Mens, ik rijd deze lijn vandaag voor ’t eerst! Hoe kan ik dan in vredesnaam weten waar u moet zijn? Bovendien gaan we NU vertrekken; ik ben al vijf minuten te laat!”

Het tweetal had nu de volle aandacht van alle passagiers. “Als u met uw slimme hersens denkt dat u er met mijn bus komt, dan moet u vooral instappen en gaan zitten. Maar zoek dan in vredesnaam zélf uit waar u moet uitstappen!” besloot de chauffeur op hysterische toon, terwijl hij de motor startte. De vrouw mompelde wat over de manieren van tegenwoordig en ging met een boos gezicht zitten.

"Overdreven!"

De passagiers gaven haar groot gelijk, zo bleek uit het geroezemoes dat ontstond. “Hij reageerde wel wat overdreven”, vond één van de passagiers. “Overdreven? Die man is hard aan vakantie toe!” zei een bijdehante andere, terwijl de chauffeur een bocht naar rechts inzette.

Hee, wacht ‘ns even. Gaat-ie nou naar rechts? Collectieve schrik. “Links! Je moet links!” gilde de bus in koor. De chauffeur schrok zich ondersteboven, stuurde naar links en keek achterom. “Ja, sórry hoor...” – nog steeds hysterisch – “...ik rijd deze lijn...” “Vandaag voor ’t eerst, ja. Dat merken we!” vulde de bijdehante passagier aan.

De chauffeur heeft het die avond uiteindelijk klaargespeeld mij veilig thuis te brengen, maar het slaaptekort dat ik zou gaan inhalen, was na de busreis alleen maar groter geworden.

Wil je ook over herkenbare onderwerpen schrijven?
Meld je gratis aan.

Reageren?