Hardlopend de nieuwe buurt verkennen en de Krommeniedijk ontdekken, het blijkt een natuurlijke omgeving te zijn.

Een rondje door de natuur

Het is half november 2011 als ik besluit om op de fiets te stappen en de woonwijk uit te rijden. Vandaag ga ik weer een stuk hardlopen, maar heb eigenlijk geen zin om dat in de woonwijk zelf al te doen, dus pak ik de fiets, fiets de woonwijken door en probeer een mooie plek te vinden voor mijn fiets. Dat blijkt lastiger dan ik dacht. Mooie plekken genoeg, maar ik kan mijn fiets nergens aan vast zetten. Dus toch maar even een stukje terug en mijn fiets langs het pad aan een paal vastzetten. Staat wel erg opvallend op een onlogische plek voor een fiets, maar goed, straks haal ik hem toch weer op dus niemand die er last van heeft. Hier vandaan begin ik met trimmen, richting het Fort bij Krommeniedijk. Het fort zelf blijkt te zijn afgesloten, misschien een andere keer nog eens kijken of het toegankelijk is.

keuzes, keuzes, keuzes.

Nu sta ik echter voor een keuze: Een splitsing. Rechtdoor kronkelt de weg het onbekende in, dat ziet eruit als een lange tocht. Het alternatief is echter naar rechts, en dat lijkt juist weer terug naar huis te gaan, en dat zou wel erg kort worden. Omdat ik het echter ook niet te gek wil maken, zo die eerste keren, besluit ik maar naar rechts te gaan, dan eventueel maar een extra rondje erbij zien te vinden.

Maar kort daarop sta ik weer voor een splitsing, rechts gaat zéker terug naar de fiets. Ik besluit op de gok naar links te gaan, wat de Krommeniedijk blijkt te zijn en deze af te lopen. Het blijkt een goeie keuze te zijn. Een prachtige weg langs mooie natuur. Hier doe ik het voor.

De weg eindigt bij een kanaal, geen keuze mogelijk, naar rechts, mijn fiets maar weer eens terug gaan zien te vinden. Rechts van me woonwijken, daar ga ik niet doorheen, dat wordt vermoedelijk een grote speurtocht dus dan maar rechtdoor richting bekend terrein.

Onbekend maakt onbemind

Even later herken ik weer delen en ja hoor, wat net nog een voordeel was, lekker met de fiets de woonwijken uit zodat je meteen in de natuur start, is nu het nadeel, ik ben bijna thuis, maar mijn fiets taat nog een eind verderop. Nou kan ik hem natuurlijk even laten staan om hem later nog eens op te halen, maar, hoewel het een oude fiets is, ben ik er toch blij mee en het idee dat hij bij de volgende keer verdwenen zou blijken te zijn, doet me ook geen plezier dus toch nog maar even een verplicht blokje om dus om hem op te halen. Had ik maar niet met de fiets vooruit moeten gaan.

Snel de eindscore bekijken

Al met al wordt het een langere tocht dat misschien de bedoeling was, maar ook deze voelt weer goed. Thuis heb ik Google-maps meteen weer even opgestart en de route teruggevonden. Het blijkt 7,5 kilometer geweest te zijn, valt me niet tegen. Hoe lang ik er over heb gedaan, geen idee, voor dit moment ook nog niet zo interessant. Het voelde weer goed.

Goedendag,
mijn verhalen staan vrijwel allemaal in het teken van de Roparun, een estafetteloop van Parijs naar Rotterdam wat als hoofddoel heeft om geld in te zamelen voor mensen met kanker.
Met mijn verhalen laat ik anderen weten hoe het gaat met mijn voorbereidingen en alles wat daarbij komt kijken.
De Xpoints die ik opgebouwd heb aan de start, worden allemaal gedoneerd aan de Roparun.
Ik vind het leuk als je mijn stukjes leest, maar nog leuker als je reageert. Als je nog geen lid bent van Xead, kan je helaas niet reageren.
Lid worden is echter simpel, dat kan via deze link.
Als je dat doet kan je reageren, als je daarnaast binnen 2 weken zelf een artikel schrijft dat gepost wordt, dan levert dat extra xpoints op en steun je zelf dus ook de mensen met kanker!
Lees en schrijf je mee?!

1e artikel
vorige | volgende