Bijna een jaar terug nu. Het grote woord was eruit. Het ging niet meer. Het was goed geweest.

Bijna een jaar geleden is het alweer. Dat wij besloten om te gaan scheiden. Ik zag een enge film op me af komen

het ging over 2 verdrietige kinderen.

Wij hadden nooit ruzie, maar zag ze in de toekomst al aankomen. Discussies over wie wat moest betalen, wie wat moest regelen, wie wanneer de kinderen zou opvangen. De verwijten over en weer en misschien ontaardend in kinderen met tasjes voor de deur gedropt bij papa's of mama's huis.

Kinderen geplaatst tussen de ruzies en verwijten van papa en mama. Kinderen die papa bijna niet meer zien. Kinderen die een vermoeide mama hebben omdat ze opeens alles alleen moet doen.

Hoevaak komen dit soort verhalen ons wel niet ter ore. Ik ga hier geen oordeel over vellen, want je hebt niet altijd de goede omstandigheden en of de goede wil van de mensen om je heen.

Hoe anders kan het ook gaan

Wij maakte een keuze. We verbraken de relatie maar niet de band die we hebben. Wij kozen voor onze kinderen.

Mijn ex-partner koos voor zijn kinderen, hij wilde een co-ouderschap. De opluchting bij mij was zo groot. Mijn kinderen konden ons allebei in hun leven houden. . 

We kozen ervoor  als vrienden verder te gaan.  Hierdoor konden we praten, overleggen over hoe we alles nu in een nieuw jasje moesten steken.

Samen hebben we gekeken naar een ritme voor het co-ouderschap wat voor iedereen leefbaar zou zijn. De kinderen dus niet om de paar dagen heen en weer.  Inpassen van een parttime en een fulltime baan. We maakten een rooster voor ons allebei en hebben dat bij onze werkgevers voorgelegt.

Samen hebben we gezocht naar een 2e huis. Nog in het midden latend wie daar zou gaan wonen. Dit hing af van het huis wat we zouden vinden. Er kwam een huis, een geschikt huis, goede locatie, fijne plek en genoeg ruimte en ook niet onbelangrijk te betalen. Ik besloot dat ik graag als eerste uit ons koophuis wilde vertrekken. Ik stond vierkant achter de scheiding, maar als er een dag zou komen waarop hij de deur achter zich dicht zou trekken, dan zou mij dat breken. Niet in herinneringen blijven leven, ik wilde een nieuwe start.

Samen hebben we gezorgt dat we allebei een fijne goede woonplek hebben en voor de kinderen op beide plekken leuke kamers gecreëerd.

na de splitsing

Vanaf de dag dat ik in mijn nieuwe huis trok gaat het alleen maar beter met ons. In het begin was het even wennen. Natuurlijk heb ik gehuild toen de kinderen voor de eerste keer een paar dagen naar papa gingen. Wat moest ik nu doen? Ik deed namenlijk altijd alles wat ik deed voor de kinderen. Het voelde heel erg eenzaam maar was ook wel een beetje toe aan wat rust.

Maar er kwam een omslagpunt.

De kinderen hebben hun plek gevonden op hun twee plekjes. Ze zijn blij om bij mama te zijn en zijn ook blij als ze weer een paar dagen naar papa gaan. We overleggen van alles, zijn heel flexibel naar elkaar toe en gunnen elkaar nieuw geluk. Verjaardagen vieren we samen en soms doen we ook nog wel andere dingen met zijn vieren. We hebben een kinderrekening waarvan alles betaald wordt voor de kinderen. Ik moet zeggen dit scheelt een boel over en weer gepraat, en voorkomt volgens mij een heleboel gezeur over financiën.

Soms voelt het nog als een gezin maar dan verdeeld over twee huizen. De kinderen varen er wel bij. Ze doen het goed op school, lopen vrolijk rond in beide huizen. Er vloeit geen traan om de scheiding. Soms maken ze er zelfs kleine grappen over.

Persoonlijk

Persoonlijk voelt het co-ouderschap bijna als een luxe. Nadat ik het eerste verdriet van het gemis van de kinderen door was, zag ik opeens mogelijkheden. Het co-ouderschap ervaar ik nu bijna als een luxe.

 Ik heb mijn kinderen om me heen en dan zijn er weer een paar dagen die ik aan mezelf kan besteden. Ik weet dat ze het goed en leuk hebben bij papa en dat geeft mij alle rust om van mijn eigen tijd te genieten.

 Ik ben begonnen met mijzelf te ontplooien en ben daar nog lang niet klaar mee.

Ik heb sinds jaren niet zo goed in mijn vel gezeten en dat straal ik ook uit. Positiviteit is besmettelijk, hierdoor krijg je leuke dingen op je pad. De minder leuke dingen zet ik aan de kant en leer ervan.

het kan niet altijd rozegeur en maneschijn zijn. Bij niemand niet.

Je moet het willen, je moet je schouders er onder kunnen en willen zetten.

Toekomst

de toekomst moet nog veel uitwijzen. Nieuwe partners die eventueel in ons leven komen. Kunnen zij zien hoe onze vriendschap is bedoeld. Soms vraag ik mezelf wel eens af of ik het prettig zou vinden als mijn nieuwe partner nog op zo'n goede voet zou staan met zijn ex. Jaloezie, onbegrip kan allemaal nog op ons pad komen. Een nieuwe relatie is dan ook iets waar ik erg huiverig voor ben. Bang voor inbreuk op onze goed lopende situatie, op de drie-eenheid hier in huis.

Zolang wij beide maar altijd het belang van de kinderen bovenaan stellen................................ben ik niet bang voor de toekomst.

 

Er zijn echter wel 2 partijen voor nodig die dit allemaal willen nastreven.

Maar als je als papa en als mama dit allebei voor ogen hebt, het geluk en het belang van je kinderen, dan zou je er net zo uit moeten kunnen komen.

Hoewel ik ook besef dat ik gezegend ben.

Ik heb een goed huis gevonden, heb familie om me heen die ons meehelpen en ons willen begrijpen, heb het financieel op de rit, hebben beide meewerkende werkgevers.

We hebben 2 super lieve, vrolijke en flexibele kinderen, die zeggen wat ze willen zodat wij daar een mouw aan kunnen passen. Helaas kunnen we hun grootste wens niet vervullen.

En zeker niet in de laatste plaats, gezegend met een lieve ex-partner met wie ik nog steeds bevriend kan zijn want,  zonder hem zouden we niet zijn waar we nu zijn!

© kikafonie

 

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.