Tijdens het werk in een verzorgingstehuis maakte ik een nogal pijnlijke blunder....

Het werk in het verzorgingstehuis

Af en toe werk ik een ochtend, middag of avond in een verzorgingstehuis. Dan help ik de bewoners uit bed, douchen, aankleden en ontbijten. Na het ontbijt ruim ik de gezamelijke woonkamer op, maak een praatje met de bewoners en zet ik alles vast klaar voor de koffie. Nu moet ik toch echt even kwijt dat het heerlijk werk is: de bewoners zijn meestal vrolijk, werken goed mee en hebben een leuk soort humor. Nadat ik gezellig een bakje koffie of thee met ze heb gedronken doen we met z'n allen een spelletje, zingen we iets of gaan lekker iets creatiefs doen. Ondertussen is het mijn taak om erop te letten dat de bewoners genoeg drinken, af en toe bewegen, naar de wc gaan en het naar hun zin hebben. Rond een uur of elf komt er eventueel wat bezoek voor de bewoners en om 12 uur is het etenstijd. Tussen de middag eten de bewoners warm en dat geeft nogal eens wat geknoei aan tafel. Dan slaan ze met de lepel in de jus, kieperen het bakje met appelmoes in hun drinkbeker of roeren ze de aardappelen en de groente iets te enthousiast door elkaar. Ook zijn er natuurlijk bewoners die zelf niet kunnen eten of drinken en die daarbij geholpen moeten worden. Of is het eten wat ze voorgeschoteld krijgen toch niet echt hun lievelingsprakje.. Ach het is af en toe een beetje druk, wat rommelig of verdrietig werk maar meestal maakt het werken in het verzorgingstehuis me alleen maar vrolijker. Na het middageten ruim ik de tafel af, zorg ik ervoor dat de bewoners allemaal iets te doen hebben en zet ik de stoelen en tafels weer wat gezelliger neer. Om twee uur begint dan vaak het 'sportuurtje', alle bewoners gaan in een kringetje zitten (op stoelen of in rolstoelen) om onder begeleiding van een vrijwilliger een bal of ballon over te schieten/rollen/slaan. Om drie uur is het dan weer tijd voor koffie en koek, waarna de bewoners tot ongeveer half zes een puzzeltje maken, een tijdschriftje lezen of iets dergelijks. Half zes begint de broodmaaltijd en 's avonds is er weer bezoekuur en na de koffie om acht uur gaan we vaak met z'n allen televisie kijken. Programma's als 'Toen was geluk heel gewoon' en 'Lingo' zijn veruit favoriet!

Hoe de dag begon..

Op de bewuste ochtend ging ik voor het eerst sinds lange tijd weer werken in het verzorgingstehuis. Dat vind ik toch elke keer weer even een moeilijk moment, en ik voel me elke keer weer bedroefd als ik na lang afwezig te zijn geweest weer op de fiets zit om naar het werk te gaan. Terwijl ik dan door ons kleine dorpje rijd, en allerlei leuke huisjes en tuintjes passeer zijn mijn gedachten bij de door mij zo geliefde bewoners van het verzorgingstehuis. En elke keer sluipt daar weer de angst om mijn hart, de angst om het tehuis binnen te lopen, naar de afdeling te gaan waar mijn werk op me wacht, en er dan achter te komen dat er weer een paar lieve vrienden zijn overleden. Want ja, als je in een verzorgingstehuis werkt raak je gehecht aan de bewoners, mensen van wie je weet dat ze niet lang meer te leven zullen hebben. Natuurlijk zijn er ook bewoners bij die nog jaren kunnen blijven leven, maar vaak zijn het mensen die nog slechts een paar weken, een maand of een halfjaar te leven hebben. En daar ben ik dan bang voor als ik op mijn fiets zit en naar mijn werk toe ga.

En helaas waren er ook deze keer mensen overleden. Goede vrienden, mensen waar je dag in dag uit lichamelijk en geestelijk voor gezorgd hebt. En die ook voor jou gezorgd hebben! Mensen waarvan de plekken gelijk weer worden ingenomen door andere behoeftigen. En zo kwam het dat ik deze ochtend drie nieuwe bewoners had om voor te zorgen...

De nieuwe bewoonster op kamer 1

Nadat ik alle bewoners even gedag gezegd had begon ik met het opzoeken van de kleding voor de bewoonster van de eerste kamer. Deze mevrouw was één van de drie nieuwe bewoners en daarom maakte ik wat extra tijd voor haar vrij. Ik vroeg hoe ze heette, stelde mezelf voor en vertelde dat ik haar zou helpen met wassen en aankleden en dat we daarna samen met de andere bewoners in de eetzaal zouden ontbijten. Terwijl ik lekker met haar zat te babbelen, het was een opgewekt en gezellig vrouwtje, zocht ik vast wat kleren voor haar op. Ik haalde een nette rok en blouse uit de kast, ondergoed, sjaaltje en een leuk fleurig jasje en een paar sokken. Dit alles legde ik netjes op een stapeltje op de kast en liep de kamer door om de schoenen van mevrouw te pakken. Een van de schoenen stond netjes bij het voeteneind van haar bed, maar de andere zag ik nergens! Ik keek nog eens goed om me heen, zocht de hele kamer af, keek in kastjes, laatjes onder het bed en raakte een beetje in de war. Waar zou die tweede schoen toch zijn? Nu raakten er wel vaker dingen zoek die later op de vreemdste plekken ineens opdoken, meegenomen en achtergelaten door demente bewoners, maar dit vond ik toch wel erg vervelend. Het was de eerste keer dat ik voor deze mevrouw zorgde en dan wil je een goede indruk maken toch?

Aii wat een blunder!

De mevrouw in bed zag me natuurlijk wat chaotisch rondlopen, laatjes en kastjes opentrekken en zoekend rondkijken. Ze keek me aan met een blik vol verbazing, die plaatsmaakte voor een begrijpende blik toen ze die ene schoen in mijn hand zag. 'Meisje', zei ze zacht, waarop ik me enigszins beschaamd omdraaide en haar voorzichtig aankeek. 'Meisje, ben je een van mijn schoenen kwijt?' En jahoor, ik kleurde rood en draaide wat ongemakkelijk heen en weer, voordat ik bevestigend knikte. In stilte baalde ik enorm omdat ik juist zo m'n best had willen doen om deze nieuwe bewoonster op haar gemak te stellen, wat nu jammerlijk mislukte natuurlijk. Plotseling hoor ik haar ingehouden snikken en ik schrik me naar: zal ze het zich zo aantrekken dat er een schoen kwijt is? En juist als ik haar wil troosten en wil vertellen dat we die schoen echt nog wel zullen vinden barst ze keihard in lachen uit. Tussen haar gehinnik en gegiegel in vertelt ze plots: 'Maar meisje toch, ik heb ook maar ene voet....!!'

 

 

Ik heb mijn les geleerd....

Gelukkig kon deze bewoonster er zelf erg hard om lachen, maar ikzelf was vooral erg geschrokken van mijn pijnlijke blunder. Stel je toch eens voor dat het iemand was geweest die er niet goed mee kon omgaan dat hij/zij maar één voet had... De rest van de dag en alle keren nadien heb ik alle bewoners heen goed geobserveerd en hun dossier grondig doorgelezen om zulk soort blunders te kunnen voorkomen...

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.