Er was eens een jonge vrouw. Ze zat neer op de grond in een winterse tuin.

Een ontmoeting met Twijfel en Vertrouwen

Er was eens een jonge vrouw. Ze zat neer op de grond in een winterse tuin. Ze voelde de kou en huiverde. Ze dacht na over alles wat er gebeurd was. Alle wel en wee in haar leven kwam in haar op. Vooral al de verdrietige dingen zaten haar plotseling hoog. Toen voelde ze een hand op haar schouder. Ze schrok en keek om. “Wie bent u?” vroeg ze aan de man die bij haar stond. “Je hebt me misschien nooit zo goed bekeken, maar ik ben al een tijdje bij je.” zei hij. “Maar wie bent u dan?” “Weet je dat dan niet?” vroeg hij. Afwachtend keek ze hem aan. “Ik ben Twijfel.” zei hij toen. De vrouw kreeg een afwerende blik in haar ogen. “Ik wil niet dat u me lastigvalt.”  zei ze. “Lieve kind,” zei de man. “Ik val je ook niet lastig. Je vraagt me zelf steeds te komen. Als jij me niet opgezocht had, zou ik hier nu niet zijn.” De vrouw keek even voor zich. Toen draaide ze zich weer naar hem toe. “En als ik nu zeg dat u weg moet gaan?” Hij glimlachte. “Momenteel ben ik nog steeds bij je aanwezig, omdat je me nog niet kán laten gaan.” Ze trok rimpels in haar voorhoofd. 

“Maar ik wil het wel!” riep ze uit.

Meteen voelde ze een hand op haar andere schouder. Ook daar stond een man, maar deze was veel ouder dan Twijfel. “Je riep me.” klonk zijn ietwat hese stem. Ze keek hem aan. “En wie bent u dan wel?!” vroeg ze terwijl ze haar adem inhield. Hij gaf echter geen antwoord en ze hoorde achter zich de stem van Twijfel. “Als je wilt dat ik wegga, zul je me niet steeds moeten roepen.” zei hij. “Luister dan toch, naar wat hij te zeggen heeft?” “Maar wie is hij dan?” vroeg ze deze keer aan Twijfel. Twijfel antwoordde: “Zijn naam is Vertrouwen.” Onzeker keek ze naar de oude man. “Heb ik u geroepen?” vroeg ze. “Ja, je riep mij, terwijl je Twijfel wegstuurde. Ik kom pas wanneer ik voel dat ik kan komen. Nu werd het daar tijd voor.” “Maar wat doet u dan?” vroeg de vrouw. “Ik schenk liefde en moed.” zei hij. “Liefde om jezelf lief te hebben, moed om anderen lief te hebben.” Ze keek hem aan met tranen in haar ogen. “Wilt u me helpen?” vroeg ze hem. “Natuurlijk, meisje.” zei hij tegen haar. “Wees maar stil, je hebt het zelf niet gemerkt, maar Twijfel is heengegaan. Hij zakte langzaam weg toen je naar mij keek. Het enige wat je hoeft te doen, is je blik op mij gevestigd houden. Maar, verlies mij niet uit het oog, dan komt Twijfel weer terug.” Met een vaste blik keek de vrouw naar Vertrouwen. “Ik zal je nooit meer loslaten,” zei ze.

“Ik wil vooruitzien en leven.”

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.