Op de één of andere manier voelde ik mij opgejaagd, en zelfs de warmte in de douche kon me niet tot bedaren brengen. Trillend ging ik op mijn bed zitten.......

Een noodlottige storm in de zomer.

 

Onze namen.

 

 

 

Mijn ouders wisten niet toen ik geboren werd dat er nog iemand bij mij aanwezig was, oftewel in mijn moeders buik nog. Ze dacht dat het de navelstreng was waar ze voor aan het persen was. Fout gedacht dus.
Mijn tweelingbroer kwam brullend uit mijn moeder haar baarmoeder. Zo vertelde ze mij later dit verhaal. Ze hadden al een naam voor mij bedacht. Ik zou Summer gaan heten. Dit kwam omdat ik midden in de zomer geboren ben, en dat ze het een mooie naam vonden. Maar nu had ik nog een tweelingbroer, en die moest halsoverkop ook een naam hebben natuurlijk. Het moet met een “S” beginnen had mijn moeder gezegd, mijn vader gaf als antwoord daar op; wat dacht je van Storm? Het gaat buiten tenslotte als een waanzinnige tekeer. Het stormt en het onweert, en dat midden in de zomer.  Zo kreeg mijn broer dus de naam Storm.

Onze jeugd.

Wij groeiden samen op Storm en ik. Alles doen we samen. Het bizarre is dat we ook elkaars pijn voelden. We hadden nog zo’n oude potkachel, en als die aan was mochten we er niet bij in de buurt komen. Op een avond waren we wat aan het stoeien, en Storm duwde wat hard tegen mij aan. Ik kwam toen met mijn hand tegen de kachel aan. Het siste erover. Ik voelde wel de hitte en het deed ook erg pijn. Alleen ik kreeg niet de blaar, maar Storm kreeg de blaar op zijn hand.
We gingen samen naar school, en hadden gezamenlijke vrienden. Het was een hechte club.
Mijn broer en ik hadden vaak aan één woord of blik genoeg om elkaar te begrijpen.
Ik zelf deed mijn naam eer aan. Summer, afgeleid van de zomer. En de zomer is toch al een vrolijke tijd van het jaar. En vrolijk en druk was ik altijd.
Storm was meer in zichzelf gekeerd. Hij uitte zich wat moeilijker dan ik.
Maar waar hij in gebreke bleef ving ik op, en waar ik te druk was maakte hij me weer wat rustiger en bedaarder. We konden niet zonder elkaar. We maakten onderling ook wel eens ruzie net als andere broers en zussen, maar naar buiten toe waren we altijd één gesloten front.

Volwassen worden.

We zijn beide geslaagd voor onze middelbare school en hadden niet zoveel zin om verder te leren. Storm wou gaan varen op zee. En ik vond een leuke baan in de verkoop. Nadat ik daar een jaartje had gewerkt ging ik op mezelf wonen. Storm bleef nog thuis wonen, die was er toch maar alleen in de weekenden. En dan nog niet eens alle weekenden. Storm had het erg naar zijn zin op een vissersschip, waarmee ze op de Noordzee aan het vissen waren. En als ze in het weekend te ver van huis waren bijvoorbeeld bij Noorwegen, dan bleven ze daar het weekend over.
Ik miste de aanwezigheid van mijn broer dagelijks. We deden wel bellen met elkaar maar dat was toch anders dan hem lijfelijk in mijn nabijheid te hebben.

Een storm in de zomer.

Op een bloedhete middag toen ik van mijn werk kwam, stormde het. De regen kwam met bakken tegelijk de lucht uit vallen, en drijfnat kwam ik thuis. Ik deed mijn natte kleding uit en stapte onder de warme douche. Op de één of andere manier voelde ik mij opgejaagd, en zelfs de warmte in de douche kon me niet tot bedaren brengen. Na het douchen kleedde ik mij aan in de slaapkamer, de gordijnen waren nog open. Ik stond vlakbij mijn bed met mijn gezicht naar het raam toe en schrok me een ongeluk van een bliksemschicht die vlak bij mijn raam langs ging. Het knetterde er over.
Trillend ging ik op mijn bed zitten. Normaal ben ik niet zo bang aangelegd, dus het voelde zo vreemd. Net of ik niet meer in mijn lichaam zat. Het was een heel apart gevoel, dit had ik nog nooit eerder gevoeld.
Mijn telepathisch gevoel ten opzichte van Storm, vertelde me weinig goeds.
In paniek rende ik de trap af, ik stormde naar buiten zonder jas en rende de straten door vlak langs de vele huizenrijen langs. Drie straten verderop kwam ik buiten adem bij mijn ouders aan. Lijkbleek en trillend zakte ik daar op de bank neer. Mijn ouders vroegen verschrikt wat er aan de hand was. Ik kon geen woord uitbrengen. En toen ging de telefoon.
Mijn moeder nam de telefoon op en zakte huilend op de grond. Mijn vader nam de telefoon over en trok asgrauw weg. Het was de rederij waar mijn broer werkte, met de mededeling dat hun zoon omgekomen was tijdens een storm bij Noorwegen.

Mijn broer is dood.
Hoe bizar is dit? De storm doodde mijn broer Storm.

Het leek wel of er een deel uit mijn lichaam werd weggetrokken.
Nu nog jaren later heb ik er nog steeds last van. Ik voel hem nog altijd om mij heen, maar hij is er niet meer.
En altijd als het zomer wordt, is de pijn nog heftiger. Vooral als het een mooie zomer is. Voor mij kan er geen mooie zomer meer bestaan.
Ik had mijn ouders al eens gevraagd mij een andere naam te gaan geven.
Want Summer, nee dat kon niet meer vond ik.
Summer staat voor zomer.
En  zomer stond altijd voor vrolijkheid.
Nu ben ik bijna nooit meer vrolijk.
Er zal nooit meer een mooie zomer kunnen komen zonder mijn dierbare broer Storm.

Al is het verlies al zo lang geleden,
ik ben tot de conclusie gekomen dat het tweelinggevoel is gebleven.

©vlindertje73

Dit was de opdracht van december voor de schrijveralij hyves. Meer verhalen van deze opdracht lezen?

December verhalen

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.